III SA/Łd 4/08

Dnia 18 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie cofnięcia równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] znak [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz skarżącego S. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi. III SA/Łd 4/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 roku, Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 3, § 6, § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 918 ze zm.), Komendant Miejski Policji w Ł. cofnął S.T. z dniem 27 lutego 2007 roku uprawnienia przyznane policjantowi decyzją z dnia [...] do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że S.T. pełni służbę w strukturach Policji od dnia 20 listopada 1996 roku, funkcjonariuszem w służbie stałej jest od dnia 20 listopada 1999 roku. Na mocy decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] strona uzyskała uprawnienie do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości pełnej stawki dziennej od dnia 20 listopada 1999 roku ze względu na brak lokalu w miejscu pełnienia służby jak i w miejscowości pobliskiej. Świadczenie w powyższej wysokości zostało wypłacone policjantowi za okres do dnia 28 lutego 2007 roku. W dniu 14 marca 2007 roku S.T. przedstawił umowę najmu zawartą pomiędzy nim a Administracją Nieruchomościami A. Z przedmiotowej umowy wynika, że funkcjonariusz od dnia 27 lutego 2007 roku jest najemcą lokalu nr 2 położonego w Ł. przy ulicy [...]. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, jeżeli policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny. Jest to świadczenie zastępcze, przyznawane policjantowi do czasu zrealizowania prawa do lokalu poprzez przydział lokalu mieszkalnego lub przyznanie pomocy finansowej na jego uzyskanie. Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, równoważnik za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantom, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku nie posiadają: lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego. Organ stwierdził, że strona nie spełnia od dnia 27 lutego 2007 roku przesłanek określonych w przytoczonym wyżej rozporządzeniu MSWiA do pobierania przedmiotowego świadczenia, gdyż posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S.T. Wskazał, że podczas postępowania administracyjnego pominięto fakt, że zgodnie z przedstawioną umową w chwili obecnej wraz z żoną i dzieckiem zajmuje lokal o powierzchni użytkowej 27,53 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 18.68 m2. Funkcjonariusz wskazał, że na podstawie art. 88 ustawy o Policji, jako policjant w służbie stałej ma prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę z uwzględnieniem liczby członków rodziny. Natomiast § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469) uprawniony jest do zajmowania lokalu o powierzchni mieszkalnej od 21 do 30 m2. Posiadany lokal nie jest zatem zgodny z przysługującymi mu normami zaludnienia. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji uzależnia prawo do równoważnika pieniężnego również od faktu nieposiadania przez policjanta lub członków jego rodziny lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Nie wprowadza on jednak wymogu, aby był to lokal odpowiadający co najmniej przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej. Organ odwoławczy podkreślił, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest świadczeniem zastępczym, przyznawanym policjantom do czasu zrealizowania prawa do lokalu przez jego przydział lub przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie tego lokalu. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie S.T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżący podniósł argumenty tożsame z argumentami odwołania. Wskazał nadto, że w ujęciu systemowym przepis art. 88 ust. 1 o Policji kształtuje przesłanki definicji lokalu mieszkalnego dla wszystkich przepisów Rozdziału 8 tejże ustawy, a także przepisów wykonawczych wydawanych na jej podstawie. Zdaniem skarżącego przyjąć należy, że równoważnik przysługuje policjantowi, gdy nie ma lokalu mieszkalnego zgodnego z przysługującymi mu normami powierzchni mieszkalnej. Skarżący odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z uchybieniami, które spowodowały konieczność ich uchylenia. Stan faktyczny przyjęty przez Sąd jest niesporny. Żadna ze stron postępowania nie kwestionuje okoliczności, że skarżący jako funkcjonariusz Policji otrzymywał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego stosownie do treści art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2007 roku, Nr 43, poz. 277 ze zm.), jak również tego, że z dniem 27 lutego 2007 roku skarżący stał się najemcą lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy o powierzchni użytkowej 27,53 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 18,68 m2. Spór jaki wyniknął na gruncie niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy przepisy wskazanej wyżej ustawy o Policji jak również rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 918 ze zm.), umożliwiają cofnięcie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego policjantowi na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, w sytuacji legitymowania się przez niego tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego wynikającym z umowy najmu mieszkania wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy, niezależnie od powierzchni wynajmowanego mieszkania czy tylko wówczas gdy powierzchnia tegoż lokalu odpowiada normom zaludnienia wskazanym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Już na wstępnie rozważań wskazać należy, że Sąd podziela pogląd wyrażony w powołanym przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2006 roku, sygn. akt I OSK 1392/05 (Lex 292817). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, w szczególności: przydział lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy o Policji), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 92 ust. 1 ustawy), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy). Realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić dwutorowo, a mianowicie albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której funkcjonariusz stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej), bądź przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych. Prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje świadczenie pieniężne, a mianowicie pomoc finansowa - art. 94 ust. 1 ustawy oraz równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego - art. 92 ust. 1 ustawy (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99, ONSA 1999/3/77, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 1998 r., sygn. akt I SA 2167/97, niepubl.). W konsekwencji stwierdzić należy, że wśród możliwych do uzyskania przez funkcjonariusza świadczeń pieniężnych, w razie niemożności przydziału lokalu mieszkalnego, ustawa wymienia prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu - art. 92 ust. 1 ustawy. Takie rozumienie przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wyraża istotę prawa policjanta do lokalu. Uprawnienie policjanta do otrzymania lokalu nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Powiązane jest z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej funkcjonariusza. Prawo funkcjonariusza Policji do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów ustawy o Policji realizowane jest w formie administracyjnej decyzji o przydziale (art. 97 ust. 5 ustawy o Policji). Funkcjonariuszowi nie przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli funkcjonariusz nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 ustawy o Policji, w drodze decyzji administracyjnej, gdyż zachodzi jedna z przesłanek negatywnych z art. 95 ust. 1 ustawy. Stosownie do art. 95 ust. 1 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego nie przydziela się policjantowi w razie: skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ustawy o Policji (pkt 1), posiadania przez funkcjonariusza w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno - pensjonatowego (pkt 2), posiadania przez małżonka funkcjonariusza lokalu mieszkalnego lub domu określonego w pkt 2 (pkt 3), zbycia przez policjanta lub małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom (...). Jak wynika z cytowanego wyżej przepisu jedną z negatywnych przesłanek przydziału lokalu mieszkalnego stanowi posiadanie przez policjanta, w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego - art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Nie można przydzielić policjantowi lokalu mieszkalnego, jeżeli posiada lokal mieszkalny, odpowiadający przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Policjant nie posiada lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, jeżeli posiadany przez niego lub jego małżonka lokal mieszkalny nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Jeżeli zatem policjant posiada lokal mieszkalny o mniejszej niż mu przysługuje norma powierzchni mieszkalnej, to może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale. To zaś oznacza, iż w takim przypadku może otrzymać w myśl art. 92 ustawy równoważnik pieniężny za brak posiadania lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2000 r., I SA 658/99, LEX nr 55283 i z dnia 23 lipca 1999 r., I SA 866/98, LEX nr 48581). Dodatkowo podkreślić należy, iż przepis art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, otwierający rozdział 8 ustawy zatytułowany "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", nie tylko statuuje prawo funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego ale i precyzuje to prawo stanowiąc, gdzie lokal mieszkalny ma być położony (w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej (i jaki to nabyć lokal) winien uwzględniać liczbę członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych). W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, iż w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji mowa jest o innym pojęciu lokalu mieszkalnego niż w art. 88 tejże ustawy. Stosownie do treści § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego. Z kolei z treści § 6 tegoż rozporządzenia wynika uprawnienie właściwego organu do wydania decyzji o cofnięciu dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego w przypadku, gdy policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia. Przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej wynikające z treści art. 92 ust. 2 ustawy o Policji. Nie ulega wątpliwości, że przepisy tegoż rozporządzenia nie mogą pozostawać w sprzeczności z zapisami aktu wyższego rzędu jakim jest ustawa o Policji. Stwierdzić zatem należy, że mimo braku jakiekolwiek odniesienia się przepisów rozporządzenia do powierzchni posiadanego przez stronę lokalu mieszkalnego, to dla zgodnej z prawem oceny zasadności przyznania równoważnika pieniężnego bądź jego cofnięcia, rozstrzygający sprawę organ winien mieć na uwadze pojęcie lokalu uregulowane w treści art. 88 i następnych ustawy o Policji. Jak już wyżej wskazano, brak jest podstaw do przyjęcia, że podpisanie przez funkcjonariusza umowy najmu lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasoby gminy, o powierzchni mniejszej niż określają to właściwe normy, wyklucza go z kręgu funkcjonariuszy mogących otrzymać przydział lokalu mieszkalnego na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, a tym samym z kręgu funkcjonariuszy uprawnionych do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Za powyższym stanowiskiem przemawia przede wszystkim funkcjonalna wykładnia przepisów statuujących uprawnienia i obowiązki funkcjonariuszy policji w zakresie zaspokajania ich potrzeb mieszkaniowych. Również organy podkreślały fakt, że równoważnik pieniężny jest świadczeniem zastępczym przyznawanym policjantom do czasu zrealizowania prawa do lokalu przez jego przydział lub przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu. Stanowisko jakie zajęły organy w niniejszej sprawie i wykładnia przepisów jakiej dokonały, są nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawa, w sposób nieuzasadniony stawiając w nierównej sytuacji funkcjonariusza, który nie posiada żadnego lokalu i któremu przysługuje prawo do przydziału lokalu mieszkalnego lub środków na jego uzyskanie lub równoważnika pieniężnego oraz funkcjonariusza, który posiada lokal o powierzchni mniejszej niż wynikające z przepisów prawa normy i któremu ustawa również przyznaje uprawnienie do uzyskania przydziału lokalu (a zatem uznać należy, że jego potrzeby mieszkaniowe pozostają niezaspokojone), jednakże pozbawia go możliwości uzyskania świadczenia w postaci równoważnika pieniężnego. Stwierdzić zatem należy, że organy administracji rozpoznające niniejszą sprawę dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 roku poprzez jego błędną wykładnię, przy czym naruszenie to miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy winne będą uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...]. Na podstawie art. 152 ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnia się wyroku. Stosownie do treści art. 200 ustawy w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził na rzecz skarżącego od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. kwotę 200 złotych uiszczoną przez S.T. tytułem wpisu sądowego od skargi. TG