III SA/Łd 4/10

Dnia 27 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na czynność Dyrektora Aresztu Śledczego w P. T. w przedmiocie nadania korespondencji przez administrację aresztu śledczego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 4 stycznia 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A. B. na bezczynność, odmowę udzielenia informacji oraz niezgodne z prawem decyzje administracyjne administracji Aresztu Śledczego w P. T. Skarżący podniósł, że przebywając w Areszcie Śledczym w P. T. prowadził korespondencję urzędową z organami urzędowymi. Jedna z przesyłek, datowana na dzień 13 marca 2008 r. została błędnie nadana w dniu następnym, tj. 14 marca 2008 r., co stało się przyczyną negatywnych skutków prawnych dla skarżącego. Skarżący wnosił o nadesłanie odpisu z książki ewidencji korespondencji urzędowej, zaś Areszt Śledczy odmawiał mu jego wydania, co w ocenie skarżącego jest naruszeniem art. 73 k.p.a. Wniosek o nadesłanie odpisu wynikał z faktu, iż pismem z dnia [...] r. znak: [...] Areszt Śledczy w P. T. poinformował skarżącego, że w dniu 13 marca 2008 r. nie nadawał on żadnej korespondencji urzędowej. Ponadto pismem z dnia [...] znak: [...] poinformowano skarżącego, że Areszt Śledczy nie uznaje potwierdzenia odbioru korespondencji, za jedyny dowód uznając własny wpis w urządzeniu ewidencyjnym. Pismem zaś z dnia [...] poinformowano skarżącego, że kwestie ewidencji korespondencji są sprawą jednostki penitencjarnej, co w ocenie skarżącego stanowi naruszenie przepisów art. 37 oraz art. 9 k.p.a. Skarżący wniósł o uznanie jego pisma z dnia 13 marca 2008 r. za nadane ze zwłoką z wyłącznej winy Aresztu Śledczego, uznanie za zasadną skargę na odmowę wypełnienia treści art. 9 k.p.a. oraz bezczynność Aresztu Śledczego wynikającą z zaniechania rzetelnego wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w P. T. wniósł o jej odrzucenie w całości z uwagi na fakt, że sprawa nie podlega właściwości sądów administracyjnych oraz fakt, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jej przedmiot nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 - 8 cytowanej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje i postanowienia - pkt 1 i 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8. Oznacza to, że sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4 wyżej cytowanego art. 3 ustawy, tj. gdy bezczynność ta dotyczy wydania decyzji administracyjnej, postanowienia albo podjęcia innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z treści złożonej w niniejszej sprawie skargi wynika, iż strona skarżąca kwestionuje w istocie sposób prowadzenia korespondencji oraz jej ewidencjonowania przez Areszt Śledczy w P. T. W treści skargi wskazano także, że przesyłka, zawierająca pismo skarżącego skierowane do organów urzędowych została nadana przez Areszt Śledczy z jednodniowym opóźnieniem, co spowodowało dla skarżącego negatywne konsekwencje prawne. W tym miejscu należy stwierdzić, że kwestie dotyczące prowadzenia korespondencji między skarżącym a Aresztem Śledczym w P. T. a tym samym dotyczące pobytu osadzonego w jednostce penitencjarnej, zgodnie z treścią art. 7 i 32 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 nr 90 poz. 557 z późn. zm.), podlegają nadzorowi sędziego penitencjarnego a decyzje dyrektora jednostki podlegają zaskarżeniu do sądu penitencjarnego właściwego ze względu na miejsce odbywania przez skazanego kary. Zaskarżone działanie Dyrektora Aresztu Śledczego w P. T. nie podlega kontroli sądu administracyjnego, bowiem nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w wyżej wymienionym art. 3 p.p.s.a., a ponadto żaden przepis szczególny nie przekazuje skarg na tego rodzaju działanie do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 punkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. O odrzuceniu skargi Sąd orzeka w drodze postanowienia; rozstrzygnięcie może zapaść na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. A. B.