III SA/Łd 426/13

Dnia 27 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 roku sprawy ze skargi L. O. na decyzję Dowódcy [...] w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania miesięcznego dodatku motywacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w L. z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania młodszemu chorążemu sztabowemu L. O. miesięcznego dodatku motywacyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: Młodszy chorąży sztabowy L. O. w dniu [...] wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w L. z wnioskiem o przyznanie mu dodatku motywacyjnego za uzyskanie licencji pilota śmigłowcowego pierwszej klasy na śmigłowcach transportowych. Wskazał, że klasę kwalifikacyjną zarówno drugą jak i pierwszą otrzymał stosownie do Instrukcji Dowództwa Sił Powietrznych w sprawie kwalifikowania pilotów i nawigatorów w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Podniósł, że od dnia 1 stycznia 2010 roku spełnia wymogi do przyznania mu dodatku motywacyjnego, o którym mowa w § 25a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych z dnia 8 czerwca 2004 r. (Dz. U. nr 141, poz. 1497): pełnił służbę w korpusie podoficerów, uzyskał w opinii służbowej ocenę bardzo dobrą oraz posiada odpowiednią dla zajmowanego stanowiska klasę kwalifikacyjną. Nadmienił, iż klasy nadaje się w specjalnościach pilota samolotowego, pilota śmigłowcowego lub nawigatora. Sama klasa immanentnie związana jest z licencją pilota lub nawigatora – nadawane są one łącznie, co wynika wprost z treści § 1 ust. 2 w zw. z ust. 4 i ust. 5 ww. Instrukcji. Stwierdził, że postępowanie w sprawie nadania klasy kwalifikacyjnej zostało zainicjowane wnioskiem zainteresowanego o nadanie klasy. W dniu [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w L. wydał Decyzję nr [...] na mocy której odmówił stronie przyznania dodatku motywacyjnego. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjęto art. 80 ust. 1a w związku z art. 46a i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90 poz. 593 z późn. zm.) § 3 ust. 1, § 25a ust. 1 a contrario Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 141 poz. 1497 ze zm.) oraz § 4 w zw. z § 21 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 110 poz. 732). Wskazano, iż zgodnie z art. 80 ust.1 a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych przyznaje się dodatek motywacyjny - za uzyskanie w opinii służbowej oceny bardzo dobrej oraz posiadanie odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej. Wysokość dodatku motywacyjnego, dla żołnierzy zawodowych spełniających warunki jego przyznania, określa § 25a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Nadto powołane wyżej rozporządzenie uzależnia przyznanie tego dodatku od: - uzyskania przez żołnierza oceny bardzo dobrej w ostatniej opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ust.1 (kadencji na stanowisku służbowym - w przypadku żołnierza służby stałej bądź okresu obowiązywania kontraktu - w przypadku żołnierza służby kontraktowej) lub ust. 3 pkt. 2 ustawy (skierowanego do pełnienia służby poza granicami państwa - za okres pełnienia tej służby bądź zwolnionego ze stanowiska służbowego w trakcie trwania kadencji lub kontraktu, jeżeli pełnił służbę na tym stanowisku co najmniej dwanaście miesięcy), - posiadanej nadanej po 1 stycznia 2010 r. klasy kwalifikacyjnej uzyskanej zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym. W oparciu o art. 46a ust. 1 powołanej ustawy, żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi. Przepis ten w ust. 2 ustala cztery rodzaje klas kwalifikacyjnych: trzecią, drugą, pierwszą i mistrzowską. Klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez uprawniony organ (art. 46a ust. 3 cyt. ustawy). W oparciu o delegację ustawową wynikającą z art. 46a ust. 4 omawianej ustawy, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, w którym uregulował problematykę dotyczącą organów właściwych do powoływania komisji egzaminacyjnych i nadawania klas kwalifikacyjnych, wymagań w zakresie kwalifikacji członków komisji oraz liczbę członków tych komisji, szczegółowego sposobu i trybu nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klas kwalifikacyjnych, sposobu przeprowadzania i zdawania egzaminu oraz zakresu wiedzy i umiejętności sprawdzanych w czasie egzaminu, uwzględniającą specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach służbowych w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych. Z § 4 tego rozporządzenia wynika, że żołnierz zawodowy ubiegający się o nadanie określonej klasy kwalifikacyjnej zdaje egzamin przed powołaną w tym celu komisją egzaminacyjną, która może liczyć od 5 do 12 żołnierzy (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Żołnierz ubiegający się o nadanie klasy kwalifikacyjnej musi spełniać łącznie warunki wskazane w § 5 ust. 1 rozporządzenia w tym zajmowania etatowego stanowiska służbowego w specjalności wojskowej, w której żołnierz ubiega się o określoną klasę kwalifikacyjną przez okres umożliwiający uzyskanie odpowiedniego poziomu wiedzy i umiejętności praktycznych: a) dla klasy trzeciej - co najmniej dwóch i pół roku od daty objęcia stanowiska służbowego, b) dla klasy drugiej - co najmniej trzech lat od daty uzyskania trzeciej klasy kwalifikacyjnej, c) dla klasy pierwszej - co najmniej trzech lat od daty uzyskania drugiej klasy kwalifikacyjnej, d) dla klasy mistrzowskiej - co najmniej dwóch lat od daty uzyskania pierwszej klasy kwalifikacyjnej. Wyższa klasa kwalifikacyjna nie może być uzyskana z pominięciem klasy bezpośrednio niższej (§ 8 omawianego rozporządzenia). Egzamin o nadanie klasy kwalifikacyjnej składa się z części teoretycznej i praktycznej (§ 17 rozporządzenia). W czasie egzaminu sprawdzeniu podlegają: 1. wiedza nabyta w czasie: szkolenia podstawowego, specjalistycznego, doskonalenia indywidualnego i szkolenia zespołowego na symulatorach i trenażerach, zgrywania pododdziałów z zakresu szkolenia bojowego, kształcenia w szkołach podoficerskich i na kursach kwalifikacyjnych z takich przedmiotów jak: taktyka, szkolenie ogniowe (strzeleckie), rozpoznanie i armie obce, szkolenie inżynieryjno - saperskie, obrona przed bronią masowego rażenia, powszechna obrona przeciwlotnicza, łączność, terenoznawstwo, szkolenie medyczne oraz dodatkowo z przedmiotów specjalistycznych, kierunkowych dla pododdziału, w ramach którego występuje dana specjalność wojskowa; 2) praktyczne wykonywanie czynności wynikających za specyfiki dla danej specjalności wojskowej: strzelania z broni etatowej, norm szkoleniowych dla danego rodzaju wojsk lub służb, zadań bojowych (ćwiczebnych). Z uwagi na to, że przepisy rozporządzenia nie rozgraniczają zakresu sprawdzenia, podczas egzaminu wiedzy i praktycznego wykonywania czynności wynikających ze specyfiki dla danej specjalności (§ 20 rozporządzenia), w odniesieniu do poszczególnych rodzajów klas kwalifikacyjnych, dlatego należy przyjąć, że zakres ten jest jednakowy dla każdego rodzaju klasy kwalifikacyjnej. Egzamin, przeprowadzony zgodnie z kryteriami określonymi w § 20 rozporządzenia, winien być oceniony przed komisję egzaminacyjną. Zgodnie z § 21 rozporządzenia egzamin uważa się za zdany, gdy żołnierz uzyska ogólną ocenę dobrą, a wszystkie oceny składowe z części teoretycznej i praktycznej są pozytywne. Z wniosku L. O. w sprawie przyznania dodatku motywacyjnego i załączonych do niego dokumentów wynika, że z dniem 4 maja 2011 r. została nadana mu licencja pilota śmigłowcowego pierwszej klasy na śmigłowcach transportowych, co stwierdzono w pkt. 2 (zał. nr 5) rozkazu Dowódcy Sił Powietrznych nr [...] z dnia [...] w sprawie nadania licencji klasy pilota i nawigatora personelowi latającemu lotnictwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu treść wskazanego wyżej rozkazu Dowódcy Sił Powietrznych jednoznacznie określa, iż jego przedmiotem było nadanie żołnierzom zawodowym - pilotom i nawigatorom personelu latającego, spełniającemu warunki przewidziane w "Instrukcji kwalifikowania pilotów i nawigatorów w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej" (IKPN-2008) licencji pilota samolotowego lub śmigłowcowego w odpowiedniej klasie, a nie klasy kwalifikacyjnej. Organ wskazał, iż zasady i przesłanki nadawania licencji w odpowiedniej klasie pilotom i nawigatorom oparte zostały o przepis instrukcji sygn. IKPN-2008, a nie o art. 46a ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych, cyt. wyżej. Rozkaz Dowódcy Sił Powietrznych nr 138, na podstawie którego L. O. legitymuje się licencją pilota śmigłowcowego pierwszej klasy, oparto wyłącznie na podstawie instrukcji IKPN-2008. Na tej podstawie prawnej przeprowadzono, w oparciu o rozkaz Dowódcy Sił Powietrznych nr 85 z dnia 28 marca 2011 r., sesję egzaminacyjną w dniach 18-19 kwietnia 2011 r. dla pilotów i nawigatorów ubiegających się o nadanie licencji w klasie trzeciej (vide § 4 ust. 1 w zw. z § 2 ust. 2 instrukcji IKPN-2008). Natomiast egzamin poprzedzający nadanie określonej (każdej) klasy kwalifikacyjnej przeprowadza powołana w tym celu komisja egzaminacyjna. Wojskowa Lotnicza Komisja Egzaminacyjna powołana rozkazem Dowódcy Sił Powietrznych nr 85 przeprowadziła egzaminy dla ubiegających się o nadanie licencji trzeciej klasy. Z powyższego organ wywnioskował, że w dniach 18-19 kwietnia 2011 r. komisja ta nie przeprowadzała egzaminów dla ubiegających się o nadanie licencji innych klas. Nadto wskazana w treści rozkazu Dowódcy Sił Powietrznych nr 138 komisja nie była ustanowiona w celu przeprowadzenia egzaminu poprzedzającego nadanie klasy kwalifikacyjnej z wystawieniem oceny - do czego zobowiązuje § 4 w zw. z § 21 rozporządzenia MON z dnia 1 czerwca 2010 r. - a tylko uzyskanie przez żołnierza zawodowego oceny co najmniej dobrej stanowi przesłankę uznania pozytywnie zdanego egzaminu i umożliwia nadanie określonej klasy kwalifikacyjnej. Dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę o posiadaniu przez niego licencji pilota śmigłowcowego pierwszej klasy, nie zawierają wyżej wskazanych przesłanek, które są niezbędne dla pozytywnej oceny w kierunku nadania mu określonej klasy kwalifikacyjnej i przyznania dodatku motywacyjnego. Powyższa analiza w ocenie organu wskazuje, iż posiadanie licencji pilota w odpowiedniej klasie, już z uwagi na podstawę prawną, tryb w jakim jest nadawana i warunki jej nadania, nie może utożsamiać z nadaniem i posiadaniem klasy kwalifikacyjnej, uprawniającej na podstawie art. 80 ust. 1a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 25a ust. 1 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, do przyznania dodatku motywacyjnego. Mając na uwadze wskazane wyżej zagadnienia organ uznał za zbędne przeprowadzenie analizy spełniania przez wnioskodawcę innych wymaganych przepisami przesłanek uzyskania określonej klasy kwalifikacyjnej, a wynikających z realizacji § 3 ust. 3, § 5 ust. 1, § 8, § 17, § 20 rozporządzenia MON z dnia 1 czerwca 2010 r. oraz § 25a ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia MON z dnia 8 czerwca 2004 r. Od powyższej decyzji L. O. wniósł odwołanie do organu II instancji podnosząc, iż według niego przyznanie mu licencji pilota śmigłowcowego pierwszej klasy na śmigłowcach transportowych jest równoznaczne z uzyskaniem klasy kwalifikacyjnej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 roku. Odwołujący argumentował, iż Rozkaz Dowódcy Sił Powietrznych Nr 138 z dnia 6 maja 2011 roku został wydany w oparciu o stosowną podstawę prawną, chociaż nie została ona podana w samej treści tego Rozkazu. Instrukcja IKPN-2008 nie może stanowić podstawy prawnej nadania licencji pilota pierwszej klasy ani też nie może stanowić o samoistnym nadaniu klasy ani samoistnym nadaniu licencji. Taką podstawę stanowią bowiem przepisy § 2 i § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 roku w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, co powoduje, iż odwołujący uzyskał właściwą klasę kwalifikacyjną o której mowa w tym rozporządzeniu. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej wskazał, że L. O. zajmuje obecnie stanowisko pilota w [...] Eskadrze Śmigłowców [...] Dywizjonu lotniczego - w Jednostce Wojskowej [...] w L. Z ostatniej opinii służbowej uzyskał on ocenę bardzo dobrą. W dniu [...] L. O. nadana została licencja pilota śmigłowcowego pierwszej klasy na śmigłowcach transportowych, co zostało stwierdzone w pkt 2 Rozkazu Dowódcy Sił Powietrznych Nr 138 z dnia 6 maja 2011 roku w sprawie nadania licencji klasy pilota i nawigatora personelowi latającemu lotnictwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Organ stwierdził, że treść powołanego powyżej Rozkazu Dowódcy Sił Powietrznych jednoznacznie wskazuje, iż jego przedmiotem jest nadanie żołnierzom zawodowym - pilotom i nawigatorom personelu latającego, spełniającemu warunki przewidziane w "Instrukcji kwalifikowania pilotów i nawigatorów w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej" (IKPN-2008) licencji pilota samolotowego i śmigłowcowego w odpowiedniej klasie, a nie klasy kwalifikacyjnej. Klasa kwalifikacyjna, określona przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 roku w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, której uzyskanie po spełnieniu innych jeszcze warunków uprawnia do otrzymania dodatku motywacyjnego, o którym mowa w § 25a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, nie jest pojęciem tożsamym z licencją pilota samolotowego i śmigłowcowego w odpowiedniej klasie Argumentacja strony, sugerująca że nadanie licencji pilota pierwszej klasy musi mieć oparcie w źródle prawa powszechnie obowiązującego, jest o tyle niezrozumiała, iż organ l instancji w żaden sposób nie próbował kwestionować poprawności nadania stronie powyższej licencji. Organ wskazał, iż strona nie przytacza na poparcie swojego argumentu żadnego aktu prawnego, należącego do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Istotą sprawy jest bowiem fakt, iż Dowódca Sił Powietrznych, zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami, Rozkazem Nr 138 z dnia 6 maja 2011 roku nadał stronie licencję pilota śmigłowcowego na śmigłowcach transportowych w klasie pierwszej, zgodnie z "Instrukcją kwalifikowania pilotów i nawigatorów w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej' (IKPN-2008). Celem Rozkazu nr 138 z dnia 6 maja 2011 roku nie było natomiast, powołanie komisji egzaminacyjnej mającej za zadanie nadanie, podwyższenie lub potwierdzenie klasy kwalifikacyjnej, określonej przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 roku w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych. Są to bowiem odmienne, oparte na różnych podstawach prawnych uprawnienia. Strona natomiast mylnie utożsamia je ze sobą. W ocenie organu argument strony, iż organ l instancji zarzuca Dowódcy Sił Powietrznych działanie bezprawne jest bezprzedmiotowy. Dowódca Sił Powietrznych działał bowiem w granicach prawa i przysługujących mu kompetencji. Jednak Rozkazem Nr 138 z dnia 6 maja 2011 roku, nadawał on żołnierzom zawodowym uprawnienia inne, niż "klasy kwalifikacyjne", przewidziane przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 roku w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, uprawniające do przyznania żołnierzowi zawodowemu dodatku motywacyjnego. Organ stwierdził, iż rozpatrywana w toku postępowania odwoławczego Decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w L., została wydana po przeprowadzeniu formalnie poprawnego postępowania administracyjnego, przez uprawniony organ i odpowiada w swym rozstrzygnięciu przepisom prawa materialnego. Dlatego też zasadny było jej utrzymanie w mocy. Na powyższą decyzję L. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie: - art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 80 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. w związku z art. 104 tej ustawy w związku z § 3 1. Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych z dnia 8 czerwca 2004 r. w zw. z § 25a wymienionego rozporządzenia wobec niewydania decyzji w sprawie przyznania dodatku motywacyjnego – na czas pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku służbowym i począwszy od dnia 1 stycznia 2010 roku. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący powtórzył argumentację wskazaną we wniosku o przyznanie dodatku motywacyjnego oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ponownie podkreślił, iż w jego ocenie brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że nadana skarżącemu rozkazem Dowódcy Sił Powietrznych nr 138 z dnia 6 maja 2011 r. licencja pilota śmigłowcowego na śmigłowcach transportowych w klasie pierwszej nie ma nic wspólnego z klasą kwalifikacyjną, której posiadanie jest warunkiem otrzymania dodatku motywacyjnego, zgodnie z § 25a rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W związku z powyższym z uwagi na fakt nieposiadania przez skarżącego odpowiedniej dla zajmowanego stanowiska klasy kwalifikacyjnej nie było możliwe przyznanie mu dodatku motywacyjnego. Wskazano ponadto, iż nie sposób zarzucać organowi uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sytuacji, gdy postępowanie dowodowe w całości bazowało na dokumentach znanych stronie, w szczególności na przedstawionym przez nią Rozkazie Dowódcy Sił Powietrznych. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę w piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2013 r. strona skarżąca wskazała, iż skoro rozkaz Dowódcy Sił Powietrznych spełnia wymagania proceduralne opisane w Rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, nie można przyjmować, że niewyczerpana została dyspozycja § 25a Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Skarżący ponadto poparł argumenty zawarte w skardze. Na rozprawie pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi. Podtrzymywał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę. Wyjaśniał, że klasy kwalifikacyjne może otrzymać każdy żołnierz zawodowy a licencję tylko żołnierz latający. Oświadczył, że zarówno organ I instancji jak i organ II instancji orzekając w przedmiotowej sprawie nie opierał się na instrukcji lotniczej a jedynie na rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z 2010 roku. Powyższa instrukcja nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, skoro nie była podstawą prawną wydania przedmiotowej decyzji. W dniu 2 września 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika organu, do którego załączono kopię Instrukcji kwalifikowania pilotów i nawigatorów w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz kopię licencji nr [...] uzyskanej przez L. O. - pilota [...] Eskadry Śmigłowców [...] Dywizjonu Lotniczego (Jednostka Wojska [...]). W piśmie procesowym z dnia 6 listopada 2013 r. pełnomocnik organu nadesłał ponadto Rozkaz Dowódcy Sił Powietrznych nr 85 z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie organizacji i przeprowadzenia sesji egzaminacyjnej na licencję trzeciej klasy pilota i nawigatora w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz rozkaz nr 731/Szkol/P7 Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 2 września 2010 r. w sprawie wdrożenia w Siłach Zbrojnych RP systemu nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych wraz z pismem przewodnim Szefa Zarządu Szkolenia – p7 sztabu Generalnego WP z dnia 7 września 2013 r. Jednocześnie wyjaśnił, że w wykonaniu pkt 2 ppkt 1 oraz pkt 3 ppkt 2 ww. rozkazu w Pionie Szkolenia Dowództwa Sił Powietrznych opracowano Kryteria uzyskiwania klas kwalifikacyjnych specjalistów wojskowych dla podoficerów i szeregowych zawodowych dla specjalności wojskowych w korpusie osobowym sił powietrznych. Dokumenty te kompleksowo normują kwestie procesu uzyskiwania klas kwalifikacyjnych przez podoficerów i szeregowych osobowych dla grupy zawodowej pilotów. Ich analiza w powiązaniu z instrukcją IKPN-2008 potwierdza stanowisko organów wyrażane konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego. W piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej (...) nie zawiera delegacji do wydawania "przepisów wydanych na jego podstawie" a w katalogu źródeł prawa nie ma aktów niższego rzędu niż o randze rozporządzenia. Stąd też takie przepisy nie mogą być traktowane jako akty prawa powszechnie obowiązującego ani też kreować praw i obowiązków poza te wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie pełnomocnika istotnym w sprawie jest przedstawienie stosownego wniosku o nadanie klasy kwalifikacyjnej. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 15 listopada 2013 r. pełnomocnik organu wskazywał, iż w jego ocenie wniosek o nadanie klasy kwalifikacyjnej nie jest dokumentem niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Pismem z dnia 26 listopada 2013 r. Dowódca Jednostki wojskowej nr [...] w L. nadesłał do Sądu wniosek kwalifikacyjny o nadanie L. O. pierwszej klasy pilota śmigłowcowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku rozpoznania sprawy Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego była kwestia przyznania dodatku motywacyjnego jako składnika uposażenia skarżącego z tytułu pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn.zm., zwanej dalej ustawą), uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Wśród dodatków tych, od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawodawca ustanowił dodatek motywacyjny (w art. 80 ust. 1a ww. ustawy), który przyznaje się żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych - za uzyskanie w opinii służbowej oceny bardzo dobrej oraz posiadanie odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a. Przepis ten również został dodany mocą przepisu art. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 79, poz. 669 – odpowiednio pkt 23 i pkt 43). Podkreślić przyjdzie, iż przedmiotowy dodatek do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych został wprowadzony z dniem 1 stycznia 2010 r. mocą art. 1 pkt 43 podobnie jak regulacja art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w zakresie klas kwalifikacyjnych, do której się on odwołuje. W myśl art. 46a ust. 1 ww. ustawy, żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi, z zastrzeżeniem ust. 3. Ustalono cztery rodzaje klas kwalifikacyjnych: trzecią, drugą, pierwszą i mistrzowską (art. 46a ust. 2). Według ust. 3 tego artykułu klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez uprawniony organ. Na mocy upoważnienia ustawowego zawartego art. 46a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej wydał w dniu 1 czerwca 2010 r. rozporządzenie w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (Dz.U. Nr 110, poz. 732, zwane dalej rozporządzeniem). Zgodnie z § 5 ust. 1 powyższego rozporządzenia: nadanie, podwyższenie lub potwierdzenie klasy kwalifikacyjnej żołnierzowi zawodowemu uzależnione jest od spełnienia przez niego łącznie następujących warunków: 1) nabycia wiedzy i umiejętności praktycznych w specjalności właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego; 2) potwierdzenia w czasie egzaminu kwalifikacyjnego wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych przewidzianych w szczegółowych kryteriach uzyskiwania klas kwalifikacyjnych specjalistów wojskowych; 3) zajmowania etatowego stanowiska służbowego w specjalności wojskowej, w której żołnierz zawodowy ubiega się o określoną klasę kwalifikacyjną przez okres umożliwiający uzyskanie odpowiedniego poziomu wiedzy i umiejętności praktycznych: a) dla klasy trzeciej - co najmniej dwóch i pół roku od daty objęcia stanowiska służbowego, b) dla klasy drugiej - co najmniej trzech lat od daty uzyskania trzeciej klasy kwalifikacyjnej, c) dla klasy pierwszej - co najmniej trzech lat od daty uzyskania drugiej klasy kwalifikacyjnej, d) dla klasy mistrzowskiej - co najmniej dwóch lat od daty uzyskania pierwszej klasy kwalifikacyjnej. Nadanie, potwierdzenie i podwyższenie klasy kwalifikacyjnej żołnierzowi zawodowemu następuje z dniem zdania egzaminu rozkazem organu, który powołał komisje egzaminacyjną (§ 6 i § 7 rozporządzenia). W świetle § 8 rozporządzenia wyższa klasa kwalifikacyjna nie może być uzyskana z pominięciem klasy bezpośrednio niższej. Podkreślić przyjdzie, iż dopiero rozporządzeniem z dnia 15 grudnia 2010 r. (Dz.U. Nr 245, poz. 1639) Minister Obrony Narodowej zmienił rozporządzenie z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 41, poz. 1497 z późn.zm.), między innymi poprzez dodanie nowego rozdziału 4a dotyczącego dodatku motywacyjnego (§ 25a i 25b). Rozporządzenie nowelizujące weszło w życie z dniem 8 stycznia 2011 r., ze wsteczną mocą obowiązującą od 1 stycznia 2010 r. Zgodnie z przepisem § 25a ust. 1 znowelizowanego rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, żołnierz zawodowy pełniący służbę w korpusie podoficerów zawodowych lub szeregowych zawodowych, który uzyskał w opinii służbowej ocenę bardzo dobrą oraz posiada odpowiednią dla zajmowanego stanowiska służbowego klasę kwalifikacyjną, otrzymuje miesięczny dodatek motywacyjny ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej wskazanych w pkt 1-4. Po myśli § 25a ust. 2 przedmiotowy dodatek przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który: 1) uzyskał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 lub ust. 3 pkt 2 ustawy; 2) posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym. Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół wykładni cytowanych wyżej przepisów prawa materialnego. Stan faktyczny sprawy pozostaje bezsporny, a analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do stwierdzenia, że został on prawidłowo ustalony przez organy administracji publicznej. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 26 października 2012r. skarżący złożył adresowany do Dowódcy JW [...] wniosek o przyznanie mu dodatku motywacyjnego za uzyskanie licencji pilota śmigłowcowego pierwszej klasy na śmigłowcach transportowych w związku z nadaniem mu tejże licencji Rozkazem Dowódcy Sił Powietrznych z dnia 6 maja 2011r. Jako podstawę prawną złożonego wniosku skarżący przywołał przepis art. 80 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 25a Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Jak wynika z treści wniosku klasę kwalifikacyjną zarówno drugą jak i pierwszą skarżący otrzymał stosownie do Instrukcji Dowództwa Sił powietrznych w sprawie kwalifikowania pilotów i nawigatorów w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (dalej zwanej Instrukcją). Skarżący podkreślił, że postępowanie w sprawie nadania klasy kwalifikacyjnej zostało zainicjowane wnioskiem zainteresowanego o nadanie klasy. Organy obu instancji odmówiły skarżącemu przyznania dodatku motywacyjnego. Uzasadniając odmowę organy stwierdziły, że powołane przez skarżącego przepisy prawa materialnego nie mają zastosowania w ustalonym w sprawie stanie faktycznym. Zdaniem organów powoływany przez skarżącego rozkaz z [...] mocą którego nadano mu licencję pilota śmigłowcowego pierwszej klasy na śmigłowcach transportowych nie uprawnia do przyznania dodatku motywacyjnego. W ocenie organów skarżący uzyskał bowiem pierwszą klasę kwalifikacyjną w ramach posiadanej licencji pilota śmigłowcowego na podstawie egzaminu przeprowadzonego w oparciu o wewnętrzne przepisy Instrukcji Dowództwa Sił Powietrznych w sprawie kwalifikowania pilotów i nawigatorów w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a nie na podstawie przepisów art. 46a ustawy oraz Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych. Świadczy o tym fakt, iż w podstawie prawnej Rozkazu z dnia 6 maja 2011r, powołano właśnie Instrukcję , a nie ww. Rozporządzenie. Zdaniem organów posiadania licencji pilota w odpowiedniej klasie z uwagi na podstawę prawną, tryb w jakim jest nadawana i warunki jej nadania nie można utożsamiać z nadaniem i posiadaniem klasy kwalifikacyjnej, uprawniającej na podstawie art. 80 ust. 1a ustawy do przyznania dodatku motywacyjnego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy sąd stwierdził , iż niezasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego w zakresie w jakim organy uznały, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania mu dodatku motywacyjnego. Podkreślić przyjdzie, iż przesłanki nabycia prawa do dodatku motywacyjnego określił ustawodawca wprost w przepisie art. 80 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dodatek motywacyjny przyznaje się zatem żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych, którzy łącznie spełniają dwie przesłanki: - uzyskali w opinii służbowej opinię bardzo dobrą, - posiadają odpowiednią klasę kwalifikacyjną, o której mowa w art. 46a. Zgodnie z art. 46a ust. 1 klasy kwalifikacyjne odpowiadają poziomowi wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego żołnierzy zawodowych, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi. Jednocześnie, w art. 46a ust. 4 ustawodawca określił delegację do uregulowania szczegółowego sposobu i trybu nadawania, ale również potwierdzania, podwyższania i utraty klas kwalifikacyjnych, sposobu przeprowadzania i zdawania egzaminu oraz zakresu sprawdzanej wiedzy i umiejętności, uwzględniając specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach służbowych w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych. W wykonaniu delegacji Minister Obrony Narodowej wydał Rozporządzenie z dnia 1 czerwca 2010r. w sprawie w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych. W ocenie sądu, wszechstronna analiza i wykładnia zarówno językowa, jak również systemowa oraz celowościowa wskazanych wyżej przepisów ustawowych, oraz aktów wykonawczych prowadzić musi do uznania za niezasadny zarzut skarżącego, zgodnie z którym posiadanie klasy kwalifikacyjnej uzyskanej w trybie Instrukcji uprawnia do uzyskania dodatku motywacyjnego. Sąd podziela stanowisko organów, że zbieżność nazewnictwa (klasa kwalifikacyjna) wynikająca zarówno z Instrukcji jak i z ustawy oraz rozporządzenia nie oznacza tożsamości tych klas, a konsekwentnie uprawnień do ubiegania się o uzyskanie dodatku motywacyjnego. Za takim poglądem przemawia analiza powyższych aktów regulujących kwestie przyznawania klas i uprawnień do dodatku motywacyjnego. Z powołanych przepisów zwłaszcza z zawartego w art. 80 ust. 1a odesłania do art. 46a wynika jednoznacznie, że przesłanką przyznania dodatku motywacyjnego jest posiadanie przez żołnierza klasy kwalifikacyjnej nadanej na podstawie rozporządzenia z dnia 1 czerwca 2010r., przy czym co istotne w sprawie nadanie wyższej klasy kwalifikacyjnej musi być poprzedzone posiadaniem niższej klasy kwalifikacyjnej (§ 8 rozporządzenia). Zgodnie z § 5 rozporządzenia między uzyskaniem drugiej klasy kwalifikacyjnej, a uzyskaniem pierwszej klasy kwalifikacyjnej musi upłynąć co najmniej 3 lata. Skarżący w swoim wniosku z dnia 12 października 2012r. jednoznacznie stwierdził, że "Klasę kwalifikacyjną (zarówno drugą jak i pierwszą) otrzymałem stosownie do Instrukcji Dowództwa Sił Powietrznych w sprawie kwalifikowania pilotów i nawigatorów w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (IKPN-2008)" Uwzględniając więc treść § 25a ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia, który mówi o konieczności posiadania klasy nadanej po 1 stycznia 2010 roku oraz fakt zachowania trzyletniego odstępu pomiędzy uzyskaniem klasy bezpośrednio niższej jest rzeczą oczywistą, że skarżący nie mógł uzyskać pierwszej klasy kwalifikacyjnej w 2011roku na podstawie rozporządzenia z dnia 1 czerwca 2010r. w sprawie nadawania (...). Oznaczałoby to bowiem, że drugą klasę kwalifikacyjną uzyskał w 2008 roku, a więc w czasie kiedy analizowane regulacje prawne jeszcze nie obowiązywały. Z regulacją prawną dotyczącą uzyskiwania klas kwalifikacyjnych korespondują przepisy w zakresie ubiegania się o dodatek motywacyjny, które wprowadzone zostały również dopiero od 1 stycznia 2010r. ( art. 80 ust. 1a ustawy). W tej sytuacji organy słusznie podnoszą, że skarżący nie posiada klasy kwalifikacyjnej w rozumieniu przepisów ustawy upoważniającej do uzyskania dodatku motywacyjnego. Zasadnie organy podkreślają, że w podstawie prawnej Rozkazu z dnia 6 maja 2011r. ( na który powołuje się skarżący), mocą którego nadano skarżącemu licencję pilota śmigłowcowego pierwszej klasy na śmigłowcach transportowych, nie wskazano ani przepisu 46a ustawy ani rozporządzenia w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych. Potwierdzeniem uzyskania tejże licencji jest natomiast wpis do posiadanego przez skarżącego dokumentu "Licencja Pilota Śmigłowcowego", w którym w rubryce "Klasa pilota lub nawigatora" wpisano 1 klasa na śmigłowcach transportowych (karta 71 akt sądowych). Wzór licencji jest zaś załącznikiem nr 1 do Instrukcji. Godzi się również podkreślić, że powoływany w Rozkazie z dnia 6 maja 2011r. Rozkaz Dowódcy Sił Powietrznych nr 85 z dnia 28 marca 2011r. dotyczy organizacji i przeprowadzenia sesji egzaminacyjnej na licencję trzeciej klasy pilota i nawigatora w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i został wydany zgodnie z "Instrukcją kwalifikowania pilotów i nawigatorów w lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (IKPN-2008)" (karta 95 akt sądowych). Jak wynika z treści tego rozkazu dotyczy on nadania licencji w odpowiedniej klasie. Powyższe dokumenty świadczą o tym, że skarżący nie uzyskał klasy kwalifikacyjnej w rozumieniu art. 46a ustawy, lecz zdobył kolejne (wyższe ) kwalifikacje w ramach posiadanej licencji pilota w trybie i na zasadach określonych w Instrukcji , a pomiędzy tymi instytucjami tj. klasą kwalifikacyjną z Instrukcji i klasą kwalifikacyjną z ustawy zachodzi jedynie zbieżność nazewnictwa, co wprawdzie może dezorientować, ale nie oznacza, że skarżący nabył uprawnienia do ubiegania się o dodatek motywacyjny. Jeszcze raz należy podkreślić, że możliwość ubiegania się o klasę kwalifikacyjną na gruncie ustawy pragmatycznej funkcjonuje dopiero od 1 stycznia 2010r., z zachowaniem kolejności uzyskiwania klas począwszy od trzeciej przez drugą, pierwszą aż do mistrzowskiej w odpowiednich odstępach czasowych ( § 5 i § 8 rozporządzenia wydanego w trybie delegacji ustawowej art. 46a ust. 4 ustawy). Sam fakt, że skarżący uzyskał zarówno drugą jak i pierwszą klasę pilota śmigłowcowego na podstawie Instrukcji (co skarżący sam podkreśla) wskazuje, że nie była to klasa kwalifikacyjna w rozumieniu ustawy, a uzyskanie pierwszej klasy kwalifikacyjnej w 2011 roku było kontunuowaniem podnoszenia kwalifikacji skarżącego w ramach posiadania licencji pilota, których uzyskanie nie uprawnia jednak do ubiegania się o dodatek motywacyjny. Dla uzyskania przez skarżącego pierwszej klasy kwalifikacyjnej konieczne więc było uzyskanie przez niego klasy trzeciej i drugiej w okresie po dacie wejścia w życie rozporządzenia tj. po 8 lipca 2010r., co jak wykazano wyżej nie miało miejsca, a bez wpływu na stan prawny sprawy pozostaje okoliczność, że Instrukcja posługuje się identycznym nazewnictwem klas. Na uwagę zasługuje również fakt, iż Instrukcja w żadnym miejscu nie odwołuje się do analizowanych przepisów ustawy w zakresie klas kwalifikacyjnych, co jest zresztą zrozumiałe z uwagi na fakt, iż została opracowana i wdrożona dużo wcześniej niż przepisy ustawy w zakresie klas kwalifikacyjnych. Dodatkowo, jak podkreślał skarżący w swoim wniosku postępowanie w sprawie nadania klasy zostało uruchomione w wyniku złożenie przez zainteresowanego wniosku. Jak wynika z akt sprawy złożony wniosek (karta 141-143 akt sądowych) jest zgodny ze wzorem wniosku składnego w trybie Instrukcji (załącznik nr 13 Instrukcji, karta 68 akt sądowych). Rozważania skarżącego przedstawione w skardze w zakresie podstawy prawnej rozkazu nr 138 z dnia 6 maja 2011r. wynikającej z Instrukcji pozostają poza zainteresowaniem sądu. Skarżoną decyzją nie jest bowiem rozkaz z dnia 6 maja 2011r., a decyzja nr [...] z dnia [...] Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. w przedmiocie odmowy przyznania miesięcznego dodatku motywacyjnego. Legalność tej decyzji z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i procesowego była przedmiotem oceny sądu. Reasumując, należy stwierdzić, że organy dokonały prawidłowej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, że skarżący posiada pierwszą klasę pilota śmigłowcowego uzyskaną w trybie innym niż określony w art. 46a ustawy. Nie została więc spełniona przesłanka posiadania odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a, a zatem nie zostały spełnione warunki do przyznania skarżącemu dodatku motywacyjnego. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 10 Kpa. Zarzut ten sformułowany jest ogólnie, bez wskazania, jakich konkretnych działań czy czynności skarżący nie mógł dokonać na skutek naruszenia tego przepisu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela pogląd – właściwie jednolicie już prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych – zgodnie z którym, w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 Kpa. Tymczasem skarga zawiera jedynie zarzut naruszenia art. 10 Kpa bez jakiegokolwiek uzasadnienia postawionego zarzutu. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. b.a.