III SA/Łd 401/25

Dnia 22 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Asystent sędziego Beata Drożdż, Protokolant, w składzie następującym: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 roku sprawy ze skargi K. R. na decyzję Rektora Politechniki Łódzkiej z dnia 22 kwietnia 2025 roku nr RKR/DR/000002/2025 w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości; 2) zasądza od Rektora Politechniki Łódzkiej na rzecz skarżącego K. R. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 22 kwietnia 2025 r., nr RKR/DR/000002/2025, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 i art. 107 k.p.a., uchwały nr 48/2023 Senatu Politechniki Łódzkiej z dnia 28 czerwca 2023 r. Zasady przyjęć na studia pierwszego i drugiego stopnia w Politechnice Łódzkiej w roku akademickim 2024/2025, zwanej dalej "uchwałą nr 48/2023", uchwały nr 61/2024 Senatu Politechniki Łódzkiej z dnia 27 listopada 2024 r. w sprawie limitów przyjęć na I rok studiów rozpoczynających się w semestrze letnim roku akademickiego 2024/2025, Rektor Politechniki Łódzkiej, po rozpoznaniu odwołania K.R. od decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z 13 marca 2025 r., nr RKR/D/000001/2025 o odmowie przyjęcia na studia na kierunek informatyka stosowana, uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz odmówił przyjęcia K.R. na kierunki: informatyka stosowana (studia drugiego stopnia, stacjonarne) zbyt mała liczba punktów, sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe (studia drugiego stopnia, stacjonarne) niezakwalifikowany z powodu nieobecności na egzaminie wstępnym, automatyka i sterowanie robotów (studia drugiego stopnia, stacjonarne) brak złożonych dokumentów. W uzasadnieniu Rektor Politechniki Łódzkiej przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 13 marca 2025 r. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna wydała decyzję o odmowie przyjęcia K.R. na studia na kierunek informatyka stosowana. W uzasadnieniu decyzji wskazano na zbyt małą liczbę punktów. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zarzucił naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 6 w związku z art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, tj. ze względu na obliczenie liczby punktów kandydata w postępowaniu rekrutacyjnym na podstawie wzoru, który nie został ujęty w uchwale nr 48/2023; 2. art. 8 § 2 k.p.a. przez zastosowania różnych wzorów w przypadku obliczania punktów w postępowaniu rekrutacyjnym do absolwentów Politechniki Łódzkiej oraz absolwentów innych uczelni; 3. art. 9 w związku z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. przez niepowołanie w decyzji podstawy prawnej, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Organ drugiej instancji wydając opisaną na wstępie decyzję stwierdził, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja organu pierwszej instancji, wbrew dyspozycji art. 107 k.p.a. nie zawiera szczegółowego uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Tym samym zachodzi konieczność jej uchylenia oraz rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Senat Politechniki Łódzkiej określił warunki rekrutacji na rok akademicki 2024/2025 w uchwale nr 48/2023 z dnia 28 czerwca 2023 r. Zasady przyjęć na studia pierwszego i drugiego stopnia w Politechnice Łódzkiej w roku akademickim 2024/2025, których postanowienia stanowią podstawę przyjęć na studia i na podstawie których o przyjęciu na studia decydowała pozycja na liście rankingowej ustalana w oparciu o wynik kwalifikacji ustalony zgodnie z warunkami i trybem rekrutacji. Zgodnie z § 9 ust. 6 uchwały nr 48/2023 podstawą kwalifikacji dla wszystkich kierunków studiów drugiego stopnia w Politechnice Łódzkiej jest liczba punktów uzyskanych w postępowaniu kwalifikacyjnym LP, ustalona zgodnie z zasadami określonymi w § 10, na podstawie której sporządzane są listy rankingowe kandydatów. K.R. – absolwent Politechniki Łódzkiej, ukończył studia I stopnia na kierunku informatyka stosowana, posiada tytuł inżyniera. Kandydat uzyskał na dyplomie ocenę "dobrą", maksymalna ocena obowiązująca w Politechnice Łódzkiej to "celujący". Po przeliczeniu ustalono wynik z dyplomu na 66,66 pkt (4/6 x 100 = 66,66 pkt). Kandydat wybrał 3 kierunki studiów: informatyka stosowana (kierunek priorytetowy), sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe, automatyka i sterowanie robotów. Na kierunki informatyka stosowana oraz sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe obowiązywały dodatkowo egzaminy wstępne. Kandydat z egzaminu na kierunek informatyka stosowana uzyskał 57 pkt na 60 możliwych do zdobycia. Kandydat nie był obecny na egzaminie na kierunek sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe – uzyskał więc 0 punktów. W dniu opublikowania wyników rekrutacji skarżący uzyskał następujące statusy: a) informatyka stosowana – lista rezerwowa. Kandydat nie został zakwalifikowany na kierunek priorytetowy z powodu niewystarczającej liczby punktów – uzyskał 123,66 pkt (66,66 pkt dyplom + 57 pkt egzamin), a ostatnia osoba zakwalifikowana na ten kierunek uzyskała 126 punktów; b) sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe – niezakwalifikowany; c) automatyka i sterowanie robotów – zakwalifikowany. Kandydat został zatem zakwalifikowany na kierunek "automatyka i sterowanie robotów", nie złożył jednak do Działu Rekrutacji wymaganej dokumentacji (10 marca 2025 r.). Na kolejnych listach opublikowanych 11 marca 2025 r. jego statusy zostały zmienione na: a) informatyka stosowana – brak miejsca na kierunku; b) automatyka i sterowanie robotów – brak złożonych dokumentów. Ze względu na niespełnienie w postępowaniu rekrutacyjnym warunków rekrutacyjnych poprzez nieuzyskanie wymaganej liczby punktów kandydat nie został przyjęty na studia. Ustalanie sposobu oceny studentów stanowi decyzję autonomiczną każdej uczelni wyższej. Kandydaci są oceniani według jasnych kryteriów. Ustawa z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm.), nie narzuca żadnych wytycznych w tym zakresie. Okoliczność, że inne uczelnie wyższe stosują odmienne zasady dotyczące ustalania wyników ocen z dyplomu, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutów podyktowanych jedynie brakiem uzyskania satysfakcjonującego rozstrzygnięcia w tej konkretnej sprawie. Ustalone zasady rekrutacji oraz oceniania są jednolite dla wszystkich kandydatów, którzy są oceniani według jasnych kryteriów. Zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, uczelnia ustala warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji oraz sposób jej przeprowadzenia. Uchwała senatu jest udostępniana nie później niż do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego rok akademicki, w którym ma się odbyć rekrutacja, a w przypadku utworzenia uczelni lub studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu – niezwłocznie. Uczelnie mają swobodę w regulowaniu zasad przeprowadzania procesu rekrutacyjnego, a kompetencja senatu jest wyrazem gwarantowanej uczelni autonomii wyrażonej zarówno w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w samej ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.R. wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o nieprzyjęciu na kierunek informatyka stosowana (studia drugiego stopnia, stacjonarne); 2. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięć na kierunki: sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe (studia drugiego stopnia, stacjonarne) oraz automatyka i sterowanie robotów (studia drugiego stopnia, stacjonarne), a następnie o umorzenie postępowania administracyjnego w tej części; 3. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o nieprzyjęciu na kierunek informatyka stosowana (studia drugiego stopnia, stacjonarne); 4. uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o nieprzyjęciu na kierunek informatyka stosowana (studia drugiego stopnia, stacjonarne); 5. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez orzeczenie co do istoty sprawy w części dotyczącej rozstrzygnięcia o nieprzyjęciu na kierunek informatyka stosowana (studia drugiego stopnia, stacjonarne) w sposób identyczny, jak organ pierwszej instancji, pomimo uwzględnienia odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, podczas gdy po uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości organ odwoławczy może wyłącznie orzec reformatoryjnie co do istoty sprawy albo umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w całości lub części, w żadnym zaś razie nie może orzec co do istoty sprawy identycznie, jak organ pierwszej instancji, co skutkuje nieważnością decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o nieprzyjęciu na kierunek informatyka stosowana (studia drugiego stopnia, stacjonarne) na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 zdanie 2 k.p.a. ze względu na fakt, że decyzja organu odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności w zakresie rozstrzygnięcia o nieprzyjęciu na kierunki: sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe (studia drugiego stopnia, stacjonarne) oraz automatyka i sterowanie robotów (studia drugiego stopnia, stacjonarne) ze względu na orzeczenie co do istoty sprawy we wspomnianej części po raz pierwszy przez organ odwoławczy, a nadto w zakresie przedmiotowo nietożsamy do rozpatrzonej przez organ pierwszej instancji sprawy administracyjnej, co skutkuje nieważnością decyzji we wspomnianej części na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 zdanie 2 k.p.a. ze względu na fakt, że decyzja organu odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 3. art. 6 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji w zakresie rozstrzygnięcia o nieprzyjęciu na kierunek informatyka stosowana (studia drugiego stopnia, stacjonarne) bez podstawy prawnej ze względu na obliczenie liczby punktów kandydata w postępowaniu kwalifikacyjnym na podstawie wzoru niewskazanego w § 10 ust. 5 uchwały nr 48/2023, podczas gdy podstawę prawną kwalifikacji kandydatów na studia stacjonarne i niestacjonarne drugiego stopnia na Politechnice Łódzkiej w roku akademickim 2024/2025 stanowić mógł wyłącznie adekwatny dla danego kierunku studiów wzór wskazany w § 10 ust. 5 uchwały nr 48/2023, co skutkuje nieważnością wydanej decyzji we wspomnianej części na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 zdanie 1 k.p.a. ze względu na fakt, że decyzja została w tym zakresie wydana bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki Łódzkiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym jak stanowi art. 134 § 2 p.p.s.a., sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem działania organu administracji publicznej, a nie tylko zgodność z przepisami, których naruszenie zarzucono w skardze (brak związania podstawami skargi) i wobec tego może wydać orzeczenie innej treści niż to, o które wnosił skarżący (brak związania wnioskami skargi). W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od treści zarzutów i wniosków skargi, należało z urzędu stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w całości. Została ona bowiem wydana z rażącym naruszeniem prawa, co stanowi określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata. Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę, jaką wyznaczają przepisy prawa. Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. Jak stanowi art. 104 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (§ 1). Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (§ 2). Elementy treści decyzji administracyjnej określa art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 107 § 2 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 15 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w następstwie rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Politechniki Łódzkiej z 13 marca 2025 r. o odmowie przyjęcia skarżącego na studia na kierunek informatyka stosowana. Jak stanowi art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 k.p.a.). Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a k.p.a.). Przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub 3. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której mowa w § 1 albo 4 (art. 138 § 2b k.p.a.) Jeżeli przepisy przewidują wydanie decyzji na blankiecie urzędowym, a istnieją podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uchyla decyzję i zobowiązuje organ pierwszej instancji do wydania decyzji o określonej treści (art. 138 § 4 k.p.a.). Jak wynika z powołanego art. 138 k.p.a. zawarto w nim enumeratywne wyliczenie decyzji, które mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym. Należą do nich: decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.); decyzja o uchyleniu zaskarżonej decyzji (w całości lub w części) i orzeczeniu w tym zakresie co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.); decyzja o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości lub w części (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.); decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.); decyzja o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (art. 138 § 2 k.p.a.); decyzja o uchyleniu zaskarżonej decyzji z jednoczesnym zobowiązaniem organu pierwszej instancji do wydania decyzji o określonej treści (art. 138 § 4 k.p.a.). Katalog ten jest wyczerpujący i zamknięty. Oznacza to, że określone w przepisie rodzaje rozstrzygnięć są bezwzględnie wiążące dla organu odwoławczego w tym znaczeniu, że decyzja, która nie mieści się w ramach tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa ( por. wyrok NSA z 10 marca 1993 r., IV SA 1245/92). Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie strony może zatem wydać rozstrzygnięcie tylko na podstawie art. 138 k.p.a. i tylko w nim określone. Natomiast zakres postępowania przed organem odwoławczym, zgodnie z wynikającą z art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, jest taki sam, jako że organ odwoławczy rozpatruje i rozstrzyga tą samą sprawę administracyjną. Organ odwoławczy jest związany przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, określonym przez żądanie strony wyrażone we wniosku o wszczęcie postępowania lub przedmiot postępowania wszczętego z urzędu. Zakres postępowania odwoławczego wyznacza więc przedmiot postępowania pierwszoinstancyjnego. Innymi słowy, organ drugiej instancji ma kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej tylko w zakresie rozstrzygniętym przez organ pierwszej instancji. Organ drugiej instancji nie może wkroczyć w zakres sprawy nie objęty rozstrzygnięciem. Należy przy tym dodać, że stosownie do art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji wydając decyzję zaskarżoną decyzję w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji z 13 marca 2025 r. o odmowie przyjęcia na studia na kierunek informatyka stosowana rażąco naruszył wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W sposób nieuprawniony w postępowaniu odwoławczym rozszerzył zakres sprawy i naruszając zasadę dwuinstancyjności określoną w art. 15 k.p.a. orzekł na niekorzyść skarżącego dodatkowo o odmowie przyjęcia skarżącego na studia na kierunki studiów drugiego stopnia sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe oraz automatyka i sterowanie robotów. Odmowa przyjęcia skarżącego na te dwa kierunki, tj. sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe oraz automatyka i sterowanie robotów w ogóle nie stanowiła przedmiotu sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji z 13 marca 2025 r. Organ drugiej instancji orzekając w zaskarżonej decyzji dodatkowo o odmowie przyjęcia skarżącego na kierunki studiów sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe oraz automatyka i sterowanie robotów z naruszeniem art. 139 k.p.a. orzekł na niekorzyść skarżącego i spowodował, że w zaskarżonej decyzji zachodzi wewnętrzna sprzeczność. O odmowie przyjęcia skarżącego na kierunek informatyka stosowana Rektor Politechniki Łódzkiej orzekł bowiem jako organ drugiej instancji, zaś o odmowie przyjęcia na dwa pozostałe kierunki orzekł jako organ pierwszej instancji. Należy zwrócić uwagę, że Rektor Politechniki Łódzkiej dostrzegając skutki takiego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji zawarł pouczenie o przysługującym skarżącemu prawie do wniesienia odwołania. Uchybienia te są oczywiste i wywołują skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Resumując sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dostrzeżona przez sąd wadliwość zaskarżonej decyzji nie pozwala na dokonanie jej merytorycznej kontroli i uniemożliwia odniesienie się do zarzutów skargi dotyczących przyjętego przez organ administracji sposobu obliczania liczby punktów kandydata w postępowaniu rekrutacyjnym oraz zasadności odmowy przyjęcia na studia drugiego stopnia, stacjonarne na kierunek informatyka stosowana. Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w całości. Ponownie rozpatrując sprawę Rektor Politechniki Łódzkiej zobowiązany jest uwzględnić ocenę prawną i stanowisko wyrażone przez sąd stosownie do art. 153 p.p.s.a. O zwrocie na rzecz skarżącego od organu administracji kosztów postępowania w wysokości 680 zł sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz. U. 2023 r., poz. 1964 ze zm.). d.j.