III SA/Łd 410/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi Z.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego oddala skargę bg Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych po rozpoznaniu odwołania Z. P. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że wnioskiem z dnia [...] r. Administracja Nieruchomościami [...] zwróciła się o wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego przyznanego Z. P. decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Wskazano, że skarżący posiada zaległości czynszowe na koncie lokalu mieszkalnego w miesiącu styczniu i lutym 2010 r. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji wstrzymał wypłatę dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się w drodze decyzji, jeżeli osoba, której przyznano dodatek nie pokrywa przypadających na nią wydatków. Pouczono, że jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od wydania decyzji, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W odwołaniu skarżący podniósł, że wydanie decyzji było pochopne, bez wysłuchania opinii drugiej strony. Wskazał, że cała suma dodatku mieszkaniowego jest przelewem przesyłana od 5 lat do administracji i że jego dochody są uzależnione od MOPS-u. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając argumentację organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z powstaniem zaległości w regulowaniu bieżących należności za zajmowany lokal oraz informacją w tej sprawie uzyskaną od administratora budynku organ I instancji wydał decyzję o wstrzymaniu wypłaty. Organ odwoławczy wskazał również, że decyzja przyznająca dodatek mieszkaniowy zawierała pouczenie, że w przypadku stwierdzenia, że strona nie opłaca bieżąco przypadającej na nią części wydatków na mieszkanie, wypłata dodatku zostaje wstrzymana. W skardze z dnia 8 czerwca 2010 r. Z. P. wniósł o rozpatrzenie jego spraw, ponieważ wydana decyzją jest "zła". Wskazał, że chciałby udowodnić, że jest błędna i mylna. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. skarżący poparł skargę oraz oświadczył, że nie dopłacał do przyznanego mu dodatku mieszkaniowego za styczeń i luty 2010 r. należności w wysokości 9 złotych, gdyż rozmawiał z dyrekcją Urzędu Miasta, że zawsze miał nadpłatę za zużycie wody w wysokości około 27 złotych i będą tę nadpłatę zaliczać na poczet należności. Skarżący przyznał, że nie wiem skąd wzięła obciążająca go zaległość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Z.P. jest niezasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie natomiast do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie. Warunki przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Sprawa o przyznanie dodatku mieszkaniowego należy do kategorii spraw indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, a zatem postępowanie w tym przedmiocie toczy się przy zastosowaniu procedury administracyjnej. W myśl przepisu art. 7 ust. 11 cytowanej ustawy w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty tego świadczenia, pierwotna decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. Jednak w wypadku uregulowania należności w terminie trzech miesięcy od dnia wydania decyzji wstrzymującej wypłatę, świadczenie podlega wypłacie również za okres, za który wypłata była wstrzymana. Decyzję o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego organ administracji publicznej (wójt, burmistrz, prezydent) wydaje w warunkach związania administracyjnego, bowiem w przypadku stwierdzenia, że osoba uprawniona do tego świadczenia nie uiszcza na bieżąco należności za zajmowany przez nią lokal mieszkalny, organ jest zobligowany do wydania decyzji wstrzymującej wypłatę świadczenia. Nie ma zatem możliwości wydania takiej decyzji przy zastosowaniu zasady uznania administracyjnego, która pozwalałaby na rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy, z uwzględnieniem inne okoliczności. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że skarżący zaprzestał uiszczania należności za zajmowany lokal mieszkalny za miesiące styczeń i luty 2010 r. Wynika to zarówno z treści pisma zarządcy lokalu – Administracji Nieruchomościami [...] w Ł. z dnia [...] r. i z dnia [...]r. jak i z oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu rozprawy. W toku postępowania skarżący nie przedstawił żadnych merytorycznych argumentów w stosunku do wydanych decyzji. Wskazał jedynie, że są one błędne i mylne. Okoliczności te, w ocenie Sądu, nie mogą świadczyć o konieczności ich uchylenia. Organy administracji przeprowadziły przedmiotowe postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wskazać należy, że w sytuacji zaistnienia przesłanki w postaci zaprzestania uiszczania należności organ administracji ma obowiązek wydania decyzji wstrzymującej wypłatę dodatku mieszkaniowego, nie działa tu w ramach uznania administracyjnego. Jednocześnie podnieść należy, że Sąd nie neguje, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, ale nie jest to okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. D.T.