III SA/Łd 426/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję o odmowie umorzenia E. W. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Pismem z dnia 5 kwietnia 2017 r. złożonym za pośrednictwem organu E. W. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wskazała, że nie potrafi policzyć różnicy ewidentnie nie wskazanych przez ZUS w zaskarżonej decyzji spłat. W jej ocenie organ wprowadził ją w błąd wskazując, że ma czekać na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Dopiero przypadkowa rozmowa z adwokatem uświadomiła jej, że powinna złożyć skargę do WSA na ww. decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 8 sierpnia 2017 r. zobowiązano pełnomocnika ZUS do złożenia w terminie 7 dni dowodu doręczenia skarżącej kwestionowanej decyzji, zawierającej datę i czytelny podpis odbiorcy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, przy piśmie procesowym z dnia 29 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej przekazał duplikat potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji, z której wynika, że E. W. odebrała decyzję w dniu 1 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie mówi art. 85 p.p.s.a. Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ustawy to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na zaniedbaniu, Sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 2 marca 2017 r. i bezskutecznie upłynął z dniem 31 marca 2017 r. E. W. odebrała bowiem zaskarżoną decyzję w dniu 1 marca 2017 r. (duplikat potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Pismo skarżącej z dnia 5 kwietnia 2017 r. zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wpłynęło do organu w dniu 6 marca 2017 r. Jak wynika z treści złożonego wniosku, skarżąca otrzymując niekorzystną dla siebie decyzję ZUS, od początku się z nią nie zgadzała. Pomimo tego nie skorzystała z prawa wniesienia skargi do Sądu w terminie 30 dni od dnia otrzymania rozstrzygnięcia w sprawie. Jako powód uchybienia terminu skarżąca wskazała, że została przez organ wprowadzona w błąd. Zrozumiała bowiem, że powinna czekać na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Dopiero przypadkowa rozmowa z adwokatem uświadomiła jej, że powinna złożyć skargę na ww. decyzję. Z powyższego zdaniem Sądu wynika, że nie istniały żadne obiektywne przeszkody uniemożliwiające skarżącej wniesienie skargi w terminie. Stwierdzić bowiem należy, że przyczyną uchybienia terminu w tym przypadku było niezastosowanie się do pouczenia zawartego w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W pouczeniu tym zawarto informację, że "na niniejszą decyzję na podstawie art. 52 – 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na którego obszarze właściwości Pani zamieszkuje. Skargę należy wnieść na piśmie za pośrednictwem I Oddziału II Inspektoratu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. lub ustnie do protokołu w tym Inspektoracie w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji". W tym zakresie trudno uznać brak winy po stronie skarżącej w przypadku niezastosowania się do przejrzystego pouczenia o trybie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Sąd nie bada zasadności skargi, lecz tylko to, czy strona nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku nie mogła przezwyciężyć przeszkód uniemożliwiających jej wniesienie skargi w terminie. W przedmiotowej sprawie przeszkody takie nie występowały. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. e.o.