III SA/Łd 399/08

Dnia 12 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. III SA/Łd 399/08 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 40/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uwzględniając skargę J. W., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd m.in. stwierdził, iż organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., które jest polemiką ze stanowiskiem NSA - Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi, zaprezentowanym z wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA/Łd 1725/99, zaś treść merytoryczna zawarta została we wnioskach. Natomiast orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy jest lakoniczne i nie zawiera przekonującego uzasadnienia. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. ) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U, Nr 132, poz. 1115), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. nie stwierdził u J. W. choroby zawodowej pod postacią zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że występujące schorzenia u J. W. nie są związane z warunkami pracy i tym samym nie dają podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Od powyższej decyzji odwołał się J. W.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie stwierdzonego schorzenia powstałego w trakcie zatrudnienia na stanowisku rysownika map - kreślarza jako choroby zawodowej. Odwołujący powołał się na wyjaśnienia lekarza medycyny – A. B., przedstawione w magazynie medycznym "Żyjemy dłużej", że osobom wykonującym pracę biurową zagrażają podobne zwyrodnienia, jak pracownikom fizycznym (tragarzom, listonoszom, magazynierom, kamieniarzom, sportowcom). Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że z analizy przebiegu zatrudnienia i narażenia zawodowego wynika, że J. W. w latach 1961-1974 był zatrudniony na stanowisku pracownika pomiarowego w Miejskiej Pracowni Geodezyjnej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w T. , a w latach 1974 -1998 na stanowisku kreślarza - rysownika map w Pracowni Geodezyjnej w T. Okręgowego Przedsiębiorstwa Geodezyjno - Kartograficznego w Ł. Dokładną charakterystykę wykonywanej pracy zawiera aktualna karta oceny narażenia zawodowego z dnia 27 października 2006 r. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 marca 2006 r., (sygn. akt III SA/Łd 40/06) zostało ponownie przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej pod postacią zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej (pozycja 12 wykazu) u J. W.. J. W. zastał ponownie przebadany w Poradni A w Ł., ul. A., która w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] stwierdziła brak podstaw do rozpoznania stwierdzonego schorzenia pod postacią zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej prawej jako choroby zawodowej, a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący i przekonywujący uzasadniła oraz wyjaśniła wątpliwości Sądu podane w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 29 marca 2006 r. Przy wydawaniu orzeczenia uwzględniono dokumentację lekarską badanego oraz aktualną kartę oceny narażenia zawodowego z dnia 27 października 2006 r., w której opisano rodzaj, stopień, czas i sposób wykonywania czynności. J. W. został przebadany w związku z wnioskiem o ponowne przeprowadzenie badania w Przychodni A w S., ul. K.. Jednostka ta w orzeczeniu lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej nr rejestru: [...] z dnia [...], wydanym po ocenie całokształtu obrazu klinicznego zobiektywizowanego specjalistyczną oceną ortopedyczną stwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, uznając, że sposób wykonywania pracy (narażenie zawodowe) nie stwarzały ryzyka wystąpienia choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. stwierdził, że odwołanie jest nieuzasadnione, oraz że ponowne postępowanie po wyroku Sądu z dnia 29 marca 2006 r. zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, a zebrany materiał wyczerpująco uzasadnia brak podstaw do stwierdzenia u J. W. choroby zawodowej pod postacią zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej (wymienionej w poz. 12 wykazu chorób zawodowych). Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał, że ponownie przeprowadzona przez organ I instancji dokładna ocena narażenia zawodowego zainteresowanego w świetle obszernego uzasadnienia zawartego w orzeczeniu nr PK/154/07 Poradni WOMP w Ł. oraz uzasadnienia orzeczenia nr rejestru: [...] Przychodni A w S., wydanego po konsultacji przeprowadzonej przez prof. dr hab. n. med. T. S. G. - specjalistę chirurga ortopedę - reumatologa, nie pozwala łączyć rozpoznanego u J. W. schorzenia ze sposobem wykonywania pracy, gdyż rodzaj wykonywanych czynności, ich czas trwania, sposób ich wykonywania z medycznego punktu widzenia nie stwarzały przeciążenia układu ruchu, które to przeciążenie byłoby przyczyną powstania schorzenia zawodowego jakie rozpoznano u zainteresowanego tj. zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej prawej, co oznacza, że w środowisku pracy zainteresowanego (na stanowisku kreślarza – rysownika, a wcześniej pracownika pomiarowego) nie występował czynnik szkodliwy w postaci przeciążenia układu ruchu. Zatem pomimo, iż rozpoznana u J. W. choroba występuje w wykazie chorób zawodowych, to jednak brak drugiego elementu niezbędnego do stwierdzenia choroby zawodowej, jakim jest czynnik szkodliwy występujący w środowisku pracy, który spowodował schorzenie, uniemożliwia wydanie przez inspektora sanitarnego decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Biorąc pod uwagę, iż większość chorób wymienionych w wykazie chorób zawodowych, to choroby występujące często w populacji ogólnej (czyli także wśród osób, które nie są narażone zawodowo na jej powstanie), a ich przyczyny sprawcze są wielorakiej natury, często nie do końca rozpoznanej, ustalenie wykazu chorób zawodowych oparte zostało na wieloletnich obserwacjach poczynionych w medycynie pracy, wskazujących, że zachorowalność na daną chorobę w określonej grupie zawodowej narażonej na określone czynniki szkodliwe środowiska pracy jest w sposób znamienny zwiększona. Stąd dla rozpoznania choroby zawodowej bardzo istotne znaczenie ma ocena narażenia zawodowego sprowadzająca się do odpowiedzi na pytanie, czy rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego lub sposób wykonywania pracy spowodował z wysokim prawdopodobieństwem u pracownika chorobę wymienioną w wykazie. Najbardziej miarodajna dla rozpoznania danego schorzenia, jako choroby zawodowej jest ocena narażenia zawodowego dokonana przez lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach orzeczniczych wyspecjalizowanych w dziedzinie medycyny pracy, bowiem to właśnie oni posiadają specjalistyczną wiedzę pozwalającą prawidłowo ocenić, czy dane narażenie zawodowe (w tym przypadku pod postacią sposobu wykonywania pracy) mogło spowodować powstanie choroby zawodowej. Takiej wiedzy specjalistycznej nie posiada inspektor sanitarny, stąd wstępne przypuszczenie przedstawione w "Karcie oceny narażenia zawodowego" (sporządzonej przed wydaniem orzeczeń lekarskich przez uprawnione jednostki orzecznicze), że opisane w niej narażenie zawodowe stwarzało możliwość powstania choroby zawodowej często nie zostaje potwierdzone przez lekarzy medycyny pracy dokonujących oceny narażenia zawodowego z medycznego punktu widzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w orzeczeniu lekarskim nr [...] została dokonana wnikliwie ocena narażenia zawodowego oraz szczegółowo wyjaśniono, dlaczego sposób wykonywania pracy przez J. W. nie stwarzał ryzyka powstania u niego choroby zawodowej wymienionej pod poz. 12 wykazu chorób zawodowych i wyjaśnienie to przekonało zarówno organ I instancji, jak i PWIS w Ł., że narażenie zawodowe nie stwarzało możliwości powstania u J. W. choroby zawodowej. Wskazano też, że w medycynie pracy brak jest dowodów epidemiologicznych na znamiennie częstsze niż w populacji ogólnej występowanie tej choroby w grupie zawodowej rysowników, czy kreślarzy. Zdaniem organu odwoławczego przekonujące są również dodatkowe argumenty przedstawione w tym orzeczeniu, a odnoszące się do momentu, w którym wystąpiły pierwsze objawy chorobowe u J. W. oraz faktu, że pomimo ustania narażenia zawodowego objawy chorobowe nie tylko nie ustąpiły, ale nasilają się, co z punktu widzenia obowiązującej wiedzy medycznej nie mogłoby mieć miejsca, gdyby przedmiotowe schorzenie zostało spowodowane narażeniem zawodowym, gdyż w takim przypadku po ustaniu narażenia zawodowego (usunięciu czynnika sprawczego) i odpowiednim leczeniu objawy ustępują. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał, że jednostka orzecznicza w ww. orzeczeniu odniosła się również do stwierdzenia lekarza ortopedy kierującego J. W. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej i podzielił stanowisko wyrażone w tym orzeczeniu, że lekarz kierujący pacjenta na takie badania ma zbyt mało danych, aby miarodajnie ocenić, czy rozpoznane przez niego schorzenie jest spowodowane narażeniem zawodowym. Może on jedynie podejrzewać, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy tymi elementami, jednakże dopiero badania przeprowadzone przez specjalistów z dziedziny medycyny pracy zatrudnionych w uprawnionych jednostkach orzeczniczych pozwalają na miarodajną ocenę takiego związku. Dlatego właśnie prawodawca uznał, że lekarze nie zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych wymienionych w § 7 powołanego wyżej rozporządzenia mogą jedynie zgłaszać podejrzenie choroby zawodowej, a nie rozstrzygać o jej wystąpieniu. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. nie występuje w niniejszej sprawie związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy rozpoznanym u J. W. schorzeniem, a warunkami pracy, a okoliczność, że rozpoznana u niego choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż brak jest drugiego warunku niezbędnego do jej stwierdzenia tj. zawodowego czynnika szkodliwego, który by ją spowodował. Zdaniem organu odwoławczego w ponownie przeprowadzonym postępowaniu usunięto niejasności, które wskazał Sąd w uzasadnieniu powołanego wyroku, podjęto wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a wnioski medyczne zawarte w uzasadnieniach orzeczeń ww. jednostek orzeczniczych w pełni przekonują, że u J. W. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramieniowej. Organ wskazał, że inspektor sanitarny nie ma uprawnień do stwierdzenia choroby zawodowej, jeżeli właściwe jednostki orzecznicze (I i II) stopnia nie dokonały rozpoznania klinicznego choroby zawodowej i wypowiadają się w danej sprawie negatywnie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący powyższej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ustalenia sprzeczne ze stanem faktycznym, że choroba, której doznał nie pozostaje w związku przyczynowym z wykonywanymi przez niego czynnościami zawodowymi. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący podniósł, że w trakcie wszystkich badań żaden lekarz nie chciał, aby mógł zaprezentować kilka różnych podstawowych czynności, jakie wykonywał będąc zatrudniony na stanowisku rysownika map – kreślarza. W związku z tym skarżący uważa, że lekarze nie posiadają wiedzy o pracy na zajmowanym przez niego stanowisku pracy. Ponadto skarżący podniósł, że inspektor sanitarny nie doręczył mu brakujących dokumentów wg wykazu str. 4 pisma z dnia 19 stycznia 2006 r., o doręczenie, których wnosił i w związku z tym nie mógł w stosunku do ich treści zająć odpowiedniego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały po uchyleniu poprzednich decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia [...] sygn. akt III SA/Łd 40/06. Stosownie do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Jednocześnie należy podkreślić, że sam fakt wystąpienia u określonej osoby choroby wymienionej w wykazie stanowiącym załącznik do wymienionego wyżej rozporządzenia nie przesądza, iż mamy do czynienia z przesłanką pozwalającą na uznanie tej choroby za zawodową. Według utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest wystąpienie takich przesłanek, jak: ustalenie u określonej osoby schorzenia zakwalifikowanego jako choroba zawodowa, pracy w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego i związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach a schorzeniem (por. wyrok z dnia 25 maja 1999 r. I SA 1665/98 - Lex nr 47956, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1999 r. I SA 771/99 - Lex nr 47953). Zgodnie z treścią punktu 12 - załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. chorobą zawodową są przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem: zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowe złamanie kości. |Przepis § 1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych wskazuje, że przy ocenie działania czynnika | |szkodliwego uwzględnia się rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy, bezpośredni kontakt z chorymi zakaźnie | |lub z materiałami pochodzącymi od tych chorych oraz z czynnikami powodującymi choroby inwazyjne, uczuleniowe i nowotworowe. | |W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu dochodzenia epidemiologicznego, o którym mowa w § 5 rozporządzenia, upoważnione jednostki | |wymienione w § 7 rozporządzenia, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny A w Ł. wydał trzy jednobrzmiące opinie (orzeczenia) oraz Instytut B w Ł. | |dwie opinii tej samej treści, wskazujące na ujawnioną jednostkę chorobową tj. zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramieniowej prawej, która| |jest wymieniona w pkt 12 załącznika do omawianego rozporządzenia jako choroba zawodowa. Również Instytut A w S. rozpoznał u skarżącego | |przewlekłe zapalenie nadkłykcia bocznego prawej kości ramieniowej. Jednakże skonfrontowanie tak ustalonej jednostki chorobowej z | |postępowaniem epidemiologicznym wykazało wykonywanie pracy w braku narażenia na chorobę zawodową, a tym samym pozazawodowe tło tego | |schorzenia. Jak wykazano w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny A w Ł. z dnia 14 marca 2007 r., za etiologią pozazawodową schorzeń | |strony przemawia przede wszystkim niespełnienie wielu przesłanek niezbędnych do powiązania rozpoznanego schorzenia z wykonywaną pracą – | |skarżący nie pracował w warunkach narażających go na wymuszony tryb pracy, siła niezbędna do sprawnego wykonywania czynności zawodowych | |była (bo musiała być) niewielka, kreślenie odbywało się w różnych płaszczyznach i kierunkach, w więc nie wymagało wykonywania jednostajnego| |zgięcia stawu łokciowego i nadgarstkowego z jednoczesną rotacją przedramienia i dodatkowo nie wymagało używania ciężkich narzędzi lub | |pokonywania oporów dla kończyny górnej, na stanowisku pracy nie występowały drgania, jak również charakter pracy nie prowadził do ich | |generowania przez używane przybory, objawy chorobowe, pomimo upływu 8 lat od chwili zakończenia pracy na stanowisku kreślarza (sposób | |wykonywania pracy – domniemany czynnik sprawczy) nie tylko nie ustąpiły, ale ulegają stałemu nasileniu, pomimo leczenia, co dowodzi | |istnienia pozazawodowego czynnika sprawczego. Podkreślenia wymaga również to, że WOMP w Ł. stwierdził, że praca skarżącego nawet w systemie| |akordowym, w nadgodzinach nie była pracą w rytmie wymuszonym, gdyż praca w rytmie wymuszonym odbywa się w narzuconym zewnętrznie ściśle | |określonym tempie, w którym wykonywane są te same czynności i nie pozwala na zmianę tego tempa, bądź odstąpienie od wykonywania czynności | |na stanowisku pracy nawet w sytuacji odczuwania zmęczenia, czy przeciążenia układu ruchu (typowym przykładem takiej pracy jest praca na | |taśmach montażowych, brak możliwości odejścia od stanowiska pracy). Skarżący nie pracował w rytmie wymuszonym. | |Również w orzeczeniu Instytutu B w S. z dnia 31 grudnia 2007 r. o braku podstaw do rozpoznania u J. W. choroby zawodowej wskazano, że | |rozpoznana u badanego choroba przewlekłego zapalenia nadkłykcia bocznego prawej kości ramieniowej jest wprawdzie wymienione w wykazie | |chorób zawodowych, lecz praca rysownika, kreślarza nie jest związana ze znaczącym przeciążeniem i monotypią ruchów w zakresie stawu | |łokciowego, co tym samym nie pozwala na uznanie etiologii zawodowej tego schorzenia. Brak jest też dowodów epidemiologicznych na znamiennie| |częstsze niż w populacji ogólnej jego występowanie w grupie zawodowej rysowników, kreślarzy. | |Zdaniem Sądu, w tych okolicznościach sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji, iż praca J. W. nie wymagała | |wykonywania ruchów monotypowych, powtarzalnych w długim okresie czasu nadmiernie obciążających stawy łokciowe, co oznacza, że praca | |skarżącego nie była wykonywana w warunkach narażających na powstanie rozpoznanego u niego schorzenia. Większość chorób wymienionych w pkt | |12 wykazu chorób zawodowych, w tym zapalenie nadkłykcia kości ramieniowej wywołane jest, zdaniem lekarzy, obydwoma czynnikami wskazanymi w | |tej pozycji, a mianowicie sposobem wykonywania pracy oraz nadmiernym przeciążeniem (przykładem jest praca drwala, technika, protetyka), zaś| |w przypadku kreślarza takie czynniki nie występują. | |Mimo więc rozpoznania u skarżącego schorzenia wymienionego w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, brak jest podstaw do| |uznania, że skarżący wykonywał pracę w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego, a tym samym brak jest związku przyczynowego pomiędzy | |pracą a schorzeniem. | |Tym samym nie jest uzasadniony zarzut skargi, bowiem właściwie w tej sprawie organy inspekcji sanitarnej zastosowały przepis § 1 ust. 1 | |rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, gdyż brak było związku przyczynowego pomiędzy | |ujawnioną jednostką choroby a warunkami pracy. | W ocenie Sądu, stwierdzenie przez organy obu instancji braku podstaw do uznania u skarżącego choroby zawodowej było wynikiem właściwie uzupełnionego materiału dowodowego. Organy administracji oparły się na orzeczeniach lekarskich, w tym na orzeczeniu Instytutu A w S. z dnia 31 grudnia 2007 r., który wcześniej nie wydawał opinii w niniejszej sprawie. Powyższe orzeczenia lekarskie czyniły zadość wytycznym zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 marca 2006 r. Uzupełnienie opinii było rzetelne, bowiem sporządzone zostało na podstawie analizy całości dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej oraz na podstawie aktualnie przeprowadzonych kompleksowych badań. Wnioski powyższych orzeczeń mogły stanowić podstawę do wydania decyzji w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, organy administracji w ponownie prowadzonym postępowaniu, w oparciu o wszystkie dowody, w tym wyniki dochodzenia epidemiologicznego i wyniki przeprowadzonych badań, poczyniły wyczerpujące ustalenia w stanie faktycznym sprawy. Medyczne jednostki orzecznicze potwierdziły, że przeprowadzone u skarżącego badania nie wykazały, że stwierdzone u skarżącego zapalenie nadkłykcia kości ramieniowej spowodowane było sposobem wykonywania pracy, nadmiernym obciążeniem, tak jak wymaga tego pkt 12 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenia wyjaśniają nadto przyczyny, dla których przyjęto pozazawodową etiologię powstania schorzenia. Organ odwoławczy słusznie uznał, iż o stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej nie może przesądzać treść opinii lekarza kierującego pacjenta na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej, który zgłasza jedynie podejrzenie choroby zawodowej. Zauważyć należy, że gdy wskazane w przepisach jednostki medyczne uprawnione do rozpoznania choroby zawodowej w swych opiniach, w sposób, który nie budzi wątpliwości, nie stwierdziły istnienia choroby zawodowej, to organy administracji orzekające w sprawie, nie miały podstaw do kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieprzesłania skarżącemu przez organ żądanych dokumentów, wskazać należy, iż skarżący został pouczony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgodnie z art. 10 k.p.a., (pismo z dnia 29 stycznia 2008 r. – doręczone skarżącemu w dniu 31 stycznia 2008 r. oraz pismo z dnia 2 kwietnia 2008 r. – doręczone skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2008 r.), a zatem niedoręczenie skarżącemu żądanych dokumentów nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Reasumując Sąd uznał, że skarga J. W. nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji zebrały i oceniły cały materiał dowodowy zgodnie z wymogami określonymi w art. 77 § 1, art. 80-81 k.p.a. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę. K.Ż.