III SA/Łd 424/05

Dnia 11 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.),, Sędzia NSA Janusz Nowacki, Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę III SA/Łd 424/05 UZASADNIENIE Decyzja Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. Nr 87 poz. 960 z 2001r. z późń.zm.) i art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania W.S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] NR [...] orzekającej o odmowie wymeldowania Z.S. wraz z córka K. z pobytu stałego w lokalu nr 10 przy ul. A 5/7 w Ł., uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wymeldowaniu Z.S. wraz z córka K. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w jego ocenie spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, bowiem mimo faktu, iż opuszczenia lokalu przez Z.S. i jej córkę nie miało charakteru dobrowolnego to jednoznaczne oświadczenie, że do przedmiotowego lokalu nie zamierza powrócić bowiem nie widzi możliwości wspólnego zamieszkiwania z mężem świadczy jednoznacznie o tym, że opuszczenie lokalu przez Z.S. ma charakter trwały. W tej sytuacji organ meldunkowy nie mógł utrzymać decyzji o zameldowaniu Z.S. wraz z córką w przedmiotowym lokalu bowiem postępowanie meldunkowe ma na celu jedynie zapewnienie zgodności zapisów ewidencyjnych z istniejącym obiektywnie stanem rzeczy. Niekwestionowany fakt niezamieszkiwania przez Z.S. wraz z córką w spornym lokalu uzasadniał więc decyzję o ich wymeldowaniu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła Z.S.. W uzasadnieniu podniosła, że lokalu nr 10 przy ul. A 5/7 w Ł. nie opuściła dobrowolnie. Została do tego zmuszona przez zachowanie męża, który za znęcanie się na rodziną został dwukrotnie skazany. Obecnie skarżąca wraz z córką mieszka w wynajętym pokoju, ale wynajmujący nie chce ich zameldować. Skarżąca dowodzi, że w związku z utratą meldunku będzie miała problemy ze znalezieniem pracy, w sytuacji gdyby dotychczasowy pracodawca nie przedłużył jej umowy o pracę. Dodatkowo brak zameldowania uniemożliwi córce dostanie się na studia oraz znalezienie pracy. Skarżąca prosi o utrzymanie zameldowania przy ul. A 5/ 7 m. 10 w Ł. do czasu otrzymania mieszkania, o które się stara. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Mając na uwadze tak określoną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 z późń. zm.) zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, że do wymeldowania Z.S. wraz z córka K. z lokalu nr 10 przy ul. A 5/7 w Ł. konieczne było kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: -faktyczne opuszczenie przez skarżącą i jej córkę lokalu -niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy trafnie przyjął, że przesłanki te zostały spełnione. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest poprawna pod względem prawnym i zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zastosowana norma prawna będąca podstawą rozstrzygnięcia odzwierciedla aktualny w dacie wydawania decyzji ustalony w sprawie stan faktyczny. Nie budzą wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalenia, że Z.S. i jej córka zostały zmuszone do opuszczenia przedmiotowego lokalu z uwagi na bardzo naganne zachowanie W.S., jednak wobec oświadczenia skarżącej ( z dnia 9 maja 2005 r. i z dnia 31 maja 2005r.) potwierdzającego fakt niezamieszkiwania w spornym lokalu oraz jednoznacznego stwierdzenie braku zamiaru powrotu do tego lokalu, utrzymanie decyzji o zameldowaniu byłoby zaakceptowaniem fikcji meldunkowej. Ewidencja ludności ma charakter porządkowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego (art. 1 ust. 2 cyt. ustawy). Skoro zatem przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że Z.S. i jej córka nie przebywają w spornym lokalu i nie wyrażają woli powrotu do tego lokalu celem zamieszkania w nim z zamiarem stałego pobytu, nie można organowi orzekającemu postawić zarzutu wydania decyzji z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Również podnoszone przez skarżącą konsekwencje wymeldowania z pobytu stałego nie mogą wpłynąć na zmianę oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy skoro zaskarżona decyzja wydana została na podstawie właściwej oceny stwierdzonych faktów i odpowiedniej interpretacji przepisów wskazanej wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.