III SA/Łd 435/08

Dnia 23 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Referendarz Sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2008 roku sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy – po wznowieniu postępowania - uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę III SA/Łd 435/08 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. O., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...] o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie cofnięcia J. O. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii "ABCT" prawa jazdy. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Starosta [...] decyzją z dnia [...] roku, działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 9078 ze zm) orzekł o cofnięciu J. O. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii "ABCT" prawa jazdy o numerze [...], seria druku [...], wydanych w dniu [...] roku przez Starostę [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganego stanu zdrowia. Z uzasadnienia decyzji wynika, że po przeprowadzeniu badań lekarskich, na które J. O. został skierowany w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 a ustawy Prawo o ruchu drogowym, uprawniony lekarz do badań lekarskich osób kierujących pojazdami stwierdził u badanego J. O. istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, co było podstawą cofnięcia J. O. uprawnień do kierowania pojazdami, wskazanych kategorii prawa jazdy. Powyższa decyzja stała się ostateczna. W piśmie z dnia [...] roku J. O. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] roku na podstawie regulacji art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na fakt, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne. W związku z tym strona wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] roku i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. W motywach wniosku J. O. wskazał, że w dniu [...] roku przeszedł specjalistyczne badania lekarskie w Poradni Medycyny Pracy "A." w K. W toku badań stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, co potwierdza orzeczenie lekarskie Nr [...]. W tym też dniu wyszły zatem na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 145 § 1 i art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] roku. Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta [...] decyzją z dnia [...] roku odmówił uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji z dnia [...] roku dotyczącej cofnięcia J. O. uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wywodząc, że przedstawione przez stronę orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku, Nr [...] wystawione przez Poradnię Medycyny Pracy "A" w K., wydane zostało na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005 roku Nr 108, poz. 908 ze zm.). Orzeczenie takie nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie bowiem z regulacją § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2 – 5 Prawa o ruchu drogowym, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. W aktach administracyjnych znajdują się dwa orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek orzeczniczych stwierdzające u J. O. przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi określonych kategorii (orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku i z dnia [...] roku). Właśnie te orzeczenia są dla organu orzekającego wiążące. W konkluzji organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, wniosek o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, zatem organ odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] roku. W tym miejscu należy podnieść, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się wyjaśnienie z dnia [...] r.,lekarza Poradni Medycyny Pracy "A" w K., wystawiającego orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] r. Z treści tego pisma wynika, że przed rozpoczęciem badań lekarz poinformował J. O., że badanie powinno być przeprowadzone w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. Zainteresowany podtrzymał jednak swój wniosek o przeprowadzenie badania. Wobec powyższego lekarz, nie znajdując podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku przeprowadził badania, traktując je jak badania ubiegającego się o prawo jazdy i taką sygnaturą opatrzył orzeczenie. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] roku J. O. wniósł o jej uchylenie i zlecenie wykonania u niego badań mających na celu ustalenie czy w istocie występują u niego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami określonych kategorii, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zaleceniem skierowania strony na badania. Odwołujący uzasadniał, że w jego sprawie występuje zasadnicza rozbieżność co do istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Dysponuje bowiem trzema opiniami lekarskimi, z których dwie orzekają o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a trzecia stwierdza brak istnienia takich przeciwwskazań. Skoro, badania przeprowadzone na zlecenie strony w dniu [...] roku nie mogą być podstawą zmiany decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami to niezbędne jest, zdaniem odwołującego się, przeprowadzenie kolejnych badań, które w sposób ostateczny rozstrzygną kwestię istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi określonych kategorii prawa jazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku. W treści uzasadnienia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznawia się postępowanie na tej podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: a) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy są nowe, b) istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej, c) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. W stanie faktycznym sprawy nie występuje przesłanka pierwsza i druga. Bezspornie J. O. we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku. Tym niemniej podstawę do wznowienia postępowania może stanowić nowa okoliczność faktyczna, bądź nowe dowody, które są dla sprawy istotne, czyli muszą dotyczyć przedmiotu sprawy, mieć znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji. Na tej podstawie organ stwierdził, że przedstawione przez stronę orzeczenie lekarskie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Odwołujący się został skierowany na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. "a" Prawa o ruchu drogowym, gdyż uczestniczył w wypadku drogowym, którego następstwem była śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu. Tymczasem orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku zostało wydane w trybie art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, zatem dla osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy. Nadto, badanie lekarskie, o którym stanowi art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. "a" Prawa o ruchu drogowym, na podstawie § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Natomiast złożone przez stronę orzeczenie nie pochodzi od takiego podmiotu. Przede wszystkim jednak, jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dowód złożony przez stronę, czyli orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku, nie jest dowodem, który istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej (czyli w dniu [...] roku). Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż celem postępowania wznowieniowego (szczególnie na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego), nie jest poszukiwanie nowych – nieistniejących wcześniej – okoliczności, czy też dowodów, które podważałyby materiał dowodowy na podstawie którego wydano decyzję, lecz – usuwanie następstw szczególnie ciężkich wadliwości proceduralnych, które mogą wpływać na treść decyzji administracyjnej. W skardze na powyższą decyzję J. O. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i zasądzenie kosztów postępowania. Strona zarzuciła naruszenie: - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego; - art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuzupełnienie materiału dowodowego, bądź zaniechanie wykorzystania możliwości zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji; - art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie; - art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie uwzględnienia dowodu z orzeczenia lekarskiego złożonego przez stronę, który to dokument sugeruje, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wymaga weryfikacji lub co najmniej uzupełnienia; - art. 76 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ I, jak i II instancji nie dopuściły możliwości weryfikacji orzeczeń będących podstawą wydania decyzji; - art. 77 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego wiedząc, że istnieją poważne wątpliwości co do rzetelności badań wykonanych na zlecenie organu. W takiej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, organ powinien uzupełnić materiał dowodowy o kolejne orzeczenie lekarskie, najlepiej z innego ośrodka; - art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącego o przeprowadzenie dowodu z badań lekarskich, które rozstrzygnęłyby istniejące w sprawie wątpliwości. Skarżący akcentował, że oczywiste jest, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. wydane po przeprowadzeniu badań wykonanych na jego zalecenie nie może być podstawą merytorycznej zmiany decyzji Starosty [...], jednakże powinno skłonić organy wydające decyzje do zweryfikowania i uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ pomijając złożone orzeczenie nie spostrzegł, że w sprawie występują rozbieżności lub co najmniej wątpliwości w zakresie materiału dowodowego. W ocenie skarżącego badania okulistyczne winny być przeprowadzone w ośrodku, zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r., jednakże w innym niż te, które orzekały dotychczas. Zdaniem skarżącego ustawodawca dopuścił możliwość prowadzenia postępowania dowodowego przeciwko dokumentowi urzędowemu jakim jest orzeczenie lekarskie, tymczasem organy wydające decyzje przyjęły z góry, że wydanych niekorzystnych dla skarżącego orzeczeń nie można podważać, skoro zostały wystawione przez uprawnione podmioty, czym w oczywisty sposób naruszyły art. 75 § 3 kpa. Skarżący stwierdza, że wszystkie decyzje wydane w toku całego postępowania obarczone były wadą wynikającą z dokonanych przez organy administracji naruszeń przepisów postępowania, enumeratywnie wyliczonych w skardze, a naruszenia te miały niezwykle istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powołanej dalej jako p.p.s.a.( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] wydaną po wznowieniu postępowania, odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie cofnięcia J. O. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii "ABCT" prawa jazdy. Dla przypomnienia J. O. został skierowany w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 9078 ze zm) na badania lekarskie, gdyż uczestniczył w wypadku drogowym, którego następstwem była śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu. Uprawniony lekarz do badań lekarskich osób kierujących pojazdami stwierdził u badanego J. O. istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, co było podstawą cofnięcia J. O. uprawnień do kierowania pojazdami, wskazanych kategorii prawa jazdy. W piśmie z dnia [...] roku J. O. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] roku - w przedmiocie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii "ABCT" prawa jazdy- na podstawie regulacji art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na fakt, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne. Przechodząc do wyjaśnienia podstaw prawnych trybu dotyczącego wznowienia postępowania, w pierwszym rzędzie bada się czy występujący z wnioskiem o wznowienie ma do tego legitymację, czy wniosek złożył w terminie (art. 148 § 1 k.p.a.) i czy podał przyczynę wznowieniową. Nadto bada się także czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej. Te wszystkie elementy wchodzą w zakres wstępnego badania, czyli ich brak jest etapem koniecznym do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. O ile zachodzi przynajmniej jedna z przyczyn uniemożliwiających wydanie postanowienia, to organ administracyjny ma obowiązek odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., co następuje przez wydanie decyzji. Natomiast wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 2) stanowi dopiero podstawę do badania przyczyn (podstaw) wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że zostały spełnione przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Wniosek dotyczył wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] roku (doręczoną stronie [...] r.), z wnioskiem wystąpił legitymowany podmiot z zachowaniem wskazanego w art. 148 § 2 Kpa. terminu. Wnioskujący podał przyczynę wznowienia. W następnej kolejności organ miał więc obowiązek przeprowadzić postępowanie co do wskazanych przez stronę przyczyn wznowienia i dokonać ich oceny. Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2 Kpa, wedle którego przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 Kpa lub czy występuje przesłanka z art. 145a § 1 Kpa oraz – w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W świetle art. 145 § 1 pkt 5 Kpa ( wskazanego przez skarżącego jako podstawa wznowienia) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wznawia się postępowanie na tej podstawie wtedy, gdy spełnione są więc łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są dla sprawy istotne, a więc muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Drugą przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Skarżący występując z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, stwierdził, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne. Powołując tę przyczynę wznowienia wyjaśnił, że w dniu [...] roku przeszedł specjalistyczne badania lekarskie w poradni Medycyny Pracy "A" w K., podczas których orzeczeniem lekarskim nr [...] stwierdzono u niego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii "ABCT". Fakt, iż w rzeczywistości brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi jest w ocenie skarżącego niewątpliwie istotną okolicznością faktyczną w niniejszej sprawie, mającą przymiot "nowości", a zarazem istniejącą w dniu wydania decyzji i nieznaną organowi, wydającemu decyzję. Fakt bowiem braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi wyszedł na jaw podczas badania w dniu [...] roku, ale w opinii skarżącego nie sposób przyjąć, że w ciągu trzech miesięcy stan zdrowia skarżącego uległ tak radykalnej poprawie. Skarżącemu cofnięto więc uprawnienia mimo faktycznego braku ku temu podstaw. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji stwierdzając brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Organy administracji doszły do przekonania, że w stanie faktycznym sprawy nie występuje przesłanka pierwsza i druga wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Bezspornie J. O. we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku. Tym niemniej podstawę do wznowienia postępowania może stanowić nowa okoliczność faktyczna, bądź nowe dowody, które są dla sprawy istotne, czyli muszą dotyczyć przedmiotu sprawy, mieć znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji. Oceniając wagę przedłożonego dowodu organy stwierdziły, że przedstawione przez stronę orzeczenie lekarskie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Odwołujący się został skierowany na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. "a" Prawa o ruchu drogowym, gdyż uczestniczył w wypadku drogowym, którego następstwem była śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu. Lekarze orzekający w tym trybie stwierdzili u badanego istnienie przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów silnikowych. Tymczasem orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku, przedstawione przez skarżącego zostało wydane w trybie art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, zatem dla osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy. Nadto, badanie lekarskie, o którym stanowi art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. "a" Prawa o ruchu drogowym, na podstawie § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Natomiast złożone przez stronę orzeczenie nie pochodzi od takiego podmiotu. Przede wszystkim jednak, jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dowód złożony przez stronę, czyli orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku, nie jest dowodem, który istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej (czyli w dniu [...] roku). W ocenie Sądu argumentacja organów jest przekonywująca i uwzględnia ocenę istotnych w sprawie aspektów. Niewątpliwie badanie lekarskie z dnia [...] roku zostało wykonane w innym trybie, a orzeczenie lekarskie wydane przez inny podmiot, aniżeli wskazany w § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie badan lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15). W świetle tego przepisu badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2 – 5 Prawa o ruchu drogowym, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Również fakt wystawienia przedmiotowego orzeczenia w dniu [...] roku jednoznacznie wskazuje na to, że dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji, tj. [...] roku. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie można utożsamiać nowej okoliczności faktycznej z nowym dowodem. Orzeczenie lekarskie, wydane po przeprowadzeniu badania lekarskiego w dniu [...] roku nie może być uznane za nowy dowód stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nie istniał on w dniu wydania decyzji. Jeśli natomiast w ocenie strony żądającej wznowienia postępowania w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, to okolicznością taką nie może być sam fakt wydania orzeczenia lekarskiego, lecz co najwyżej fakty z orzeczenia tego wynikające. Tymczasem przedłożone orzeczenie lekarskie faktów takich nie stwierdza. Zawiera jedynie ocenę stanu zdrowia skarżącego w dniu [...] roku. Wnioski skarżącego, że orzeczenie to potwierdza brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów silnikowych w dniu wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, tj, w dniu [...] roku są bezpodstawne i nieuprawnione. Skarżący wywodzi swoje stanowisko z przeświadczenia, że nie jest możliwa radykalna poprawa stanu zdrowia w ciągu trzech miesięcy. Jest to jednak tylko opinia skarżącego. Takiego wniosku nie można natomiast wyprowadzić z przedstawionego dowodu w postaci orzeczenia lekarskiego z dnia [...] roku, które nie odnosi się do stanu zdrowia skarżącego sprzed trzech miesięcy tj. z dnia wydania decyzji ostatecznej będącej przedmiotem wznowienia postępowania. Godzi się w tym miejscu podnieść, że sam skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze przyznaje, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku nie mogło być podstawą zmiany decyzji w przedmiocie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Z uzasadnienia odwołania jak i skargi można wyprowadzić wniosek, że skarżący przedstawiając orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku chciał doprowadzić do weryfikacji wcześniej wydanych orzeczeń lekarskich stwierdzających przeciwwskazania do kierowania pojazdami silnikowymi, poprzez skierowanie go na kolejne badania. Wobec powyższego należy podzielić pogląd wyrażony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że celem postępowania wznowieniowego (szczególnie na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego), nie jest poszukiwanie nowych – nieistniejących wcześniej – okoliczności, czy też dowodów, które podważałyby materiał dowodowy na podstawie którego wydano decyzję, lecz – usuwanie następstw szczególnie ciężkich wadliwości proceduralnych, które mogą wpływać na treść decyzji administracyjnej. Z tych samych powodów, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w takim zakresie w jakim zostały sprecyzowane w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. KO