III SA/Łd 419/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M R o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M R na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M R wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł z dnia [...]r. nr [...] wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że jest osobą ubogą, samotną i schorowaną. Zadośćuczynienie nałożonego na niego obowiązku uiszczenia przedmiotowej kary, w wysokości 1. 100 zł, w sytuacji gdy uzyskiwany przez niego miesięczny dochód z tytułu świadczenia emerytalnego wynosi 1.080 zł, może spowodować znaczną szkodę, realnie zagrażająca jego egzystencji. Postanowieniem z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 419/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, iż skarżący nie uprawdopodobnił iż jej wykonanie wiązałoby się z wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Kwestionując prawidłowość wydanego postanowienia skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1267/16 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniając zaskarżone postanowienie Sąd I instancji nie wykazał w sposób dostateczny, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, zdaniem Sądu II instancji, w niniejszej sprawie konieczność wykonania przez skarżącego decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 1.100 zł , w powiązaniu z faktem , że dochód skarżącego wynosi 1.080 zł, może spowodować po stronie skarżącego nieodwracalne skutki lub trudną do odwrócenia szkodę. Tym samym, przy ponownym rozpoznawaniu wniosku skarżącego koniecznym będzie uwzględnienie oświadczeń strony obrazujących jej sytuację majątkową, jak również uwzględnienie zmiany okoliczności faktycznych wynikających ze śmierci małżonki skarżącego, która dotychczas partycypowała w kosztach ponoszonych na życie gospodarstwa domowego strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. 2016r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a). Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym użyty przez ustawodawcę zwrot "znaczna szkoda" oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto uzasadnienie złożonego wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/14; z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14; z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14; z dnia 20 maja 2014 r.; sygn. akt II GSK 1020/14, www.cbois.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając na uwadze argumentację skarżącego przedstawioną w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, jak i stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia [...] r., sygn., akt II GZ 1267/16, stwierdził, iż strona skarżąca wykazała okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody, jak również okoliczności mogących spowodować trudne do odwrócenia skutki. W szczególności, zdaniem Sądu za udzieleniu skarżącemu ochrony tymczasowej przemawia wysokość nałożonej kary, w kwocie przewyższającej miesięczne dochody strony, osiągane z tytułu świadczenia emerytalnego, jak również fakt, iż skarżący jest osobą schorowaną, prowadzącą samodzielnie gospodarstwo domowe. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd stwierdził, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, poprzez zapłatę określonej w niej należności, mogłoby spowodować wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, prowadzących do sytuacji w której zostałaby zagrożona egzystencja skarżącego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. k.p.