III SA/Łd 403/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Rektora Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału Architektury Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie § 13 ust. 1 i ust. 2, § 14 ust. 1 i ust. 5, § 18 ust. 3, § 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1,2,3 regulaminu studiów zatwierdzonego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz § 3 ust. 1 umowy o kształcenie, Dziekan Wydziału Architektury Wyższej Szkoły S.i P. w Ł. skreślił T. F. z listy studentów Wyższej Szkoły S. i P. w Ł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że powyższą decyzję wydał w związku z tym, iż T. F. nie przystąpił do sesji egzaminacyjnej, która odbyła się w terminie 24.01.2009 r. - 8.02.2009 r., a tym samym jej nie zaliczył oraz nie dokonał wpłat czesnego. Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik T. F. i wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 61 § 4 i art. 105 k.p.a. Podał, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, gdyż T. F. nie został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego, tym samym nie zapewniono mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania i nie umożliwiono mu wypowiedzenia się do zebranych materiałów, dowodów i ustaleń. Podniósł, że aktualnie toczy się pomiędzy stronami postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie odwołania od decyzji Dziekana Wyższej Szkoły S. i P. w Ł.z dnia [...] roku w przedmiocie skreślenia T. F.z listy studentów z powodu niezaliczenia roku akademickiego 2007/2008. Podał, że w skardze wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji i rygor taki został nadany, co oznacza, iż do dnia prawomocnego rozstrzygnięcia skargi przez sąd administracyjny, decyzja o skreśleniu T. F. z listy studentów nie podlega wykonaniu, a postępowanie w niniejszej sprawie powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe albo zawieszone. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 190 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 64, poz. 1365 ze zm.), § 20 ust. 3 regulaminu studiów Wyższej Szkoły S. i P. w Ł., Rektor Wyższej Szkoły S. i P. w Ł.utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Dziekana Wyższej Szkoły S.i P. w Ł. o skreśleniu T. F. z listy studentów spowodowana była faktem, iż postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie III SA/Łd 559/08 wstrzymano wykonanie decyzji Rektora z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Dziekana Wydziału A. z dnia [...] o skreśleniu T. F. z listy studentów z dniem [...] r. Ponadto organ wskazał, że w związku z postanowieniem Sądu T. F. jako student Wyższej Szkoły S.i P. w Ł.winien był przystąpić do egzaminów w terminie sesji egzaminacyjnej, tj. od dnia 24.01.2009 r. do 8.02.2009 r. Natomiast T. F. w powyższym terminie nie pobrał dokumentów niezbędnych do przystąpienia do egzaminów, nie brał udziału w sesji egzaminacyjnej, ani też nie dokonał wpłat. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ stwierdził, że pełnomocnik T.F.pomija całkowicie postawę skarżącego po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Rektora z dnia [...] r., a zwłaszcza fakt, że T. F. nie podjął żadnych działań w celu otrzymania indeksu i karty egzaminacyjnej, a tym samym zaliczeniu sesji. Dopiero pismem z dnia 11 lutego 2009 r. (data wpływu 16 luty 2009 r.) T.F.zwrócił się z wnioskiem o wyznaczenie terminu egzaminów, który faktycznie należy traktować jako wniosek o przedłużenie sesji zimowej. Natomiast obowiązujące przepisy nie przewidują instytucji przedłużenia sesji zimowej. Rektor stwierdził, iż mając na uwadze powyższą sytuację faktyczną, decyzja Dziekana jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej uchylenia. Zapisy dotyczące podstaw do skreślenia studenta wynikają z norm powszechnie obowiązujących, tj. z ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, a także ze statutu Uczelni, jak również z regulaminu studiów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 190 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Dziekana Wyższej Szkoły S.i P. w Ł., pomimo, iż nie zachodziły przesłanki skreślenia skarżącego z listy studentów wskazane w decyzji Dziekana; art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w zakresie ponownego skreślenia skarżącego z listy studentów, pomimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego dotyczącego decyzji Rektora Wyższej Szkoły S. i P. w Ł.z dnia [...]r. o utrzymaniu w mocy decyzji Dziekana o skreśleniu skarżącego z listy studentów. Pełnomocnik skarżącego wniósł o załączenie do niniejszego postępowania akt sprawy o sygn. akt III SA/Łd 559/08 tut. Sądu, w której zapadło już rozstrzygnięcie co do uprzedniego skreślenia skarżącego z listy studentów, z uwagi na okoliczność, że materiały i dowody zgromadzone w powyższej sprawie są niezbędne dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu podnosił argumenty podobne jak w odwołaniu. Ponadto podał, że pomimo zawisłej sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, nie czekając na rozstrzygnięcie Sądu, organ administracji podjął ponowną decyzję o skreśleniu skarżącego z listy studentów. Podniósł, że działanie organów administracji WSSiP w Ł. jest niezrozumiałe, gdyż pomimo zapadłego postanowienia o wstrzymaniu wykonania uprzedniej decyzji o skreśleniu z listy studentów, organ wydał decyzję o ponownym skreśleniu. Niezrozumiały jest także powód jaki wskazuje organ, mianowicie brak wpłat czesnego. Skoro skarżący w czerwcu 2008 r. został skreślony z listy studentów, a tym samym pozbawiony praw studenta, chociażby w postaci udziału w wykładach i egzaminach, to w żaden sposób nie był zobligowany do uiszczania jakichkolwiek wpłat na rzecz WSSiP w Ł. Wskazanie na nieprzystąpienie przez skarżącego do sesji egzaminacyjnej od dnia 24.01.2009 r. do 8.02.2009 r. jest także niezasadne. Organ w uzasadnieniu decyzji nawet nie określa o jaką sesję egzaminacyjną chodzi, bowiem skarżący nie miał zaliczonej sesji zimowej 2007/2008, przystąpienie do której, a tym bardziej jej zaliczenie umożliwiałoby działania organów WSSiP. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wydanie decyzji w niniejszej sprawie nastąpiło z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Rektor Wyższej Szkoły S. i P. w Ł. wnosił o jej oddalenie. Ponadto wskazał, że odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a.. o którym mowa w art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym nie ma na celu zastąpienia przepisów szczegółowych przedstawionych wcześniej aktów prawnych, a ich ewentualne wspomożenie. Co do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazał, że wyrok WSA w Łodzi w sprawie III SA/Łd 559/08 został wydany 11 maja 2009 r., a zaskarżoną decyzję Rektor podjął 3 czerwca 2009 r. Organ stwierdził, że nie ma sporu co do kwestii, że każda z fakultatywnych przesłanek skreślenia studenta z listy studentów stanowi przesłankę samoistną. Nie wyklucza to jednak możliwości skorzystania przez organ z każdej z nich łącznie, jeżeli uzasadnia to aktualny stan sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ten ma natomiast prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, zaskarżonej decyzji można postawić skuteczny zarzut sprzeczności z prawem, w rozumieniu art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). Zgodnie z art. 160 ust.1 powołanej ustawy, organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Regulamin studiów określa także warunki i tryb uczestniczenia wybitnie uzdolnionych uczniów w zajęciach przewidzianych tokiem studiów na kierunkach zgodnych z uzdolnieniami oraz zasady zaliczania tych zajęć (art. 160 ust. 1a). Studia w uczelni są prowadzone według planów studiów i programów nauczania (art. 160 ust. 2). Warunki odpłatności za studia określa umowa zawarta między uczelnią a studentem w formie pisemnej (art. 160 ust. 3). Stosownie do treści art. 190 ust. 2 powołanej ustawy, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Rektora. Decyzja Rektora jest ostateczna. Oznacza to, że w każdym z ww. wypadków podstawą prawną do skreślenia musi być wyłącznie odpowiedni przepis ustawy. Przepisy regulaminu lub umowy można przywołać jedynie w uzasadnieniu decyzji o skreśleniu. Nawet należy, gdyż to na organie dokonującym skreślenia ciąży obowiązek wykazania, że w danym wypadku zachodzi przesłanka ustawowa, by ze słowa "może" z art. 190 ust. 2 ustawy zrobić użytek. Zawarty tu bowiem zakres fakultatywności nie oznacza dowolności, więc wymaga obiektywizujących odniesień, np. stypizowanych w regulaminie studiów. Co więcej, w decyzji o skreśleniu należy wskazać konkretny punkt z art. 190 ustawy, bo samo wskazanie numeru artykułu nie jest określeniem podstawy prawnej, ale co najwyżej zbioru je zawierającego (patrz: Chałupka Marcin, artykuł, Rzeczposp.2008.5.31, Studenci: skreślenie czy przeoczenie, Teza nr 1, 87968/1). W niniejszej sprawie organ I instancji nie tylko nie wskazał konkretnego punktu art. 190 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym jako podstawy prawnej wydania decyzji z dnia [...] r. o skreśleniu T. F. z listy studentów Wyższej Szkoły S.i P. w Ł., ale w ogóle nie wskazał art. 190 ust. 2 ustawy. Organ natomiast powołał przepisy regulaminu studiów, tj. m. in. § 18 ust. 3, którego nie ma w załączonym regulaminie oraz § 20 ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym student zostaje skreślony z listy studentów w przypadku niepodjęcia studiów przez okres jednego miesiąca bez powiadomienia uczelni. Przy czym zauważyć należy, że ten ostatni przepis nie odnosi się do niniejszej sytuacji, bowiem w czasie, gdy organ I instancji wydał powyższą decyzję T. F. oczekiwał na rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi jego skargi na decyzję Rektora Wyższej Szkoły S. i P. w Ł. z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Dziekana o skreśleniu go z listy studentów z dniem [...] r. Sąd wprawdzie postanowieniem z dnia 19 listopada 2008 r. orzekł o wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia [...] r., ale w związku z zażaleniem Rektora na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny dopiero postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r. oddalił zażalenie. Natomiast już pismem z dnia 11 lutego 2009 r. T. F. zwrócił się do Rektora o niezwłoczne wyznaczenie pierwszego terminu egzaminów sesji zimowej 2007/2008. Kolejny powołany przez organ I instancji w decyzji z dnia [...] r. przepis, to § 20 ust. 2 pkt 1, 2, 3 regulaminu studiów, w którym określone zostały wszystkie przypadki skreślenia studenta z listy studentów określone w regulaminie studiów. Natomiast organ II instancji jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazał art. 190 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz § 20 ust. 3 regulaminu studiów, a więc również bez wskazania art. 190 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, jak również konkretnego jego punktu, a więc bez określenia podstawy prawnej decyzji o skreśleniu. Wskazać też należy, że ogólnikowo powołany został przez organy obu instancji regulamin studiów Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł., bez wskazania daty uchwalenia, czy obowiązywania tego regulaminu. Również załączony do akt sprawy Regulamin Studiów Niepaństwowej Wyższej Szkoły S. i P. w Ł. nie zawiera daty uchwalenia, czy też obowiązywania, trudno zatem Sądowi ocenić, czy mógł on stanowić podstawę do skreślenia skarżącego z listy studentów. Zgodnie z art. 207 ust. 1 powołanej ustawy o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.19) oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Sprawa skreślenia studenta z listy należy do wymienionych kategorii spraw, zatem do podejmowanych decyzji w tym przedmiocie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a., o którym mowa w cytowanym art. 207 ustawy polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. W utrwalonym orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie przyjmuje się, że w przypadku, gdy prawo materialne pozostawia rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu, czyli umożliwia organowi wybór rodzaju rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu jest załatwić sprawę po dokładnym wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Obywatel ma prawo do tego, by jego oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej prawem procedury i w określonych przez prawo formach. Nie jest natomiast zgodne z zasadami konstytucyjnymi takie postępowanie organów administracji, w którym wnioski obywateli załatwiane są poza taką procedurą i w formach jej nie znanych, powoduje to bowiem stan niepewności prawnej i ogranicza prawa obywateli do ochrony swych uprawnień przed organami administracji publicznej i przed sądami (por. wyrok SN z dnia 18 listopada 1993r. sygn. akt III ARN 49/93,OSNC 1994/0/181). Rozstrzygnięcia wydane w tego typu sprawach powinny być zatem starannie uzasadnione, z odniesieniem się do okoliczności danej sprawy. Sporządzając uzasadnienie decyzji organ administracji publicznej winien mieć zatem na uwadze szczególną funkcję jaką przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wyznaczają tej części decyzji i wymogi (wskazane w art. 107 § 3 k.p.a.), którym powinno ono odpowiadać. Zawarte w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia są bowiem istotne dla strony, która korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia decyzji będzie mogła ocenić i ustosunkować się do argumentów organu wydającego decyzję, ale także, co w rozpoznawanej sprawie wymaga podkreślenia, ich treść pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania i jego skutku w postaci decyzji. Uzasadnienie decyzji stosownie do art. 107 § 1 k.p.a., stanowi jej integralną część i kontroli Sądu podlega decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (por. wyrok NSA sygn. akt I SA/Gd 668/98). Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn, dla których odmówił dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Dopiero przy spełnieniu tych wymogów uzasadnienie w dostatecznym stopniu motywuje rozstrzygnięcie i pozwala na poznanie i ocenę rozumowania organu poprzedzającego konkluzję (stanowisko organu) znajdującą swój wyraz w rozstrzygnięciu. W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji nie odpowiadają powyższym wymogom. Jako uzasadnienie decyzji organ I instancji wskazał nieprzystąpienie skarżącego do sesji egzaminacyjnej, która odbyła się w terminie od 24 stycznia 2009 r. do 8 lutego 2009 r., a tym samym jej niezaliczenie oraz brak wpłat czesnego wynikających z umowy o kształcenie. Jak wynika z powyższego organ I instancji ograniczył się wyłącznie do wskazania, że została spełniona przesłanka niezaliczenia semestru oraz nieuiszczenia czesnego, zapominając, iż należy również w sposób szczegółowy i przekonujący uzasadnić, że w sprawie tej musiało zapaść takie, a nie inne rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego. Przede wszystkim organ nie wyjaśnił, czy skarżący w terminie wskazanej w uzasadnieniu sesji egzaminacyjnej trwającej od 24 stycznia 2009 r. do 8 lutego 2009 r. nie zaliczył sesji zimowej 2008/2009, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie mógł uczęszczać na zajęcia, a następnie przystąpić do tej sesji, skoro nie miał zaliczonej sesji zimowej 2007/2008, co do której spór między skarżącym a organem uczelni zawisł przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, a rozstrzygnięty został dopiero wyrokiem z dnia 11 maja 2009 r., prawomocnym z dniem 16 lipca 2009 r. Z kolei, jeżeli organu I instancji skreślił skarżącego z tego powodu, że nie zaliczył egzaminów z sesji zimowej 2007/2008 w czasie sesji egzaminacyjnej, która odbyła się w terminie od 24 stycznia 2009 r. do 8 lutego 2009 r., to również nie wyjaśnił na jakiej podstawie skarżący mógł do tej sesji przystąpić, skoro nie miał zgody Dziekana. Zauważyć bowiem należy, że wprawdzie WSA w Łodzi postanowieniem z dnia 19 listopada 2008 r. wstrzymał wykonanie decyzji Rektora z dnia [...] r. o skreśleniu skarżącego z listy studentów, a postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie organu, to wskazać należy, że rozstrzygnięcie podejmowane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter tymczasowy i co do zasady okres obowiązywania ochrony tymczasowej kończy się z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie przed sądem pierwszej instancji. W niniejszej sprawie skutek wydania orzeczenia w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji polegał na tym, że skarżący pomimo wydania decyzji o skreśleniu go z listy studentów nadal nim pozostawał. Nie oznacza to jednak, że mógł przystąpić do sesji egzaminacyjnej bez zgody Dziekana. Jak wynika bowiem z § 16 pkt 1 regulaminu studiów, student ma prawo do sesji poprawkowej realizowanej na jego wniosek, za zgodą Dziekana. Z akt sprawy nie wynika, a organ tego nie wyjaśnił, aby skarżący uzyskał zgodę Dziekana na przystąpienie do sesji egzaminacyjnej. Natomiast z § 16 pkt 2 ppkt 1 i 2 regulaminu wynika, że student może otrzymać wpis warunkowy na wyższy semestr, ale również za zgodą Dziekana. Organ nie wyjaśnił, czy w związku z postanowieniem Sądu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów podjęta została przez Dziekana decyzja o wpisie warunkowym. Z akt sprawy powyższe nie wynika, a zatem na jakiej podstawie skarżący miał przystąpić do sesji egzaminacyjnej w terminie od 24 stycznia 2009 r. do 8 lutego 2009 r. nie zostało przez organy wyjaśnione w uzasadnieniach decyzji, nie wyjaśnia tego również zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Dodać należy, że z § 14 pkt 3 regulaminu studiów wynika, że po zakończeniu sesji egzaminacyjnej student może przystąpić do egzaminu tylko za zgodą Dziekana, po udokumentowaniu powodu zmiany terminu egzaminu. Skarżący pismem z dnia 11 lutego 2009 r. wystąpił do Rektora Wyższej Szkoły S. i P. w Ł. wyznaczenie pierwszego terminu egzaminów sesji zimowej 2007/2008. Z akt sprawy nie wynika, że Rektora podjął decyzję w tym zakresie. Analiza akt sprawy pozwala zaś stwierdzić, że skarżący we wcześniejszym terminie nie mógł wystąpić z powyższym wnioskiem, gdyż postanowienie NSA o wstrzymaniu wykonania decyzji o skreśleniu z listy studentów zapadło dopiero 20 stycznia 2009 r., zaś jego doręczenie stronom nastąpiło z datą późniejszą. Wskazać należy, że również organ odwoławczy nie odniósł się do przedstawionych argumentów, ani do wniosków odwołania, nie wyjaśnił też w sposób prawidłowy dlaczego utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, skupiając się wyłącznie na wykazaniu, że została spełniona przesłanka niezaliczenia semestru i nieuiszczania czesnego, zapominając, iż należy również w sposób szczegółowy i przekonujący uzasadnić, że w sprawie tej musiało zapaść takie, a nie inne rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu prawem działania w ramach uznania administracyjnego, czy podjęte rozstrzygnięcie nie wykracza poza te granice i nie jest rozstrzygnięciem dowolnym. Prawidłowe zredagowanie uzasadnienia ma bowiem istotne znaczenie dla zasady przekonywania obywateli wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne i prawne winno bowiem zostać sporządzone zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższego wynika, że materiał dowodowy w sprawie skreślenia skarżącego z listy studentów nie został zgromadzony i rozpatrzony w sposób dostateczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Ponieważ w cytowanym wyżej art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym postanowiono, że do decyzji podejmowanych przez organy uczelni obu instancji stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a., wskazane organy winny dążyć do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed podjęciem rozstrzygnięcia oraz winny kierować się zasadami prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów Państwa i udzielać stronom stosownych informacji (art. 7- 9 k.p.a.), a decyzje uzasadnić w sposób odpowiadający przepisom prawa (art. 107 § 1- 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić wszystkie powyższej wskazane przez Sąd uwagi oraz ponownie zebrać i ocenić materiał dowodowy. Zgodnie z art. 135 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. Uwzględniając treść art. 152 tej ustawy, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. TP