III SA/Łd 447/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi E. K. – T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnego z powodu upływu okresu jego pobierania oddala skargę III SA/Łd 447/12 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnego z powodu upływu okresu jego pobierania. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 4, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r., poz. 415 ze zm.) [dalej ustawa o promocji zatrudniania]. Z ustaleń faktycznych sprawy dokonanych przez organy wynika, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał E. K.-T. status osoby bezrobotnej od dnia 21 stycznia 2011 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania, tj. od dnia 29 stycznia 2011 r. w wysokości 100% zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudniania, na okres 6 miesięcy o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę prawa do zasiłku lub utratę statusu osoby bezrobotnej. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 21 stycznia 2011 r. w przedmiocie przyznania E. K.-T. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Następnie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. uchylił decyzję ostateczną z dnia 21 stycznia 2011 r. i orzekł o przyznaniu E. K.-T. statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 21 stycznia 2011 r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania, tj. od dnia 29 stycznia 2011 r. w wysokości 120% zasiłku podstawowego, określonego w art. 72 ust. 1 ustawy, na okres 12 miesięcy, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę prawa do zasiłku lub utratę statusu osoby bezrobotnej. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o utracie przez E. K.-T. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 29 stycznia 2012 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku. E. K.-T. złożyła od powyższej decyzji odwołanie. Skarżąca wniosła o przedłużenie jej okresu pobierania zasiłku z uwagi na bardzo trudną sytuację finansową. Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda szeroko wskazał na mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o promocji zatrudnienia. Wyjaśnił, że z akt badanej sprawy wynika, że skarżąca nabyła prawo do zasiłku na okres 12 miesięcy, tj. od dnia 29 stycznia 2011 r. do dnia 28 stycznia 2012 r. włącznie. Fakt ten potwierdza decyzja ostateczna Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Jako bezsporny uznać przy tym organ odwoławczy fakt, że w dniu 29 stycznia 2011 r., czyli w momencie nabycia prawa do zasiłku - E. K.-T. miała ukończony 50 rok życia oraz legitymowała się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym ponad 20 lat, co uprawniało organ I instancji do przyznania skarżącej prawa do zasiłku na okres 12 miesięcy. Jak dalej wskazał Wojewoda, z przedłożonych akt sprawy wynikało, że skarżąca pobierała przyznane świadczenie nieprzerwanie w okresie od 29 stycznia 2011 r. do 28 stycznia 2012 r., a zatem przez maksymalny okres przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych. Wobec powyższego, zdaniem Wojewody, za zgodną z ww. przepisami należało uznać decyzję organu I instancji orzekającą o utracie prawa do zasiłku z dniem w niej wskazanym, z uwagi na zakończenie okresu jego pobierania. Jak podkreślił przy tym organ odwoławczy, decyzje wydane na podstawie art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia mają charakter związany, co oznacza, że w razie stwierdzenia określonych przesłanek faktycznych organ nie ma luzu decyzyjnego co do treści decyzji, lecz musi wydać decyzję o treści określonej przez ustawodawcę. Zastosowane w sprawie przepisy mają charakter kategoryczny i formułują jednoznacznie określone przesłanki ustania prawa wiążące organ w procesie stosowania prawa. Wydanie takiej decyzji nie zależy zatem od uznania organu ani też od woli strony, a na ich kształt nie mogą mieć wpływu okoliczności nie przewidziane w ustawie, np. podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z trudną sytuacją materialną, problemy ze znalezieniem pracy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła E. K.-T.. W treści skargi zakwestionowała decyzję organu II instancji, podnosząc, że – w jej ocenie – jest ona niesprawiedliwa i wysoce krzywdząca. Podnosiła w tym kontekście argumenty dotyczące jej trudnej sytuacji finansowej, niemożności znalezienia pracy. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Ł. podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny bada prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało ono wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 a), b), c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270)[ dalej p.p.s.a.]. Sąd stwierdza ponadto nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach – art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stwierdza także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z przedstawionymi powyżej kryteriami, Sąd nie stwierdził naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Na wstępie należy zaznaczyć, że nie jest sporny i nie budzi żadnych wątpliwości stan faktyczny sprawy przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja Wojewody Ł. utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] orzekającą o utracie przez E. K.–T. prawa do zasiłku dla bezrobotnego z powodu upływu okresu pobierania zasiłku. Podstawy materialnoprawne decyzji zawiera ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Jak stanowi art. 73 ust. 1 ustawy , okres pobierania zasiłku wynosi: 1/ 6 miesięcy- dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dni 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju; 2/ 12 miesięcy – dla bezrobotnych: a/ zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub b/powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub c/ którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego. W rozpatrywanej sprawie skarżąca na mocy ostatecznej decyzji z dnia 18 lutego 2011 r. uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 21 stycznia 2011 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego na podstawie art. 73 ust.1 pkt 2 lit b) ustawy od dnia 29 stycznia 2011 r. w wysokości 120% zasiłku podstawowego, na okres 12 miesięcy, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę prawa do zasiłku lub utratę statusu osoby bezrobotnej. Dwunastomiesięczny miesięczny okres pobierania zasiłku jest najdłuższym okresem przewidzianym w ustawie, co jednoznacznie wynika z przytoczonej powyżej treści art. 73 ust. 1 ustawy. Bezrobotna, co jest bezsporne, pobierała przyznane jej świadczenie nieprzerwanie w okresie od 29 stycznia 2011 r. do 28 stycznia 2012 r., a więc przez cały przyznany jej okres. W takim stanie rzeczy, organ odwoławczy prawidłowo uznał decyzję organu I instancji orzekającą o utracie prawa do zasiłku z dniem 29 stycznia 2012 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnego, za zgodną z prawem. W uzasadnieniu decyzji Wojewody Ł. trafnie podkreślono, że zastosowane w sprawie przepisy mają charakter kategoryczny, bezwzględnie obowiązujący i organ w razie stwierdzenia określonych przesłanek faktycznych nie ma luzu decyzyjnego co do treści decyzji, lecz musi wydać decyzję o treści przewidzianej przez ustawodawcę. Ustawodawca nie przewidział zaś możliwości brania pod uwagę innych okoliczności poza wskazanymi w ustawie. Organy administracji nie mogą więc rozważać w sprawie sytuacji życiowej czy rodzinnej bezrobotnego i w zależności od wyniku tych ustaleń modyfikować treści decyzji. Dlatego fakt, że dla osób w wieku przedemerytalnym nie ma praktycznie ofert pracy, nie mógł wpłynąć na długość pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez E. K.-T. Bezwzględnie obowiązujący charakter przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 , poz. 415 ze zm.) i obowiązek ich ścisłego interpretowania i stosowania był wielokrotnie podkreślany w orzecznictwie sądów ( patrz np. wyrok NSA z 25 stycznia 2011 r. sygn. I OSK 1553/10 LEX 951977). Sąd administracyjny jest, jak wskazano na wstępie, sądem który bada legalność zaskarżonych do niego orzeczeń organów administracji i także nie ma uprawnień aby oceniać te orzeczenia z punktu widzenia zasad słuszności czy zasad współżycia społecznego. Z powyższych względów, ponieważ zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody Ł. prawa nie narusza, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę. R.A.