III SA/Łd 419/16

Dnia 28 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że brak wstrzymania wyrządzi mu znaczną szkodę – skarżący jest osobą ubogą, samotną i schorowaną. Wyjaśnił, że zadośćuczynienie obowiązkowi uiszczenia kary spowoduje pozbawienie skarżącego całości jego miesięcznego dochodu realnie zagrażając egzystencji. Podniósł, że otrzymuje 1080 zł emerytury, natomiast nałożona kara wynosi 1100 zł. Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wyjaśnienia, kto jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. P. oraz jaki był koszt wykonania przyłącza wodociągowego. W piśmie z dnia 2 sierpnia 2016 r. pełnomocnik wyjaśnił, że właścicielem nieruchomości przy ul. P. jest skarżący, natomiast koszt wykonania przyłącza wyniósł 3500 zł oraz kwota 208,61 zł tytułem opłaty za przyłączenie do sieci wodociągowej. Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2016 r. Sąd oddalił skargę. Natomiast w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 5 sierpnia 2016 r. strona wyjaśniła, że przyłącze do działki położonej przy ul. P. wykonane było dla celów ogrodowo-rekreacyjnych. Na działce znajdują się zabudowanie rekreacyjne wzniesione przez poprzednika skarżącego powstałe na wzmocnieniach betonowych po dawnej stajni. Skarżący wyjaśnił, że działka jest niezamieszkała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (§ 3). Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04 (niepublikowane) stwierdzając, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nadto jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168). W niniejszej sprawie strona skarżąca uzasadniając złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że jej wykonanie naraziłoby stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bowiem spowodowałoby pogorszenie jej sytuacji finansowej, skutkujące obniżeniem poziomu egzystencji strony Skarżący wskazał na brak środków finansowych na pokrycie nałożonej kary pieniężnej. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podane przez skarżącego informacje dotyczące jego sytuacji są niespójne. Skarżący wskazał bowiem, że otrzymuje emeryturę w wysokości 1080 zł, w oświadczeniu o stanie majątkowym wyjaśnił, że nie ma żadnych oszczędności (k. 11), natomiast był w stanie pokryć koszty przyłącza wodociągowego w kwocie ponad 3700 zł. Okoliczności te świadczą o braku rzetelności w zobrazowaniu swojej sytuacji majątkowej. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. e.o.