III SA/Łd 409/08

Dnia 25 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA: Janusz Furmanek Asesor WSA: Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. III SA/Łd 409/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1, 1a, 5,7,8,10, 13, 14, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.), art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), Kierownik Referatu Dodatków Mieszkaniowych z upoważnienia Prezydent Miasta P. przyznał B. H., zamieszkałej w P. przy ul. A. 4 m. 11, dodatek mieszkaniowy w kwocie 148,47 zł miesięcznie na okres od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 30 września 2008 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że na podstawie złożonego wniosku i deklaracji o dochodach ustalono: lokal o powierzchni użytkowej: 32,57 m 2, łączny dochód gospodarstwa domowego wg deklaracji: 1792,38 zł, liczba osób w gospodarstwie domowym: 1 osoba, średni miesięczny dochód gospodarstwa wynosi: 597,46 zł, średni miesięczny dochód na osobę: 597,46 zł, wydatki mieszkaniowe za ostatni miesiąc wg wniosku: 238,09 zł, najniższa emerytura obowiązująca w dniu złożenia wniosku: 636,29 zł, maksymalny dopuszczalny dochód dla osoby w gospodarstwie 1-osobowym: 636.29 zł * 175% = 1113,51 zł, stawka jednej kWh energii z wyłączeniem opłaty abonamentowej: 0,3647 zł. Organ I instancji wskazał, że obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego nastąpiło w następujący sposób: miesięczne wydatki mieszkaniowe za ostatni miesiąc wynoszą: 238,09 zł, powierzchnia użytkowa lokalu 32,57 m2 nie przekracza powierzchni normatywnej, która dla gospodarstwa 1-osobowego wynosi: 35,00 m2, lokal jest wyposażony w centralne ogrzewanie, lokal jest wyposażony w ciepłą wodę, lokal jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, średni miesięczny dochód gospodarstwa wynosi: 597, 46 zł, wydatki mieszkaniowe obliczone jako suma wydatków + ryczałty wynoszą 238,09 zł + 0.00 zł = 238,09 zł, wysokość dodatku mieszkaniowego w rozumieniu powołanej wyżej ustawy stanowi różnicę pomiędzy wydatkami faktycznie przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu a 15% miesięcznego dochodu rodziny i wynosi: 238,09 zł - (15% * 597,46 zł) = 148,47 zł. Od powyższej decyzji odwołała się B H. Odwołująca podniosła, że wydana decyzja jest dla niej krzywdzącą i wnosiła o ponowne rozpatrzenie sprawy. B. H. kwestionowała stanowisko ROM, iż jej lokal jest wyposażony w centralnie ciepłą wodę. Wyjaśniła, iż w grudniu 2007 r,. w jej bloku założono instalację centralnego ogrzewania i ciepłej wody. Pion instalacji ciepłej wody przeprowadzono także w jej łazience, ale ona nadal korzysta z grzejnika gazowego do ogrzewania wody w kuchni i łazience. Skarżąca uważa, iż powinna otrzymać także ryczałt za ogrzewanie zimnej wody w mieszkaniu. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 2, art. 3, art. 6, art. 7 ust. 1, 5, art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że z dniem 1 stycznia 2002 roku weszła w życie ustawa z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych oraz przepisy wykonawcze, wydane na jej podstawie - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 3 ww. ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Z przeprowadzonego postępowania administracyjnego, którego podstawę stanowią dane zawarte we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jak i z deklaracji o dochodach wynika, iż dochód B. H. w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, czyli w miesiącach: grudzień 2007 roku oraz styczeń i luty 2008 r. wyniósł 1 792,38 zł. i składał się z jej emerytury. Średni miesięczny dochód brutto na jednego członka gospodarstwa domowego w ww. okresie wyniósł 597,46 zł. Z dniem 8 listopada 2004 roku weszła w życie ustawa z dnia 8 października 2004 roku o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z art. 1 ust. 5 znowelizowanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych art. 6 ust. 4 ustawy otrzymał nowe brzmienie. Zgodnie z nim, wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami tymi są: 1) czynsz, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału. Artykuł ten zawiera wyliczenie wydatków, które powinny być brane pod uwagę przez organ administracji załatwiający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 4a cyt. wyżej ustawy nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji uwzględnił ponoszone przez stronę wydatki, zgodnie z obowiązującą ustawą o dodatkach mieszkaniowych. Kwota wydatków, zgodnie z wydrukiem Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej ROM nr [...] w Pabianicach, wynosi miesięcznie 238,84 zł (łącznie z kosztami centralnego ogrzewania w wysokości 79,41 zł). Przepis art. 6 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi, iż wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa w gospodarstwie jednoosobowym, a takim jest gospodarstwo strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że matematyczne wyliczenie dodatku mieszkaniowego przez organ I instancji jest wyliczeniem prawidłowym, przeprowadzonym zgodnie z ustawą o dodatkach mieszkaniowych i przepisami wykonawczymi. Kwota wyliczonego dodatku mieszkaniowego wyniosła 148,47 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych posiadają charakter obligatoryjny i z tego względu nie jest możliwe np. przyznanie dodatku mieszkaniowego z pominięciem warunków wymienionych w przepisach ustawy i pomimo ich niespełnienia. Przepisy powołanej ustawy nie dają podstaw do uznaniowego przyznania dodatku mieszkaniowego. Ponadto organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w budynku przy ul. A. w P. została doprowadzona instalacja centralnego ogrzewania i centralnej ciepłej wody. Instalacja ta znajduje się także w lokalu nr 11, którego najemcą jest skarżąca (pismo ZGM z dnia 18 marca 2008 r.). SKO w Ł. stwierdziło, że brak jest podstaw do przyznania odwołującej się ryczałtu, bowiem jej lokal jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody i gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym. Fakt korzystania z innych form ogrzewania wody, nie upoważnia do pobierania ryczałtu, bowiem byłoby to niezgodne z art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Ponadto skarżąca podała, że w grudniu 2007 r. blok, w którym mieszka wyposażono w centralne ogrzewanie i w centralnie ciepłą wodę. Ze względów technicznych instalacja centralnie ciepłej wody została przeprowadzona pionami przez poszczególne lokale. Natomiast w poszczególnych lokalach do pionu instalacji podłączone są instalacje doprowadzające ciepłą wodę do baterii zlewozmywakowej i wannowej w kuchni i w łazience. Skarżąca podała, że w jej lokalu nie ma instalacji doprowadzającej ciepłą wodę od pionu instalacji do jej baterii wannowej i zlewozmywakowej, ani wodomierza, a wodę ogrzewa za pomocą grzejnika gazowego. Zdaniem skarżącej, wobec powyższego jej lokal nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody. Skarżąca podała, że nie wyraziła zgody na przeprowadzenie instalacji doprowadzającej ciepłą wodę do jej baterii w mieszkaniu, z powodu tego, iż cztery lata temu założyła nowy grzejnik gazu, a za jego montaż poniosła duże koszty. Podniosła, że w wykazie rozliczenia zużycia mediów z dnia 19 marca 2008 r., wystawionym przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w P., są wykazane jej wydatki za centralne ogrzewanie, lecz nie ma wydatków za centralnie ciepłą wodę. Również w decyzji nr [...] z dnia [...] nie są uwzględnione wydatki za ciepłą wodę. Zdaniem skarżącej w związku z tym, że ponosi wydatki związane z podgrzaniem wody za pomocą grzejnika gazowego przysługuje jej ryczałt. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art. 1). Ustawa o dodatkach mieszkaniowych nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 ustawy). W myśl art. 7 ust. 13 ustawy o dodatkach mieszkaniowych na żądanie organu przyznającego dodatek mieszkaniowy osoba pobierająca dodatek jest obowiązana udostępnić dokumenty potwierdzające wysokość dochodów wskazanych w deklaracji, o której mowa w ust. 1. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeśli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniżej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. W powyższym przepisie określono, w jakiej wysokości dochody w rodzinie uprawniają do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Podstawowym kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest więc poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad określonych w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) zwana dalej "normatywną powierzchnią" w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 1) 35 m2 – dla jednej osoby. Z treści powyższego przepisu wynika, iż kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Stosownie do treści art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącą ww. kryteriów do przyznania dodatku mieszkaniowego i przyznały ten dodatek. Kwestią sporną jest natomiast wysokość dodatku mieszkaniowego, a w szczególności nieprzyznanie ryczałtu na zakup opału. Stosownie do treści art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. W ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo ustaliły, że brak jest podstaw do uznania, że lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje skarżąca nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody. Z pisma Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Rejon Obsługi Mieszkańców [...] w P. z dnia 18 marca 2008 r. wynika, że do lokalu nr 11, którego najemcą jest B. H. jest doprowadzona instalacja centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej. Zdaniem Sądu, to, że skarżąca nie wyraziła zgody na podłączenie instalacji ciepłej wody do wanny i zlewozmywaka, nie oznacza, że zajmowany przez nią lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) wynajmujący jest obowiązany do zapewnienia sprawnego działania istniejących instalacji i urządzeń związanych z budynkiem umożliwiających najemcy korzystanie z wody, paliw gazowych i ciekłych, ciepła, energii elektrycznej, dźwigów osobowych oraz innych instalacji i urządzeń stanowiących wyposażenie lokalu i budynku określone odrębnymi przepisami. W myśl art. 6a ust. 3 pkt 3 do obowiązków wynajmującego należy w szczególności: dokonywanie napraw lokalu, napraw lub wymiany instalacji i elementów wyposażenia technicznego w zakresie nieobciążającym najemcy, a zwłaszcza: a) napraw i wymiany wewnętrznych instalacji: wodociągowej, gazowej i ciepłej wody - bez armatury i wyposażenia, a także napraw i wymiany wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania wraz z grzejnikami, instalacji elektrycznej, anteny zbiorczej - z wyjątkiem osprzętu. Stosownie zaś do treści art. 6b ust. 1 tej ustawy najemca jest obowiązany utrzymywać lokal oraz pomieszczenia, do używania których jest uprawniony, we właściwym stanie technicznym i higieniczno-sanitarnym określonym odrębnymi przepisami oraz przestrzegać porządku domowego. Zgodnie z § 28 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 836) instalacja ciepłej wody użytkowej powinna, w okresie jej użytkowania, zapewniać możliwość dostarczania wody, o temperaturze określonej odrębnymi przepisami, do punktów czerpalnych, zgodnie z warunkami jej użytkowania założonymi w projekcie. W okresie użytkowania instalacji ciepłej wody użytkowej należy zapewniać: 1) drożność instalacji i urządzeń, zgodnie z założeniami projektu tej instalacji, 2) utrzymywanie wymaganej temperatury wody ciepłej dostarczanej do lokali, określonej odrębnymi przepisami, 3) realizację planu napraw i wymian oraz robót konserwacyjnych, 4) nadzór nad realizacją robót konserwacyjnych, napraw i wymian oraz nadzór nad wykonawstwem usług związanych z realizacją zaleceń wynikających z okresowych kontroli w lokalach, 5) realizację zaleceń pokontrolnych wydawanych przez upoważnione organy kontroli i nadzoru, 6) w razie uzasadnionej potrzeby - kontrolę stanu technicznego tej instalacji (§ 29). Z powyższego wynika, że wynajmujący odpowiada za sprawne działanie instalacji i urządzeń związanych z budynkiem umożliwiających najemcy korzystanie z wody i ciepła. Powyższe prowadzi do wniosku, że skoro wynajmujący wyposażył budynek w instalację centralnego ogrzewania i w instalację ciepłej wody, to najemca nie może decydować o sposobie podgrzania wody w wynajmowanym przez niego lokalu, ale obowiązany jest do harmonijnego współdziałania z wynajmującym. Skoro zatem budynek przy ul. A. 4 w P. został wyposażony w instalację centralnego ogrzewania i ciepłej wody, a instalacja ta przechodzi przez lokal skarżącej, to nie może ona poprzez niewyrażenie zgody na podłączenie instalacji ciepłej wody do wanny i zlewozmywaka oraz poprzez korzystanie, wbrew wynajmującemu, z indywidualnej formy podgrzania wody, żądać uznania, że lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody. A następnie żądać przyznania ryczałtu na zakup opału stanowiącego część dodatku mieszkaniowego. Zdaniem Sądu, organy administracji wyjaśniły dokładnie stan faktyczny i prawny sprawy, zebrały wszystkie niezbędne dowody pozwalające ustalić w sposób, który nie budzi wątpliwości, czy skarżąca spełnia wymogi uzasadniające przyznanie jej dodatku mieszkaniowego i prawidłowo uznały, że zostały spełnione przesłanki do nabycia przez skarżącą prawa do dodatku mieszkaniowego w wysokości obliczonej zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. e.o.