III SA/Łd 407/25

Dnia 26 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 29 kwietnia 2025 r. w przedmiocie wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.kr 24 maja 2025 r. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej: skarżąca lub strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 29 kwietnia 2025 r. w przedmiocie wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że w sprawie dotyczącej wezwania z 29 kwietnia 2025 r. do wniesienia opłaty dodatkowej, 24 maja 2025 r. został wniesiony przez stronę sprzeciw, który organ uznał za zasadny, o czym poinformował stronę w zawiadomieniu o uwzględnieniu sprzeciwu z 27 maja 2025 r., doręczonym 4 czerwca 2025 r. Organ wskazał, że skarga została wniesiona w tej samej dacie, co sprzeciw od wezwania z 29 kwietnia 2025 r. i na dzień złożenia skargi sprzeciw ten nie był jeszcze rozpoznany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada, czy skarga jest dopuszczalna, w tym czy należy ona do jego właściwości. Stwierdzenie, że wniesienia skargi jest niedopuszczalne, obliguje sąd do odrzucenia skargi, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która, w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi strona uczyniła pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 29 kwietnia 2025 r. stanowiące wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 500 zł. Nie zgadzając się z ww. wezwaniem strona w piśmie z 24 maja 2025 r. złożyła sprzeciw, a także skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Jak wynika także z administracyjnych akt postępowania wniesiony przez stronę skarżącą sprzeciw organ uznał za zasadny, o czym poinformował stronę w zawiadomieniu o uwzględnieniu sprzeciwu z 27 maja 2025 r. (doręczonym 4 czerwca 2025 r.). Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wezwanie z 29 kwietnia 2025 r. nie jest decyzją ani też żadnym innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tym samym nie może stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Dodatkowo postępowanie zainicjowane sprzeciwem od wezwania z 29 kwietnia 2025 r. było w toku i na dzień wniesienia skargi nie zostało jeszcze wydane rozstrzygnięcie. Tym samym nie został spełniony warunek uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do § 2 cyt. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany przez organ administracyjny. Niezależnie od tego, sąd wyjaśnia, że złożony przez stronę skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - z uwagi na to, że skardze nie może zostać nadany bieg - nie podlega rozpoznaniu. Z tego względu skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. a.kr