III SA/Łd 398/07

Dnia 6 sierpnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego P. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi. W dniu 8 września 2007 roku P. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Postanowieniem z dnia 14 marca 2007 roku Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie niniejszej, uznając, że jej rozstrzygnięcie zależy od ostatecznego zakończenia sprawy w przedmiocie skierowania P. J. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżący został skierowany decyzją Starosty [...] z dnia [...] utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 14 marca 2007 roku w sprawie sygn. akt III SA/Łd 483/06 uchylił wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający z zakresu uprawnień do kierowania pojazdami. W sprawie tej sąd uznał, że § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 z późn. zm.), na podstawie którego organy orzekające nie uwzględniły skarżącemu odliczenia 6 punktów karnych w związku z odbytym szkoleniem, został wydany z przekroczeniem ustawowego upoważnienia wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 z zm.). Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2007 roku Sąd podjął postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia 14 marca 2007 roku i wpisał sprawę do repertorium SA pod nowy numer. W dniu 13 lipca 2007 roku do Sądu wpłynęła decyzja z dnia [...] Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które uchyliło zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję własną z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] umarzając postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że cytowany wyżej przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 roku nie ma w sprawie zastosowania i w związku z tym decyzja w przedmiocie skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający ze względu na liczbę punktów karnych podlegała uchyleniu. Skoro więc zagadnienie skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający zostało prawomocnie rozstrzygnięte i przesądzone mocą powołanego wyżej wyroku z dnia 14 marca 2007 roku, to brak jest przesłanki zatrzymania skarżącemu prawa jazdy w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. W związku z powyższym, pismem z dnia 31 lipca 2007 roku P. J. cofnął skargę wnosząc o umorzenie postępowania oraz wskazanie, który organ administracji powinien ponieść koszty postępowania sądowego i adwokackiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 ustawy), stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku, tzn. po wniesieniu skargi do Sądu, wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza zatem, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać wyroku rozstrzygającego sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Niewątpliwie mamy do czynienia z taką sytuacją, gdy z obrotu prawnego wycofany zostaje akt prawny będący przedmiotem zaskarżenia. Bezprzedmiotowe jest orzekanie o zgodności z prawem decyzji, która nie istnieje w obrocie prawnym. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca zostały uchylone wydaną w trybie tzw. autokontroli decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Ponadto wyjaśnić należy, że stosownie do treści przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania i co do zasady wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki, które skutkowałyby koniecznością uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 cytowanej ustawy.