III SA/Łd 404/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na czynność Starosty [...] w przedmiocie odmowy wydania dokumentów postanawia: odrzucić skargę. U.K. J.S. w dniu 25 marca 2014 r. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, w której podniósł, iż od ponad 20 lat dawniejszy Urząd Rejonowy, a obecnie Starostwo Powiatowe w T. odmawiają mu wydania kopii pomiarów oraz kopii mapy działki nr [...] położonej w W., sporządzonych w roku 1958. Wskazał ponadto, że okazane mu operaty przedmiotowej działki były niekompletne. Zarządzeniem z dnia 31 marca 2014 r. Przewodniczący Wydziału III nakazał wpisanie skargi do dziennika korespondencji ogólnej za nr III KO/Łd 28/14 oraz przekazanie skargi do Starostwa Powiatowego w T., w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i przesłanie jej do sądu wraz z aktami zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał, że wymiana korespondencji ze skarżącym trwa od 1991 r., kiedy to na wniosek J.S. wszczęto postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działką [...] stanowiąca własność skarżącego oraz jego małżonki, a działką nr [...] stanowiącą własność A. i M. R.. Z uwagi na niezawarcie ugody rozgraniczeniowej, postępowanie administracyjne w tym zakresie zostało umorzone, a sprawa została przekazana do rozpoznania przez sąd cywilny. Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 marca 1994 r., sygn. akt I Ns 75/92 Sąd Rejonowy w T. orzekł o rozgraniczeniu spornych nieruchomości. Nie godząc się z wynikiem rozgraniczenia J.S. bezskutecznie starał się ustalić inny przebieg granic w drodze nadzwyczajnego postępowania administracyjnego (stwierdzenia nieważności decyzji), jak również wnosząc skargi na bezczynność Starosty [...]. Jednocześnie strona wielokrotnie zwracała się o udostępnienie materiałów, w tym dokumentów map archiwalnych. W odpowiedzi na składane wnioski Starosta [...] szczegółowo informował stronę jakimi danymi, dotyczącymi nieruchomości skarżącego dysponuje. Posiadane przez organ dane były udostępniane skarżącemu, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że nie jest w stanie udostępnić danych, których nie posiada. Nie może też polemizować ze skarżącym na temat kompletności dokumentów skoro, jak twierdzi skarżący, nie chciano ich mu udostępnić. Zarządzeniem z dnia 27 maja 2014 r. J.S. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie konkretnego aktu (decyzji lub postanowienia) lub czynności, która jest przedmiotem skargi. Jednocześnie skarżący został pouczony, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni spowoduje jej odrzucenie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem procesowym z dnia 10 czerwca 2014 r. skarżący po raz kolejny wskazał, że od ponad 20 lat Starostwo [...] odmawia mu wydania kopii pomiarów oraz kopii map działki nr [...], sporządzonych w 1958 r. W odpowiedzi na wnioski organ nie wydawał żadnych postanowień, a jedynie informował go pismami o odmowie wydania dokumentów. Wskazał także, że na pisma Starostwa wnosił skargi do organów II instancji. W odpowiedzi na uzyskiwał pisma zawierające informację, że Starostwo ma rację odmawiając wydania mu w/w dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Powołany powyżej przepis, określając wymogi skargi, wskazuje jednoznacznie, że dla kompletności tego środka wymagane jest m.in. precyzyjne podanie zaskarżonego aktu lub czynności. W sytuacji, gdy z treści skargi wynika rozbieżność co do przedmiotu zaskarżenia sąd jest zobowiązany, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę o uzupełnienie dostrzeżonego braku lub wyjaśnienie powstałej rozbieżności (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., II GSK 535/13; postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., II GSK 531/13, www.cbois.nsa.gov.pl). Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie, treść wniesionej skargi nie pozwalała na jednoznaczne ustalenie przedmiotu skargi J.S.. Uzasadniając wniesioną skargę strona ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że od ponad dwudziestu lat, bezskutecznie wnosi o wydanie jej kopii dokonanych w 1958 r. pomiarów i kopii mapy z 1958 r., dotyczących działki nr [...] położonej w W.. Przedmiotu skargi nie można było także ustalić na podstawie nadesłanej przez Starostę [...] odpowiedzi na skargę z dnia 28 kwietnia 2014 r. Z nadesłanych przez organ administracji publicznej akt administracyjnych sprawy wynika, że kwestią sporną pozostaje przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] stanowiącą własność skarżącego oraz jego małżonki, a działką nr [...] stanowiącą własność A. i M. R. Początek powyższego sporu datowany jest na rok 1991. W tym okresie skarżący wielokrotnie występował z żądaniem udostępnienia mu dokumentacji znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym prowadzonym przez Starotę [...], w tym wyniku pomiarów i mapy działki nr [...], sporządzonych w roku 1958. W odpowiedzi na wnioski skarżącego organy informowały stronę o posiadanych przez siebie materiałach dotyczących przedmiotowej działki, które to materiały były udostępniane skarżącemu, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Z powyższych względów zarządzeniem z dnia 27 maja 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie konkretnego aktu (decyzji lub postanowienia) lub czynności, która jest przedmiotem skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący podniósł po raz kolejny, że od ponad 20 lat Starostwo [...] odmawia mu wydania kopii pomiarów oraz kopii map działki nr 50, sporządzonych w 1958 r. Wskazał nadto, że organ I instancji nie wydawał w zakresie jego żądań żadnych postanowień. Otrzymywał jedynie pisma zawierające odmowę wydania w/w dokumentów. Niezadowolony ze sposobu załatwienia jego wniosków przez Starostę [...], składał skargi do organu II instancji, który także nie rozstrzygał skargi postanowieniem czy decyzją, a jedynie przesyłał mu pisma, wskazujące na prawidłowość działań organu I instancji. Sąd, mając na uwadze treść pisma procesowego skarżącego z dnia 10 czerwca 2014 r., które stanowi w zasadzie powtórzenie argumentacji zawartej we wniesionej skardze, uznał, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi określonych w zarządzeniu z dnia 27 maja 2014 r. Skarżący nie wskazał bowiem żadnej konkretnej decyzji, postanowienia, czy też czynności będącej przedmiotem wniesionej przez niego skargi. Ponadto zawarty w treści pisma procesowego z dnia 10 czerwca 2014 r. zarzut nie wydawania przez organy I i II instancji żadnych decyzji czy postanowień mógłby sugerować, że intencją skarżącego było wniesienie skargi na bezczynność tych organów. Jednakże nie sprecyzował, który z organów w jego ocenie pozostaje w bezczynności, jak również nie wykazał, że wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 K.p.a, tj. wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. W ocenie Sądu wskazanie konkretnego przedmiotu zaskarżenia jest o tyle istotne, że zadaniem Sądu nie jest domyślanie się, co stanowi przedmiot skargi. Sąd, mimo iż nie jest granicami skargi, może orzekać jedynie w granicach danej sprawy. Obowiązkiem skarżącego jest zatem dokładne wskazanie przedmiotu zaskarżenia. Niesprecyzowanie przedmiotu niniejszej skargi uniemożliwiło nadanie jej prawidłowego biegu, bowiem zawierała ona braki formalne niezbędne do merytorycznego rozpoznania skargi. Nieuzupełnienie tych braków, pomimo wezwania, powodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. U.K.