III SA/Łd 40/05

Dnia 13 lipca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Asesor Monika Krzyżaniak, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania J. T. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje adwokatowi E. H. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 6 kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącej A. T. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokat E. H. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrz Miasta K. na podstawie art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku – o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r., Nr 87 poz. 960 ze zm./ i art. 104 K.p.a. orzekł o wymeldowaniu J. T. z pobytu stałego z lokalu w K. przy ul. A 4 m. 10. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż w dniu 13 kwietnia 2004 roku do Urzędu Miejskiego w K. wpłynął wniosek A. T. o wymeldowanie męża J. T. z pobytu stałego z lokalu w K. przy ul. A 4 m. 10. Żądanie uzasadniono tym, iż J. T. w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje od maja 2001 roku. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że J. T. faktycznie w lokalu nie zamieszkuje, co potwierdzają przeprowadzone kontrole meldunkowe i zeznania świadków. J. T. w oświadczeniu z dnia 14 maja 2004 roku podniósł, iż miejsca pobytu stałego nie opuścił, jednak organ orzekający ustalił, iż w spornym lokalu odbiera tylko korespondencję. Organ I instancji podkreślił, iż zamieszkiwanie w lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu i spędzaniu wolnego czasu, oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych, czego w przypadku J. T. stwierdzić nie można. Nieporozumienia i konflikty rodzinne natomiast pozostają bez wpływu dla oceny spełnienia warunków koniecznych do wymeldowania w myśl art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy, gdyż postępowanie meldunkowe nie rozwiązuje problemów rodzinnych, a jedynie stwierdza fakt opuszczenia miejsca pobytu stałego. W rozpatrywanym przypadku - zdaniem organu - istniały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy uprawniające do wymeldowania J. T., ponieważ swoje centrum życiowe skoncentrował w innym nieznanym miejscu. Od powyższej decyzji Burmistrza Miasta K. złożył odwołanie J. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania J. T. podniósł, iż przedmiotowego lokalu nie opuścił, a w toku postępowania został pozbawiony możliwości złożenia wyjaśnień oraz zapoznania się z materiałem dowodowym. Z uwagi na zły stan zdrowia bez własnej winy nie mógł brać czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W wyniku powyższego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] Nr [...] i odmówił wymeldowania J. T. z pobytu stałego w K. przy ul. A 4 m. 10. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zważył, co następuje: zgodnie z art. 15 ust. 2 cyt. ustawy - organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z uwagi na fakt, iż celem postępowania odwoławczego nie jest tylko kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego w I instancji, lecz także uzupełnienie materiału dowodowego z uwzględnieniem zmian, które nastąpiły w okresie dzielącym orzekanie po raz pierwszy od ponownego orzekania wskutek odwołania, organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i dokonał ponownej oceny zebranych w sprawie dowodów. W sprawie poza sporem jest, iż J. T. w lokalu nr 10 przy ul. A 4 w K. nie przebywa. Jak wynika z akt, przedmiotowy lokal /dawniej B 33 m 10/ decyzją Zakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej A z dnia [...] został przydzielony A. T. na warunkach spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu. Przydział lokalu nastąpił w trakcie trwania związku małżeńskiego z J. T. Od 1998 roku pomiędzy stronami toczy się postępowanie rozwodowe. Z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej A z dnia 15 listopada 2004 roku - [...] wynika, iż z uwagi na trudną sytuację oraz rosnące zadłużenie wobec Spółdzielni A. T. z dniem 1 września 2004 roku wypowiedziała członkostwo w Spółdzielni, z zachowaniem l miesięcznego terminu wypowiedzenia, które ustało z dniem 1 października 2004 roku. W dniu 30 września 2004 roku A. T. protokołem zdawczo odbiorczym przekazała lokal Spółdzielni, który obecnie pozostaje w dyspozycji Spółdzielni. J. T. w toku postępowania administracyjnego zarówno przed organem I jak i II instancji konsekwentnie twierdził, iż spornego lokalu nie opuścił. Podnosił, że nie przebywał w lokalu w sposób ciągły z uwagi na prowokacyjne zachowanie żony oraz zły stan zdrowia, wymagający zapewnienia mu opieki, której nie ma ze strony żony i dzieci, dlatego korzysta z pomocy dalszej rodziny i osób trzecich. Twierdzi, że zmuszony był przebywać w garażu. Potwierdzeniem, iż nie opuścił dobrowolnie miejsca pobytu stałego są liczne interwencje Policji podejmowane na jego wniosek. W związku z przekazaniem lokalu przez żonę do Spółdzielni J. T. wystąpił do Spółdzielni o przyjęcie w poczet członków i umożliwienie spłacenia zaległości czynszowych /pismo z dnia 30 września 2004 r./. W piśmie tym wskazał również, iż z uwagi na sytuację rodzinną zmuszony został do wielokrotnego opuszczania mieszkania i wzywania Policji na interwencję. Twierdzi, że pobyt z rodziną w domu zagrażał jego zdrowiu i życiu, dlatego za namową lekarzy przebywał w lokalu rzadko, ale nigdy się z niego nie wyprowadził. Podaje, że żona liczyła, iż pod presją opuści mieszkanie, ale on nie zrezygnował z zamieszkiwania w tym lokalu. W oświadczeniu złożonym w dniu 26 listopada 2004 roku J. T. wskazał, że przekazanie przez A. T. lokalu stanowiącego wspólność majątkową nastąpiło bez jego zgody i wbrew jego woli. W tej sprawie w dniu 26, 27 i 30 września 2004 r. na jego wniosek interweniowała Policja. W dniu 1 października 2004 r. udał się do Spółdzielni w sprawie wydania mu kluczy do mieszkania, jednakże nie udostępniono ich. Tego dnia również Policja odmówiła w tej sprawie interwencji. Wobec powyższego złożył doniesienie do Prokuratury. A. T. w swoim oświadczeniu z dnia 7 grudnia 2004 r., złożonym przed organem II instancji zeznała, że mąż opuścił lokal w maju 2001 r. i zamieszkał u przyjaciółki. Do lokalu przychodził jedynie po odbiór korespondencji i ostatnio w związku z przeprowadzką. Podczas przeprowadzki przyszedł i sprzeciwił się wynoszeniu rzeczy. Przy czynnościach była obecna Policja. A. T. wskazała, że z lokalu wyprowadzała się stopniowo przez okres 3 tygodni, głównie w sobotę i niedzielę, gdyż miała wówczas transport. Podała, że mąż przywiózł rzeczy i chciał mieszkać, ale nie wpuściła go do mieszkania, wówczas również na wniosek J. T. interweniowała Policja. Obawiając się kolejnych wizyt męża zmieniła zamki w drzwiach. Oświadczyła, że ostatecznie wyprowadziła się z mieszkania w dniu 28 września 2004 r. i zdała klucze do Spółdzielni w dniu 30 września 2004 r. Obecnie oczekuje na rozliczenie i wypłacenie części wkładu mieszkaniowego. Komenda Powiatowa Policji w piśmie z dnia 9 grudnia 2004 r. Nr [...] potwierdziła, iż w dniach 26, 27 i 30 września 2004 r. podejmowane były interwencje na wniosek J. T. usiłującego dostać się do mieszkania. Interwencje zakończono pouczeniem. W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji o wymeldowaniu z zastosowaniem art. 15 ust. 2 cyt. wyżej ustawy, będącego materialno-prawną podstawą orzekania w sprawie, wymaga wnikliwego zbadania, czy w okolicznościach danej sprawy wystąpiły przesłanki określone w tym przepisie. Organ odwoławczy stwierdził, że nie jest możliwe ustalenie jednolitego kryterium dla oceny przesłanki "opuszczenia lokalu" we wszystkich sprawach, lecz okoliczności każdej sprawy wyznaczają zakres badania niezbędny do ustalenia, czy nastąpiło opuszczenie lokalu. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego winna ona być rozumiana jako rezygnacja z posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nie przebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z tym lokalem i założeniem w nowym miejscu swoich osobistych i majątkowych interesów. Użycie przez ustawodawcę określenia "opuszczenie" podkreśla elementy subiektywne i nawiązuje do działania samej osoby opuszczającej lokal. Mając powyższe na uwadze oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy odmiennie niż organ I instancji ocenił spełnienie przesłanki "opuszczenia lokalu". Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie można było uznać, że J. T. dobrowolnie i definitywnie opuścił lokal przy ul. A 4 m 10 w K.. Na podkreślenie zasługiwał fakt, iż strony postępowania są silnie zantagonizowane. Niewątpliwie na powyższe ma wpływ długotrwały proces rozwodowy oraz zapadły w postępowaniu karnym wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] sygn. akt [...], uznający winnym J. T. w sprawie znęcania się fizycznego i moralnego nad żoną A. T. i synem I. T.. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności te spowodowały, iż pobyty J. T. we wspólnym lokalu stawały się rzadkie, ale nie oznaczało to, że w/w w sposób trwały i definitywny opuścił przedmiotowy lokal. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności przedstawionych okoliczności wyprowadzenia się i przekazania spornego lokalu do Spółdzielni Mieszkaniowej A - zdaniem organu - w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że J. T. pogodził się z zaistniałym stanem rzeczy i dobrowolnie opuścił miejsce pobytu stałego. Jak wynika z akt sprawy w/w usiłuje odzyskać możliwość zamieszkania w lokalu. W tej sprawie w dniu 25 listopada 2004 r. J. T. złożył doniesienie do Prokuratury Rejonowej w B.. W ocenie organu odwoławczego J. T. nadal ma zamiar zamieszkiwania w spornym lokalu. Świadczą o tym podejmowane przez w/w działania, zarówno w Spółdzielni jak i w Prokuraturze, mające na celu jego odzyskanie. W tym miejscu organ odwoławczy wyjaśnia, że fakt, iż J. T. obecnie nie przebywa w spornym lokalu nie może mieć decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem jak już wcześniej wskazano, zgodnie z orzecznictwem NSA, istotnym dla oceny przesłanki opuszczenia lokalu jest to, czy opuszczenie to miało charakter dobrowolny i definitywny. Odnosząc się do stanowiska Spółdzielni Mieszkaniowej A zawartego w piśmie z dnia 25 listopada 2004 r., informującego o sytuacji prawnej omawianego lokalu, stwierdzono, że w świetle art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, póz. 1116 ze zm.) w wypadku wygaśnięcia lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego w następstwie ustania członkostwa, małżonkowi, dzieciom i innym osobom bliskim zamieszkałym razem z byłym członkiem przysługują roszczenia o przyjęcie do Spółdzielni i zawarcie umowy o ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego. Wedle ust. 4 tegoż przepisu do zachowania tych roszczeń konieczne jest złożenie w terminie jednego roku deklaracji członkowskiej wraz z pisemnym zapewnieniem o gotowości do zawarcia umowy o ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu. Jak wynika z akt sprawy, członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej A była A. T., której przydzielono omawiany lokal, należący do małżeńskiej wspólności majątkowej. Członkostwo A. T. ustało wskutek wypowiedzenia /art. 22 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm./, co spowodowało wygaśnięcie przysługującego jej lokatorskiego prawa do lokalu. W tej sytuacji J. T. nabył roszczenie o przyjęcie do Spółdzielni i zawarcie umowy o ustanowienie prawa do lokalu. Tym samym rozporządzenie członkostwem przez A. T. nie wywiera bezpośredniego skutku wobec J. T., w szczególności nie zobowiązuje go do opróżnienia lokalu, gdyż nie zaistniała sytuacja przewidziana w art. 7 ust. l ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. W dniu 25 stycznia 2005 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody [...] złożyła A. T. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi A. T. podniosła, iż J. T. opuścił ostatecznie lokal w 2001 roku, a zebrany w sprawie materiał dowodowy jest w ocenie skarżącej sprzeczny z ustaleniami organu II instancji z uwagi na to, iż stwierdza, że opuszczenie lokalu przez męża nie miało charakteru dobrowolnego i definitywnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną skargi. Oceniając zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, co z kolei mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Orzekając w przedmiocie odmowy wymeldowania J. T. z miejsca stałego pobytu organy administracji miały obowiązek badania, czy opuścił on dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Postępowanie wyjaśniające winno było się skupić na badaniu faktu opuszczenia przez J. T. lokalu położonego w K. przy ul. A 4 m. 10. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm./ jest spełniona, jeżeli opuszczenie lokalu ma charakter trwały oraz jest dobrowolne /por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 roku V SA 3169/2000; wyrok z dnia 22 sierpnia 2000 r. V SA 108/2000/. Zatem w sprawie niniejszej należało badać, czy J. T. opuścił mieszkanie żony bez zamiaru powrotu do niego oraz czy uczynił to dobrowolnie tj. czy opuszczając ten lokal wyraził swoją wolę przebywania w innym miejscu z zamiarem stałego pobytu. Te okoliczności nie zostały należycie zbadane, a w każdym razie wywiedziona ocena materiału dowodowego nie pozwalała na wyprowadzenie wniosków zaprezentowanych w zaskarżonej decyzji. Stwierdzić zatem należy, iż organ odwoławczy tej kwestii nie wyjaśnił, a nadto nie przeprowadził postępowania zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy bowiem podkreślić , iż ustalenia stanu faktycznego organ II instancji oparł jedynie na oświadczeniach J. T., nie odniósł się natomiast do oświadczeń skarżącej i zeznań świadków, jednocześnie nie wyjaśniając dlaczego dowodom tym odmówił wiarygodności mocy dowodowej. Stanowi to naruszenie art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy zawiera szereg sprzeczności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zbyt ogólnikowe i nieprecyzyjne i nie odnosi się w ocenie stanu faktycznego do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Narusza to art. 7 i art. 77 K.p.a. W dniu 6 lipca 2005 roku podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi J. T. oświadczył, iż nie występował do sądu powszechnego z powództwem o naruszenie posiadania. Powołał się na liczne interwencje Policji. Policja w piśmie z dnia 9 grudnia 2004 roku /k. 110 akt administracyjnych/ poświadczyła interwencje w dniach 26, 27, 30 września 2004 roku. Interwencje te związane były z faktem odmowy przez skarżącą wpuszczenia J. T. do mieszkania. Pozostałych interwencji wymienionych w piśmie J. T. /bez daty, k. 86 akt administracyjnych/ Policja nie potwierdziła. Nie można jednakże z tego wywodzić wniosku tak jak podniósł na rozprawie pełnomocnik Wojewody [...], iż Policja nie zaprzecza takim interwencjom. Potwierdzona przez Policję interwencja w dniu 3 maja 2003 roku /pismo z dnia 4 czerwca 2003 roku k. 42 akt sprawy/ dotyczy jedynie zakłócenia porządku, a nie faktu odmowy wpuszczenia przez skarżącą J. T. do mieszkania. Na rozprawie skarżąca A. T. podniosła, iż J. T. wykazał wyjątkową aktywność i chęć powrotu do lokalu właśnie w dniach 26, 27 i 30 września 2004 roku tj. w chwili gdy skarżąca zgłosiła chęć rezygnacji z członkowstwa w spółdzielni mieszkaniowej i zdanie lokalu, a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy winien zbadać w sposób nie budzący wątpliwości czy i w jakim okresie J. T. czynił starania i jakie, mające umożliwić mu zamieszkanie w przedmiotowym lokalu. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego - o opuszczeniu lokalu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu.(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2004 r. V S.A. 1424/99 nie publikowany ). Organ odwoławczy winien również zbadać - wobec twierdzeń skarżącej- czy J. T. przebywa w innym miejscu z zamiarem stałego pobytu. Należy przy tym dodać, iż organ przeprowadzając postępowanie dowodowe winien respektować przepisy art. 10, 79, 81 K.p.a., zapewniając stronom czynny udział w tym postępowaniu. Z zeznań świadków wynika bowiem, że J. T. przychodzi do mieszkania sporadycznie, odbiera korespondencje i wychodzi. Zeznania te zatem pozostają w sprzeczności z twierdzeniami J. T., iż żona uniemożliwia mu wstęp do mieszkania. Organ odwoławczy nie odniósł się do tych dowodów, w szczególności z akt administracyjnych nie wynika, czy świadkowie ci zostali przesłuchani zgodnie z art. 79 § 1 K.p.a. Ponadto podnieść należy, iż organ odwoławczy zawiadomienie o wniesionym odwołaniu przesłał do A. T. 1 grudnia 2004 roku, jednocześnie powołując się na art. 10 K.p.a. i wzywając do złożenia wyjaśnień w terminie 7 dni. Wyjaśnienia skarżąca złożyła w dniu 7 grudnia 2004 roku. Po tej dacie organ zebrał jednak jeszcze inny materiał dowodowy. Z akt administracyjnych natomiast nie wynika, aby zgodnie z treścią art. 10 K.p.a. skarżącej umożliwiono zapoznanie się całością zebranego w sprawie materiału przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czym naruszono art. 10 K.p.a. Reasumując należało stwierdzić, iż powyższe okoliczności świadczą o tym, że stan sprawy nie został należycie wyjaśniony. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 K.p.a. – zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 K.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego /art. 80 K.p.a./, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący /powołany art. 77 § 1 K.p.a./, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Wyżej wskazane sprzeczności w zebranym w sprawie materiale dowodowym świadczą o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 7, art. 10, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 19 pkt. 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm./. Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.