III SA/Łd 398/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w sprawie zwolnienia ze służby. Zaskarżoną decyzję odebrał teść D. K. w dniu 21 czerwca 2006 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). W dniu 25 lipca 2006 r. D. K. wniósł, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w Ł., skargę na powyższą decyzję. Zarządzeniem z dnia 5 września 2006 r. zwrócono się do skarżącego o wyjaśnienie kiedy otrzymał zaskarżoną decyzję i od kogo oraz o wyjaśnienie czy teść H.W. zamieszkuje pod tym samym adresem co skarżący. W odpowiedzi na powyższe wezwanie D. K. wyjaśnił, że zaskarżoną decyzję otrzymał w dniu 28 czerwca 2006 r. od teścia, który zamieszkuje pod tym samym adresem. Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia [...] Sąd odmówił D. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Od powyższego orzeczenia nie zostało wniesione zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi - art. 54 § 1 ustawy. W niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi biegł od dnia 22 czerwca 2006 r. i upłynął w dniu 21 czerwca 2006 r. Jak wskazano powyżej skarga wpłynęła do organu w dniu 25 lipca 2006 r. Została zatem wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Skuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości. Decyzja została doręczona na ręce teścia skarżącego, a więc w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zgodnie z art. 107 § 1 zdanie drugie cytowanej ustawy, decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz terminie i sposobie jej wniesienia. Termin w postępowaniu sądowo – administracyjnym o jakim mowa w art. 53 ust. 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest terminem ustawowym i procesowym. Jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd, gdyż możliwości takie, przewidziane w art. 84 ustawy, odnoszą się tylko do terminów sądowych. Jest terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu, jednakże, jak już wyżej wskazano, Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu. Wobec braku wniesienia zażalenia postanowienie stało się prawomocne, co umożliwia odrzucenie skargi (takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2006 r., sygn. akt OSK 1041/04, publ. Palestra z 2005 r., Nr 9-10, s. 199). Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy, Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowienie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy). Skarga D. K., jako wniesiona po upływie przepisanego terminu, podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w postanowieniu.