III SA/Łd 424/24

Dnia 30 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2024roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 22 maja 2024 roku nr RPS-II.8640.62.2024 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z 22 maja 2024 r., nr RPS-II.8640.62.2024 Wojewoda Łódzki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, ust. 4ca, art. 75 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 475), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 8 marca 2024 r., nr 1382/kubk/03/24 w przedmiocie utraty przez K. K. statusu osoby bezrobotnej od 28 lutego 2024 r. na okres 180 dni i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z akt, 29 grudnia 2023 r. K. K. złożył za pośrednictwem portalu praca.gov.pl "wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny/poszukujący pracy". Po rozpatrzeniu wniosku, Prezydent Miasta Łodzi decyzją z 3 stycznia 2024 r., przyznał K. K. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. 29 grudnia 2023 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wobec niespełnienia żadnego z warunków określonych w art. 71 oraz art. 73 ust. 5, 6 i 7 ustawy. Powyższa decyzja została doręczona za pośrednictwem operatora pocztowego dorosłemu domownikowi 10 stycznia 2024 r. Wraz z decyzją doręczono skarżącemu pismo z 3 stycznia 2024 r. zawierające wezwanie do osobistego stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi 28 lutego 2024 r., w celu potwierdzenia gotowości do pracy i pouczenie, że niezgłoszenie w wyznaczonym terminie spowoduje utratę statusu bezrobotnego, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. 28 lutego 2024 r. K. K. za pośrednictwem platformy praca.gov.pl przesłał do PUP w Łodzi informację o braku gotowości do podjęcia zatrudnienia 28 sierpnia 2024 r. W wyznaczonym terminie, tj. 28 lutego 2024 r. K. K. nie stawił się w PUP w Łodzi i jednocześnie w okresie do 7 dni nie poinformował o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Decyzją z 8 marca 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pozbawił K. K. statusu osoby bezrobotnej od 28 lutego 2024 r. na okres 180 dni. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W piśmie z 12 marca 2024 r. skierowanym do PUP w Łodzi K. K. sprostował zawartą w piśmie z 28 lutego 2024 r. oczywistą pomyłkę wskazując, że prawidłowa data braku gotowości do podjęcia zatrudnienia to 28 lutego 2024 r., a nie jak omyłkowo wpisał 28 sierpnia 2024 r. 15 marca 2024 r. K. K. złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 8 marca 2024 roku podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ 28 lutego 2024 r. poinformował PUP w Łodzi, że nie jest gotowy do podjęcia zatrudnienia wskazując omyłkowo datę "28 sierpnia 2024 r.", zamiast 28 lutego 2024 r. Okoliczność powyższa została całkowicie przez organ pominięta. Podał również, że decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie występuje przypadek szczególny, nadzwyczajny. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa. Pismem z 12 kwietnia 2024 r. Wojewoda Łódzki wezwał K. K. do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy pismo z 15 marca 2024 r. stanowi odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 8 marca 2024 r., czy jest prośbą o weryfikację powyższej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności wskazując, że po bezskutecznym upływie terminu pismo z 15 marca 2024 r. zostanie rozpatrzone, jako odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 8 marca 2024 r. Powyższe pismo zostało doręczone stronie 19 kwietnia 2024 r. We wskazanym powyżej terminie K. K. nie złożył wyjaśnień. Powołaną na wstępie decyzją z 22 maja 2024 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 8 marca 2024 roku wskazując, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny - oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, (...). Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (...). W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (tj. na okres 120; 180; 270 dni). Wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej, bezrobotny traci wszelkie inne uprawnienia przysługujące mu na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (art. 33 ust. 4ca ustawy). Organ podkreślił, iż przytoczone powyżej przepisy wskazują, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki, tj. powiadomi powiatowy urząd pracy w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa i przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona. Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas za uzasadnioną należy uznać decyzję orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej. Termin określony w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że nie może być przywrócony na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie przy tym z art. 75 ust. 3 ustawy bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Organ wskazał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że K. K. miał obowiązek zgłoszenia się do PUP w Łodzi 28 lutego 2024 r. Termin ten został podany skarżącemu w wezwaniu wysłanym przez PUP w Łodzi z 3 stycznia 2024 r. Treść wezwania w sposób niebudzący wątpliwości określa nie tylko dzień i miejsce, w jakim skarżący był zobowiązany zgłosić się do urzędu, ale przede wszystkim cel wizyty, tj. potwierdzenie gotowości do pracy. Wezwanie zostało doręczone za pośrednictwem operatora pocztowego dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi 10 stycznia 2024 r. 28 lutego 2024 r. skarżący poinformował PUP w Łodzi o braku gotowości do podjęcia zatrudnienia, ale jak wynika ze złożonego dokumentu zgłoszenie dotyczy 28 sierpnia 2024 r. Dopiero 12 marca 2024 r. skarżący przesłał kolejne pismo wskazując, że w piśmie z 28 lutego 2024 r. skierowanym do PUP w Łodzi błędnie podał dzień braku gotowości do pracy, a prawidłowa data to "28 lutego 2024 r.". W związku z powyższym organ uznał, że K. K. nie powiadomił PUP w Łodzi w ustawowym terminie 7 dni, tj. do 6 marca 2024 r. (środa) włącznie o przyczynie nieobecności. Termin do powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności liczony jest od dnia nieobecności. Natomiast pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje w sytuacji, gdy bezrobotny o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia nie powiadomił urzędu pracy. K. K. nie poinformował o sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia przed wyznaczonym terminem wizyty w urzędzie, tj. przed 28 lutego 2024 r. Wojewoda Łódzki wyjaśnił również, że ustawodawca nie określił katalogu przyczyn, które można uznać za uzasadniające niestawiennictwo bezrobotnego w wyznaczonym terminie. Nie oznacza to jednak, że każda wskazana przez bezrobotnego przyczyna niestawiennictwa może być uznana za uzasadnioną. Za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy, a więc tylko nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, np. nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. Dokonując 29 grudnia 2023 r. rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej skarżący zadeklarował zdolność i gotowość do podjęcia pracy. Skarżący został pouczony o obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy, potwierdzania gotowości do pracy, o zasadach usprawiedliwiania nieobecności w wyznaczonym terminie i w przypadku niezdolności do pracy, o okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej i możliwości zgłoszenia czasowego braku gotowości do pracy w okresie do 10 dni. Pomimo pouczenia K. K. nie stawił się w wyznaczonym terminie i nie poinformował PUP w Łodzi w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. Reasumując Wojewoda Łódzki wskazał, że skarżący 28 lutego 2024 r. już po raz drugi nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 ustawy, tj. nie stawił się w wyznaczonym terminie w PUP w Łodzi. Po raz pierwszy skarżący utracił status osoby bezrobotnej z powodu niestawiennictwa od 9 grudnia 2011 r. na okres 120 dni, a zatem stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, Prezydent Miasta Łodzi zasadnie pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej od 28 lutego 2024 r. na okres 180 dni. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. K. podkreślił, że nieprawdą jest, iż nie poinformował PUP w Łodzi o przyczynie niestawiennictwa 28 lutego 2024 r. w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Podał, że 28 lutego 2024 r. przesłał do PUP w Łodzi informację, że zgłasza w tym dniu brak gotowości do podjęcia zatrudnienia omyłkowo wskazując datę "28 sierpnia 2024 r.", zamiast daty "28 lutego 2024 r." Organ rozpatrując odwołanie całkowicie pominął okoliczność rozmowy telefonicznej z pracownikiem PUP w Łodzi, który zadzwonił do skarżącego w dniu otrzymania pisma informującego PUP w Łodzi o braku gotowości do podjęcia zatrudnienia. W rozmowie telefonicznej skarżący wyjaśnił, że wskazana data braku gotowości do podjęcia zatrudnienia, tj. 28 sierpnia 2024 r. jest oczywistą pomyłką, prawidłową datą jest "28 lutego 2024 r." Ponadto skarżący przed doręczeniem decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej, niezwłocznie po otrzymaniu informacji o pomyłce, poinformował PUP w Łodzi w piśmie z 12 marca 2024 r., że podana w piśmie z 28 lutego 2024 r. data "28 sierpnia 2024 r." stanowi oczywistą pomyłkę. Wskazując na marginesie na brak dobrej woli ze strony organów i nie uwzględnienie zaistniałej pomyłki, K. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 8 marca 2024 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego z 22 maja 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 8 marca 2024 r. w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od 28 lutego 2024 r. na okres 180 dni. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 475). Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni. Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Przepis ten obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnieniem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, a mianowicie - warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Należy podkreślić, że organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie zatrudnienia ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Bezrobotny, zainteresowany uzyskaniem pracy, musi zatem stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia. Powołany powyżej art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wprawdzie dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże to na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny w okresie 7 dni. Przewidziany termin 7 dni, w którym należy dopełnić ciążący na bezrobotnym obowiązek, jest terminem materialnoprawnym i jako taki nie podlega przywróceniu. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie nasuwa wątpliwości, jest bowiem sformułowany jasno i precyzyjnie. Przyjmuje się, że dla uwolnienia od skutku polegającego na utracie statusu bezrobotnego koniecznym jest terminowe powiadomienie o uzasadnionej przyczynie nieobecności. Termin zaś podania uzasadnionej przyczyny nieobecności, z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji, wymaga by był liczony od dnia tej nieobecności (por. wyroki NSA z 5 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 245/07 oraz z 10 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1023/13). Należy również podkreślić, że pomimo, że ustawodawca w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy posłużył się pojęciem nieostrym "uzasadniona przyczyna", to nie ulega wątpliwości, że chodzi tylko o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które obiektywnie rzecz ujmując uniemożliwiały stawienie się w wyznaczonym terminie (por. wyrok NSA z 27 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 142/12). Należy bowiem mieć na uwadze, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się również okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności, czy niedbalstwa zainteresowanego (por. wyrok NSA z 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 508/08). Z powyższych przepisów wynika, że do organu administracji należy wyznaczenie terminu stawienia się w jego siedzibie oraz dopilnowanie realizacji tego obowiązku, natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie organu zatrudnienia, a w przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku, to bezrobotny (a nie organ) jest zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. W konsekwencji, to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w organie zatrudnienia, natomiast organ jedynie w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje, bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające (por. m.in. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 481/15, Lex nr 2288804). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt w dniu 29 grudnia 2023 r. skarżący złożył za pośrednictwem portalu praca.gov.pl wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny/poszukujący pracy. Decyzją z 3 stycznia 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od 29 grudnia 2023 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższa decyzja oraz pismo z 3 stycznia 2024 r. zawierające wezwanie do osobistego stawiennictwa w PUP w Łodzi 28 lutego 2024 r., w celu potwierdzenia gotowości do pracy i pouczenie o konsekwencjach prawnych niestawiennictwa i możliwości jego usprawiedliwienia, w przewidzianym do tego terminie zostały doręczone skarżącemu za pośrednictwem operatora pocztowego 10 stycznia 2024 r. W dniu 28 lutego 2024 r. skarżący nie stawił się w PUP w Łodzi i jednocześnie w okresie do 7 dni, liczonym od dnia obowiązkowego stawiennictwa nie poinformował o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. 28 lutego 2024 r. za pośrednictwem platformy praca.gov.pl złożył do PUP w Łodzi informację o braku gotowości do podjęcia zatrudnienia 28 sierpnia 2024 r., którą w piśmie z 12 marca 2024 r. sprostował wskazując na oczywistą pomyłkę, tj. prawidłowa data braku gotowości do podjęcia zatrudnienia to "28 lutego 2024 r.", a nie jak omyłkowo napisał "28 sierpnia 2024 r.". Nie wskazał przy tym żadnej przyczyny niestawiennictwa w PUP w Łodzi 28 lutego 2024 r. Nie uczynił tego zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że 28 lutego 2024 r. poinformował PUP w Łodzi o braku gotowości do podjęcia zatrudnienia wskazując omyłkowo datę "28 sierpnia 2024 r.", zamiast daty "28 lutego 2024 r." lecz okoliczność ta została całkowicie przez organ pominięta. Skoro zatem 28 lutego 2024 r. skarżący nie stawił się w PUP w Łodzi i jednocześnie w okresie do 7 dni, tj. do 6 marca 2024 r. (włącznie) nie poinformował o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, to prawidłowo organy uznały, że spełnione zostały przesłanki do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. W niniejszej sprawie nie miał również zastosowania art. 75 ust. 3 ustawy, ponieważ przepis ten nie dotyczy stanu faktycznego, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Wskazać należy, że z treści przytoczonego przepisu wynika, że dotyczy on sytuacji, gdy osoba bezrobotna zamierza przebywać za granicą w okresie nie dłuższym niż 10 dni lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia i zawiadamia o tym wcześniej powiatowy urząd pracy. W powołanym przepisie chodzi zatem o wcześniejsze powiadomienie urzędu pracy o niemożności stawienia się na wskazany termin wizyty, na co wskazuje użyte przez ustawodawcę sformułowanie "zmierzonym" (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z 5 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 142/08, wyrok WSA w Gdańsku z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 715/18, wyroki NSA: z 14 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 877/12, z 14 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2283/15 oraz Z. Góral, Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Komentarz, wyd. II Wolters Kluwer 2016, uwaga 8 do art. 75). Dotyczy więc sytuacji zamierzonych, a więc przewidywalnych i zarazem możliwych do wcześniejszego zgłoszenia organowi po spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w powołanym przepisie. Ustawa stanu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia nie wiąże z samym zawiadomieniem lecz z rzeczywistym stanem faktycznym, w którym bezrobotny przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia (por. m.in. wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1652/10, Lex nr 1080955). Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika aby skarżący przed 28 lutego 2024 r. zawiadomił PUP w Łodzi o niemożności stawienia się na wskazany termin wizyty. Przytoczony zatem powyżej art. 75 ust. 3 ustawy nie dotyczy stanu faktycznego, jaki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wobec powyższego, zdaniem sądu organy dokonały prawidłowej wykładni oraz prawidłowo zastosowały art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nabycie i utrzymanie statusu osoby bezrobotnej daje określone prawa, jednakże uprawnieniom tym odpowiadają przewidziane w ustawie powinności, między innymi określony w art. 33 ust. 3 ustawy obowiązek zgłaszania się do urzędu pracy celem potwierdzania gotowości i przede wszystkim zdolności do podjęcia zatrudnienia. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy definiuje bezrobotnego, jako osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. Skarżący, co nie budzi żadnych wątpliwości, został prawidłowo pouczony o nałożonych na niego obowiązkach. Z chwilą przyznania statusu bezrobotnego zobowiązał się do wypełnienia określonych w ustawie reguł, których nieprzestrzeganie wywołuje określone skutki prawne. Status osoby bezrobotnej nabywa się przez złożenie odpowiedniego wniosku, a więc dobrowolnie. Skarżący, jeśli zatem chciał utrzymać status osoby korzystającej ze wsparcia publicznego i środków pomocowych, musiał podporządkować się ustawowym warunkom jej realizowania. Skarżący nie stawił się natomiast na wyznaczony termin wizyty w PUP w Łodzi i nie usprawiedliwił swojej nieobecności w ciągu 7 dni. Jak już bowiem wyżej wskazano uprawdopodobnienie zaistnienia uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa spoczywa na osobie bezrobotnej. Organy mają obowiązek dokonania oceny wskazanych przez stronę przyczyn, a nie ich wyjaśniania, czy ustalania. W tym zakresie orzekającym w sprawie organom nie można przypisać żadnych naruszeń przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zauważyć również należy, na co także trafnie zwróciły uwagę organy, że skarżący już po raz drugi nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 ustawy, tj. nie stawił się w wyznaczonym terminie w PUP w Łodzi. Po raz pierwszy skarżący utracił status osoby bezrobotnej z powodu niestawiennictwa od 9 grudnia 2011 r. na okres 120 dni, a zatem stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, organy zasadnie pozbawiły skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 28 lutego 2024 r. na okres 180 dni. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., tj. zawiera wskazanie faktów i dowodów, na których organ się oparł oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów mających zastosowanie w sprawie. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., na mocy której organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Z tego obowiązku organ wywiązał się w sposób należyty. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. R.T-M.