III SA/Łd 432/08

Dnia 9 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych oddala skargę. III SA/Łd 432/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu Z. odmówił wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych w samochodzie ciężarowym marki Mercedes-Benz 209D o nr rejestracyjnym [...], będącym własnością P. K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że nadanie na nadwoziu samochodu nowych (powiatowych) cech identyfikacyjnych może być dokonane tylko w przypadkach określonych w art. 66a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy żaden z wymienionych w tym przepisie przypadków nie ma odniesienia do sytuacji występującej w pojeździe P. K. Starosta Z. podniósł, że przywołany przez stronę przepis art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy przewiduje nadanie tych cech również w przypadku ściśle określonym w jego treści tj. jeżeli cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Przepis ten nie przewiduje nadania cech identyfikacyjnych w przypadku gdy numer VIN został usunięty (zatarty lub sfałszowany) przez właściciela w warunkach art. 306 kodeksu karnego. Organ I instancji wskazał, że z ustaleń Prokuratury Rejonowej w Z. wynika, iż P. K. wycinając pole numerowe swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 306 kk, co oznacza, że nadanie nowych cech identyfikacyjnych w takim przypadku jest niedopuszczalne. Starosta Z. zakwestionował również to, że element na którym znajdował się nr VIN był skorodowany, bowiem diagnosta przeprowadzając badanie techniczne w dniu 20 października 2004 r. nie stwierdził braku czytelności numeru ani jego skorodowania. Skorodowania numeru VIN i braku jego czytelności oraz skorodowania elementu, na którym znajdował się znak VIN nie stwierdził również biegły sądowy powołany przez prokuraturę. W odwołaniu od powyższej decyzji P. K. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka dająca podstawę do wydania decyzji, zgodnej z wnioskiem. Taką podstawą prawną jest art. 66a pkt 2 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do ust. 3 wyżej przywołanej normy wnioskodawca załączył opinię sporządzoną przez rzeczoznawcę samochodowego, o którym mowa w art. 79a przywołanej ustawy, w treści której to opinii wskazano pierwotne cechy identyfikacyjne oraz wykluczono ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego zniszczenia lub zafałszowania pierwotnego numeru. Rzeczoznawca samochodowy jednoznacznie również wskazał, że wnioskujący dokonał naprawy przedmiotowego pojazdu polegającej na wycięciu skorodowanego stopnia i wstawieniu na to miejsce nowej części. Odwołujący się podniósł, że powyższa opinia została w dniu 31 grudnia 2007 roku zmieniona przez biegłego, jednak po tej zmianie, jej zasadnicza treść w dalszym ciągu odpowiada dyspozycji przywołanego powyżej przepisu. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. obszernie przedstawiło stan faktyczny sprawy. Organ wskazał, że nie jest sporne, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek P. K., który jako podstawę swojego żądania wskazał art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do ust. 3 wyżej przywołanego przepisu P. K., przedstawił opinię nr [...], która to opinia została w dniu 31 grudnia 2007r. została przez jej autora zmieniona. Organ wskazał, że przedstawiona przez stronę opinia zawiera wskazanie pierwotnych cech identyfikacyjnych przedmiotowego pojazdu, lecz wskazanie to wynika wyłącznie z ustaleń, które nie uprawniają do sformułowania takiej tezy. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie organ miał również na uwadze, iż P. K. samodzielnie wyciął pole numerowe nadwozia (z numerem VIN), a swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 306 kk, a zatem niemożliwe jest wybicie nowych cech identyfikacyjnych na pojeździe. W skardze do Sądu P. K. zarzucił naruszenie art. 84 w związku z art. 75, art. 7, art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wskazanie nienależytych przyczyn, dla których organ odmówił opinii biegłego rzeczoznawcy wiarygodności i mocy dowodowej, naruszenie art. 84 oraz art. 77 k.p.a przez niezastosowanie i niedopuszczenie opinii biegłego rzeczoznawcy oraz naruszenie art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie. P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jej uchylenia. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 66a ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908). Stosownie do treści powyższego przepisu, starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w ściśle określonych w ustawie przypadkach. Na wstępnie wskazać należy na błędne sformułowanie przez organ rozstrzygnięcia. Co do zasady skonkretyzowanie praw lub obowiązków następuje w formie decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwy organ. Wynika to wprost z treści art. 104 k.p.a. Podstawą wydania decyzji określonej treści jest przepis prawa materialnego, który zakreśla ramy skonkretyzowania danego prawa czy obowiązku – w tym przypadku zatem, zaistnienie przesłanek pozytywnych wskazanych w zamkniętym katalogu określonym w przepisie art. 66a § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym skutkuje wydaniem decyzji o nadaniu pojazdowi cech identyfikacyjnych. Z kolei brak zaistnienia takich przesłanek, mimo braku wyraźnej regulacji ustawowej, skutkować musi wydaniem decyzji odmownej. W świetle powyższych rozważań nieuzasadnione staje się rozstrzygnięcie organów I i II instancji, które orzekły o odmowie wydania decyzji w przedmiocie nadania cech identyfikacyjnych. Rozstrzygnięcie to stoi w wyraźnej opozycji do zasady wynikającej z art. 104 k.p.a. Jednakże z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika wyraźnie, że organy rozpatrywały przesłanki wynikające z cytowanego przepisu, a zatem w istocie wydały decyzję odmawiającą nadania cech identyfikacyjnych. Mimo zatem błędnego sformułowania samego rozstrzygnięcia decyzja w tym zakresie odpowiada prawu. Uchybienie to nie może być jednak powodem uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem nie ma wpływu na wynik sprawy, a jak już wyżej wskazano tylko taki rodzaj naruszenia norm postępowania skutkować mógłby wzruszeniem zaskarżonego aktu. Jako podstawę wniosku o nadanie cech identyfikacyjnych skarżący wskazał przepis pkt 6 katalogu przesłanek nadania cech przez organ administracji, zgodnie z którym wydanie takiej decyzji jest możliwe w przypadku, w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Stosownie zaś do art. 66a ust. 3 okoliczności te powinny być stwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotne cechy identyfikacyjne lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego ich zniszczenia lub zafałszowania. Cechą identyfikacyjną, o której mowa w cytowanym przepisie jest VIN (Vehicle Identification Number) – unikalny numer identyfikacyjny pojazdów mechanicznych. Co do zasady numer ten jest nadawany przez producenta. Jako podstawowe narzędzie identyfikacji pojazdu musi być niewątpliwie umieszczony w sposób trwały. Potwierdza to również zamknięty katalog przypadków, w których ponowne umieszczenie numeru VIN może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Nie ulega wątpliwości, że opinia biegłego składana na podstawie art. 66a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego i podlega rygorom i zasadom tegoż postępowania. W konsekwencji, w przypadku konieczności uzyskania wiadomości specjalnych opinia sporządzana przez biegłego winna zawierać wyjaśnienie okoliczności podlegających ustaleniu i uzasadnienie przyjętego sposobu rozumowania, podlega ona bowiem ocenie organu odnośnie prawidłowości jej sporządzenia. Specyfika opinii biegłego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polega na tym, że sporządzana jest z inicjatywy strony, a nie organu. Powyższe nie ma jednak wpływu na postępowanie organu, który zobowiązany jest do dokonania oceny przedkładanej opinii zgodnie z zasadami wynikającymi z procedury administracyjnej, a więc potraktowania opinii nie jako dokumentu wiążącego, lecz dowodu w sprawie. W konsekwencji organ zobowiązany jest dokonać oceny opinii pod kątem jej prawidłowości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ wywiązał się z obowiązku rzetelnej i prawidłowej oceny składanej przez skarżącego opinii. Zgodzić się należy z organem II instancji, że oparcie stwierdzenia o pierwotnym numerze identyfikacyjnym na podstawie zgodności tego numeru z numerem na tabliczce znamionowej oraz zgodności numeru podanego w Datenkarcie z numerem skrzyni biegów jest niewystarczające. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pojazd jest składakiem, natomiast tabliczka z umieszczonym na niej numerem nosi ślady ingerencji (nieoryginalne nity). Ocena dokonana przez organ nie nosi cech oceny swobodnej. Zdaniem Sądu organ nie wkroczył w kompetencje zastrzeżone dla rzeczoznawcy, lecz odniósł się do zawartych w opinii twierdzeń i wniosków na ich podstawie wyciąganych. Liczne wątpliwości dotyczące oznaczeń samochodu potwierdzają również badania prowadzone w toku postępowania prokuratorskiego. Z powyższego wynika, iż przedłożona opinia nie spełnia warunków wynikających z art. 66a ust. 3 ustawy o ruchu drogowym. Nie zostały zatem spełnione przesłanki do nadania przez organ cech identyfikacyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. J.S.