III SA/Łd 436/10

Dnia 17 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia [...], znak: [...], Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. Zm.), oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 roku w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2007r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. odmówił M. B. zarejestrowania pojazdu marki [...] o numerze VIN: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 31 grudnia 2009 roku do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów UM w Ł. wpłynął wniosek M. B. o zarejestrowanie sprowadzonego z zagranicy pojazdu marki [...] o numerze VIN: [...]. Do wniosku załączony został; dowód własności pojazdu, kserokopia hiszpańskiego dowodu rejestracyjnego, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz dokument wydany przez Wydział Ruchu Drogowego Regionu A. w Portugali. Pismem z dnia 12 stycznia 2010 roku Prezydent Miasta Ł. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków zgłoszonego wniosku poprzez przedstawienie w terminie 14 dni oryginału dowodu rejestracyjnego wraz z dokonanym przez tłumacza przysięgłego tłumaczeniem. Pomimo wezwania wnioskodawca nie przedstawił wymaganego dokumentu, co uprawniało organ zgodnie z dyspozycją art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia do odmowy rejestracji pojazdu. Od powyższej decyzji, z zachowaniem przewidzianego w ustawie terminu, M. B. złożył odwołanie, nie zawierające uzasadnienia. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Stosownie zaś do treści art. 72 ust. 1 cytowanej ustawy, rejestracji dokonuje się na podstawie: 1)dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2)karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3)wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane; 4)zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5)dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6)dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatą akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, jeżeli samochód osobowy został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 7) zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający: a)uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub b)brak obowiązku, o którym mowa w lit. a -jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, z zastrzeżeniem ust.1a; 9)dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy. W przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacją Szwajcarską lub państwem członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) -stroną umów o Europejskim Obszarze Gospodarczym zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie (art. 72 ust. 2a wyżej przywołanej ustawy). W niniejszej sprawie bezspornym jest natomiast, że przepis art. 72 ust. 2a ustanawiający wyjątek od zasady ujętej w art. 72 ust. 1 pkt 5 nie będzie miał zastosowania, ponieważ pojazd marki [...] o numerze VIN: [...], został sprowadzony z terytorium państwa będącego państwem członkowskim Unii Europejskiej. W myśl natomiast § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy jego właściciel dołącza do wniosku o rejestrację, z zastrzeżeniem ust. 2-5, następujące dokumenty: 1)dowód własności pojazdu; 2)dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 3)dowód odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim; 4)dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli samochód osobowy został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego; 5)zaświadczenie -wydane przez właściwy organ potwierdzające: a) uiszczenie podatku od towarów i usług, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego, lub b) brak obowiązku, o którym mowa w lit. a; 6)zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że pojazd marki [...] o numerze VIN: [...], był wcześniej zarejestrowany, co oznacza, że warunkiem niezbędnym do jego ponownego zarejestrowania jest przedłożenie dowodu rejestracyjnego. Bez znaczenia w sprawie są powody, dla których dokument ten nie mógł być załączony do wniosku, przyczyny te nie mogły również stanowić podstawy dla organów rejestrujących ani do poszukiwania danych zawartych w tym dowodzie w posiadanej przez siebie bazie danych, ani do usprawiedliwienia tego braku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podkreśliło, iż zgodnie z obowiązującym brzemieniem przywołanych powyżej przepisów nie istnieje możliwość jakiekolwiek odstępstwa od spełnienia powyższego warunku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 31 marca 2010 roku wezwało wnioskodawcę do przedłożenia w oznaczonym terminie dowodu rejestracyjnego pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 20 kwietnia 2010 roku strona wskazała, że przedmiotowy pojazd był zarejestrowany w Hiszpanii, gdzie wydano dowód rejestracyjny (w aktach znajduje się kserokopia tego dowodu), a następnie po zmianie właściciela przedmiotowego pojazdu został on zarejestrowany w Portugalii. Niestety właściciel pojazdu po jego zarejestrowaniu i sprzedaniu go wnioskodawcy, a przed odbiorem dowodu rejestracyjnego i przesłaniem go wnioskodawcy zmarł. Odnosząc się do przedstawionych przez stronę okoliczności faktycznych organ podtrzymując argumentację organu I instancji stanął na stanowisku, że brak dowodu rejestracyjnego pojazdu, bez względu na przyczyny tego braku, uniemożliwia jego rejestrację. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł, iż kupując przedmiotowy pojazd w Hiszpanii otrzymał od sprzedawcy samochodu dokument w postaci wniosku o wydanie dowodu rejestracyjnego w Portugalii. Nie był świadomy, że dokument który otrzymał nie był dowodem rejestracyjnym, tylko wnioskiem o jego wydanie. Po przetłumaczeniu dokumentu zwrócił się do sprzedawcy pojazdu o wydanie dowodu rejestracyjnego pojazdu. Sprzedawca wyjaśnił, że oczekuje na wydanie dokumentu w Portugalii i prześle go skarżącemu niezwłocznie po jego otrzymaniu. Niestety w międzyczasie sprzedawca pojazdu zmarł. Skarżący podniósł, iż zwrócił się do Ambasady Portugalii w Warszawie z prośbą o umożliwienie wydania dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu, otrzymał kopię hiszpańskiego dowodu rejestracyjnego potwierdzoną za zgodność z oryginałem. Wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i umożliwienie zarejestrowania pojazdu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [zwanej dalej p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), określające zasady rejestracji pojazdów i dopuszczenie ich do ruchu. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Przepis ten formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjnie (por wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2006 roku, sygn. akt I OSK 1005/06, Lex nr 265787). Oznacza to, że dokument w postaci dowodu rejestracyjnego, jest niezbędny do zarejestrowania pojazdu już wcześniej zarejestrowanego i powinien być dołączony do wniosku o rejestrację, zaś jego brak stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu. Wbrew zatem twierdzeniom strony skarżącej jest to bezwzględna podstawa do rejestracji pojazdu, a odstępstwo może mieć miejsce tylko w przypadkach wymienionych w art. 72 ust. 2 cytowanej ustawy. Ponadto o obowiązku przedłożenia organowi rejestrującemu wymaganych dokumentów przez składającego wniosek o rejestrację pojazdu właściciela, stanowi też jednoznacznie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 roku w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn. Dz.U. z 2007r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż bezspornym jest, że w dniu 31 grudnia 2009 roku skarżący wystąpił z wnioskiem o zarejestrowanie pojazdu marki [...] o numerze VIN: [...] nr rej. [...] sprowadzonego z państwa członkowskiego Unii Europejskiej – Hiszpanii. Do wniosku skarżący załączył; zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, licencję na wykonywanie transportu (Portugalia), pismo z Ambasady Portugalii w Warszawie, wniosek o wydanie dowodu rejestracyjnego złożony w Portugalii, kserokopię hiszpańskiego dowodu rejestracyjnego wraz z tłumaczeniem, fakturę zakupu wraz z tłumaczeniem, postanowienie Urzędu Skarbowego Ł.-W. Organ rejestrujący w dniu 12 stycznia 2010 roku wzywał skarżącego do usunięcia braków wniosku o rejestrację pojazdu poprzez przedstawienie oryginału dowodu rejestracyjnego wraz z dokonanym przez tłumacza przysięgłego tłumaczeniem. Fakt, iż skarżący nie przedstawił oryginału dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu był podstawą wydania w dniu 8 lutego 2010 roku decyzji o odmowie zarejestrowania pojazdu. Również na etapie postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ponowiło wezwanie do przedłożenia oryginału dowodu rejestracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 marca 2010 roku, w piśmie z dnia 20 kwietnia 2010 roku 2010 roku skarżący wyjaśnił, że przedmiotowy pojazd został zakupiony w Hiszpanii i miał być przez sprzedającego zarejestrowany w Portugalii. W tym celu został złożony w Portugalii wniosek o zarejestrowanie przedmiotowego pojazdu, który skarżący załączył do wniosku o rejestrację w Polsce. Po odebraniu dowodu rejestracyjnego portugalskiego dotychczasowy właściciel zobowiązał się przesłać uzyskany dokument. Niestety właściciel pojazdu w międzyczasie zmarł. W odpowiedzi na złożoną w Ambasadzie Portugalii w Warszawie prośbę o pomoc w uzyskaniu portugalskiego dowodu rejestracyjnego skarżący otrzymał kopię hiszpańskiego dowodu rejestracyjnego, potwierdzoną za zgodność z oryginałem. Wyjaśnił, że firma portugalska twierdzi, że nie może wydać mu oryginału dowodu rejestracyjnego. W ocenie Sądu na tle przedstawionych okoliczności faktycznych orzekające w sprawie organy obu instancji trafnie uznały, że w świetle obowiązujących przepisów prawa brak oryginału dowodu rejestracyjnego stanowi podstawę do odmowy zarejestrowania sprowadzonego pojazdu. Z okoliczności przedmiotowej sprawy i załączonej do akt sprawy dokumentacji bezspornie wynika, że zakupiony przez skarżącego pojazd był wcześniej zarejestrowany w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Z uwagi na powyższe dokumentem koniecznym do rejestracji pojazdu w Polsce był więc oryginał dowodu rejestracyjnego. Żaden przepis prawa nie zwalniał organu rejestracyjnego od odstąpienia od tego wymogu. Również w świetle brzmienia cytowanych wyżej przepisów sprowadzony przez skarżącego pojazd nie mógł zostać zarejestrowany na podstawie kserokopii hiszpańskiego dowodu rejestracyjnego, nawet poświadczonej za zgodność z oryginałem. Przy czym nie ma tutaj znaczenia sama wiarygodność kopii danego dokumentu, ale przyjęcie poglądu prawnego o możliwości zastąpienia ustawowego obowiązku przedstawienia oryginału dowodu rejestracyjnego jego kopią. Podnieść także należy, że w sytuacji, gdy wymogiem ustawowym jest między innymi przedłożenie oryginału dowodu rejestracyjnego dla uzyskania kolejnej rejestracji, to organy orzekające w sprawie nie miały obowiązku ustalania przyczyn niezłożenia tego dokumentu przez stronę skarżącą, skoro z jednoznacznego brzmienia przepisu art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym taki, obowiązek organów nie wynika. Obowiązek załączenia do wniosku o rejestrację dokumentów wymaganych przepisami prawa spoczywa na osobie na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że organy rejestrujące w sposób wyczerpujący zebrały, a następnie rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy. Zasadnie organy uznały, że fakt wcześniejszego zarejestrowania pojazdu rodzi obowiązek przedłożenia dowodu rejestracyjnego i bezspornie ustaliły, że skarżący nie przedstawił wymaganego oryginału dowodu rejestracyjnego. Jak już wyżej wskazano w sprawie nie mają znaczenia okoliczności dla których strona nie przedstawiła (czy też nie mogła przedstawić) oryginału dowodu rejestracyjnego. W tym miejscu godzi się również podnieść, że sprowadzony przez skarżącego pojazd marski [...] przyjechał do Polski oznaczony numerem rejestracyjnym [...]. Taki numer został przez skarżącego wskazany we wniosku o rejestrację. Również zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 24 grudnia 2009r. powołuje ten numer rejestracyjny. Przedstawiona przez skarżącego kserokopia hiszpańskiego dowodu rejestracyjnego dotyczy samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Zastanawiające jest więc na jakiej podstawie sprowadzony pojazd został zaopatrzony w numer rejestracyjny [...], jeżeli nie wynikał on z dowodu rejestracyjnego, którego skarżący przecież nie posiadał i nie uzyskał. W odpowiedzi na wyjaśnienia skarżącego złożone w skardze do Sądu, że w momencie zakupu auta nie był świadomy, że zamiast dowodu rejestracyjnego otrzymał od kontrahenta zagranicznego tylko wniosek o rejestrację tego auta w Portugalii należy stwierdzić, że jest to wyjaśnienie z jednej strony niewiarygodne, a z drugiej strony nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Niewiarygodność tego stwierdzenia wynika z faktu, że już w piśmie z dnia 20 kwietnia 2010 roku skarżący wyjaśniał, że portugalski dowód rejestracyjny miał być mu przesłany przez właściciela po jego odebraniu od portugalskich organów rejestrujących, co sugeruje, że w momencie zakupu skarżący miał świadomość, że nie ma jeszcze portugalskiego dowodu rejestracyjnego. Z drugiej zaś strony to skarżący w swoim dobrze pojętym interesie winien dopilnować, aby zawierając transakcję otrzymał wszystkie konieczne dokumenty i niestety nieznajomość języka i obowiązującej dokumentacji nie stanowi w tym przypadku okoliczności usprawiedliwiającej, pozwalającej uwzględnić wniosek skarżącego o rejestrację sprowadzonego pojazdu. Tym bardziej, że skarżący jest zawodowym kierowcą prowadzącym działalność w zakresie transportu międzynarodowego i wręcz nieprawdopodobnie brzmi tłumaczenie, że sądził, że wniosek o rejestrację pojazdu jest dowodem rejestracyjnym, w sytuacji gdy na pierwszy rzut oko widać, że w dokumencie tym nigdzie nie ma numeru rejestracyjnego, w który zaopatrzony był pojazd. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że bez znaczenia w sprawie są powody, dla których dokument w postaci oryginału dowodu rejestracyjnego pojazdu nie został przez skarżącego załączony do wniosku. Brak jest również podstaw do usprawiedliwiania tego braku wniosku. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w sprawie podjęły bowiem wszelkie możliwe kroki do dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia, a przytoczona w uzasadnieniach decyzji argumentacja w pełni zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. a.ł.