III SA/Łd 437/13

Dnia 30 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant St. asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2013 roku sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium z tytułu kontynuowania dalszej nauki 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi B. P., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 295,20,- (dwieście dziewięćdziesiąt pięć dwadzieścia) złotych, zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi B. P. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o odmowie przyznania R. N. prawa do stypendium z tytułu kontynuowania dalszej nauki. Uzasadniając wydane orzeczenie organ odwoławczy wyjaśnił, że na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. R. N. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, to jest od 13 maja 2009 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W dniu 14 grudnia 2012 r. R. N. złożył wniosek o ustalenie uprawnień do stypendium z tytułu kontynuacji dalszej nauki. Do podania dołączył: decyzję Dziekana [...] z dnia [...] r. o udzieleniu zgody na wznowienie studiów w roku akademickim 2012/2013 na 3 roku studiów o kierunku administracja, umowę z dnia 26 sierpnia 2011 r. o warunkach płatności za studia niestacjonarne, zaświadczenie z dnia 14 grudnia 2012 r. wydane przez MOPS w G. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] odmówił przyznania R. N. prawa do stypendium z tytułu kontynuowania dalszej nauki ze względu na niespełnienie warunków określonych w art. 55 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – nie jest bowiem osobą bez kwalifikacji zawodowych i nie podjął dalszej nauki w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania. R. N. odwołał się od decyzji organu I instancji administracji publicznej do Wojewody [...]. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję powołał art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.), zgodnie z którym bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych, będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, albo w szkole wyższej , gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta, na wniosek bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia nauki. Bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest bezrobotny nie posiadający kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonych dyplomem, świadectwem, zaświadczeniem instytucji szkoleniowej lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania zawodu. Bezrobotny aby nabyć uprawnienia do stypendium z tytułu podjęcia dalszej nauki musi wykazać, że spełnia warunki określone w art. 55 powołanej wyżej ustawy, to jest musi być bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych oraz podjąć dalszą naukę w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy. Stypendium z tytułu podjęcia dalszej nauki przysługuje wyłącznie bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych. Osobą bez kwalifikacji zawodowych, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy jest bezrobotny nieposiadający kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonych dyplomem, świadectwem, zaświadczeniem instytucji szkoleniowej lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania zawodu. Kryterium przesądzającym o posiadaniu kwalifikacji zawodowych w rozumieniu ustawy jest dyplom, świadectwo, zaświadczenie lub innych dokument uprawniający do wykonywania zawodu. Dyplom to w szczególności dyplom potwierdzający ukończenie studiów wyższych, dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminu zawodowego. Świadectwo to w szczególności świadectwo uzyskania tytułu zawodowego lub kwalifikacji zawodowych, natomiast zaświadczenie to w szczególności:" zaświadczenia potwierdzające posiadanie kwalifikacji zawodowych" oraz " zaświadczenia o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego" i pozostałych kursów wydane wg wzorów określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11.01.2012 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych ( Dz.U. poz. 186 ), dokumenty uprawniające do wykonywania określonego zawodu, z zakresem pracy w zawodzie lub pracy w określonych warunkach, w szczególności licencje, certyfikaty, uprawnienia, wydane na podstawie przepisów określających wymagania kwalifikacyjne do wykonywania zawodów regulowanych, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia ( specjalistycznego kursu, kursu lub innego szkolenia) wydawane przez instytucje szkoleniowe. Wojewoda [...] stwierdził, że odwołujący się w roku akademickim 2012/013 wznowił studia na III roku na Wydziale Prawa i Administracji, które rozpoczął w dniu 1 października 1982 r. Rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej dokonał w dniu 13 maja 2009 r. Skarżący w tym dniu nie studiował w formie studiów niestacjonarnych i w okresie 12 miesięcy od dnia rejestracji nie podjął nauki na wyższym roku szkoły wyższej, to jest nie kontynuował rozpoczętej wcześniej edukacji. W dniu złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do kontynuacji stypendium z tytułu podjęcia dalszej nauki, to jest w dniu 14 grudnia 2012 r. nie był bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych. Ze złożonych dokumentów wynika, że skarżący ukończył technikum zawodowe i uzyskał prawo używania tytułu technik budowlany o specjalności budownictwo ogólne. Ponadto skarżący posiada wieloletnie doświadczenie zawodowe potwierdzone przedłożonymi świadectwami pracy. Tym samym nie może być uznany za osobę nieposiadająca kwalifikacji zawodowych. R. N. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podniósł, że organy administracji obu instancji nie dokonały wnikliwej wykładni przepisu prawnego, który mówi, że stypendium z tytułu podjęcia dalszej nauki w systemie studiów niestacjonarnych przysługuje wyłącznie bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, które mają być poświadczone dyplomami, świadectwami itp. Ponadto Wojewoda [...] nieprawidłowo stwierdził w uzasadnieniu wydanej decyzji, iż to bezrobotny ma obowiązek wykazania, iż spełnia warunki określone w art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa w postępowaniu administracyjnym na organie administracyjnym. Ciężar udowodnienia faktu obciąża stronę w myśl przepisów prawa cywilnego. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 30 września 2013 r. pełnomocnik skarżącego wskazał także na naruszenie przez organy administracji art. 1, art. 49 oraz art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270)- dalej – p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Bezsporne w sprawie pozostaje, że skarżący zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy w dniu 13 maja 2009 r., wniosek o przyznanie stypendium na kontynuowanie nauki złożył w dniu 14 grudnia 2012 r., a ponadto w 1979 r. ukończył technikum budowlane uzyskując prawo używania tytułu – technik budowlany. Z akt administracyjnych wynika, iż pracował w wyuczonym zawodzie jako majster na budowie ( świadectwo pracy z dnia 8 lutego 1989 r. wystawione przez Przedsiębiorstwo A. sp. z o.o. w D.) Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jedn. Dz.U. z 2008 r., nr 69, poz. 415) – dalej: ustawa – bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych, będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, albo w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta na wniosek bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia nauki. Definicję osoby bezrobotnej bez kwalifikacji zawodowych zawiera z kolei art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy, w myśl którego przez pojęcie osoby bezrobotnej bez kwalifikacji zawodowych rozumie się bezrobotnego nieposiadającego kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonych dyplomem, świadectwem, zaświadczeniem instytucji szkoleniowej lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania zawodu. Organy administracji publicznej obu instancji prawidłowo przyjęły, iż skarżący nie może uzyskać stypendium przewidzianego w art. 55 ust. 1 ustawy, bowiem posiada kwalifikacje zawodowe – jest technikiem budowlanym. Kwalifikacje te poświadczone zostały świadectwem dojrzałości technikum zawodowego ( Technikum Budowlanego w P.z dnia 7 września 1979 r.). Ponadto wniosek o przyznanie stypendium złożył po upływie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy. Wobec tego zarzut dokonania wadliwej wykładni art. 55 ust. 1 ustawy należy uznać za bezzasadny. Również nie zasługuje na uwzględnienie kolejny zarzut, dotyczący bezpodstawnego przerzucenia ciężaru dowodowego na stronę postępowania. Okoliczności faktyczne sprawy pozostawały bezsporne. Organy administracji wydając decyzje uwzględniły treść dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Nie żądały od skarżącego składania kolejnych dokumentów bądź oświadczeń. Dały wiarę oświadczeniom strony i złożonym przez nią dokumentom. Tym samym nie można uznać, że zawarte w uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ odwoławczy stwierdzenie, cyt. " Bezrobotny musi wykazać, iż spełnia warunki określone w art. 55 ustawy..." oznacza, że organ naruszył zasady dowodowe określone w art. 77 k.p.a. W ocenie Sądu sformułowanie " musi" należy uznać za niefortunne. Jego użycie nie miało jednak żadnego wpływu na sytuację procesową skarżącego. Przedmiot niniejsze sprawy został zakreślony żądaniem wniosku strony z dnia 14 grudnia 2012 r. o przyznanie stypendium na kontynuowanie nauki. Nie może zatem zostać uwzględniony, zgłoszony dopiero na rozprawie sądowej, zarzut naruszenia przez organy administracji przepisów art. 1 i art. 49 ustawy. Kwestia ewentualnych uprawnień strony, wynikających z tych przepisów, nie była podnoszona przez nią w trakcie postępowania administracyjnego. Dlatego nie mogła być i nie była przedmiotem orzekania organów administracji publicznej w niniejszej sprawie. Na marginesie wskazać należy, iż art. 49 ustawy dotyczy osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy, wobec których mogą być dodatkowo stosowane działania określone w art. 50 – 61 a ustawy. Do tych osób zaliczony jest z mocy ustawy skarżący, gdyż ukończył 50 rok życia ( art. 49 pkt 3). Z akt sprawy wynika, że skarżący był skierowany na szkolenie komputerowe, z którego zrezygnował z ważnych powodów osobistych ( k,. 14 akt admin. – oświadczenie skarżącego). W 2012 roku ukończył kurs "Obsługa komputera z elementami aktywnego poszukiwania pracy" ( k. 48 - zaświadczenie o ukończeniu kursu). Dlatego też przyjąć należy, że organ kierując stronę na szkolenia realizował ciążące na nim obowiązki określone w art. 49 ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. e.o.