III SA/Łd 448/04

Dnia 17 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski /spr./, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] przyznał T. K. status osoby bezrobotnej od dnia [...] oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania, tj. od 25 lutego 2004 r. w wysokości 120 % zasiłku podstawowego na okres 12 miesięcy. Pan T. K. odwołał się od decyzji Prezydenta Miasta Ł. do Wojewody [...]. Stwierdził, iż decyzja jest dla niego krzywdząca, pozbawiająca go środków do życia za okres od 10 stycznia do 24 lutego 2004 r. Wyjaśnił jednocześnie, że po długotrwałej chorobie, od 14 lipca 2003 r. do 9 stycznia 2004 r. przebywał na zasiłku rehabilitacyjnym. W dniu 8 stycznia złożył wniosek o przyznanie dalszego świadczenia. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] odmówił mu tego świadczenia. Decyzja ta została wysłana pocztą dopiero 13 lutego i dotarła do adresata 16 lutego. Dnia [...] zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 oraz art.2 ust.1 pkt 2, art.23 ust.1 i 2, art.6c ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /jedn. tekst Dz.U nr 58 z 2003 r., poz.514 z późn. zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja zapadła w oparciu o następujące rozważania: Stosownie do przepisów art.2 ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, pojęcie bezrobotny oznacza osobę nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Pan T. K. w dniu rejestracji [...] spełniał powyższe warunki. Dlatego z tą datą przyznano mu status osoby bezrobotnej. Składając do zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego Pan K. uważał, że nie jest jeszcze osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] odmówił mu przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z uwagi na uznanie za zdolnego do pracy od dnia 10 stycznia 2004 r. Do czasu jednak wydania tej decyzji kwestia zdolności do podjęcia pracy była sprawą sporną, wobec czego Pan T. K. nie mógł zostać uznany za osobę bezrobotną. Pan T. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. po otrzymaniu decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...] W związku z tym przyznanie statusu osoby bezrobotnej i uprawnienia skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych rozpatrywano biorąc pod uwagę tę datę. Zgodnie z przepisami art.23 ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się, łącznie przez okres co najmniej 365 dni m. in. był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do 365 dni zalicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia oraz okresy pobierania zasiłku rehabilitacyjnego /ust.2 art.23/. T. K. posiadał okres uprawniający do zasiłku wynoszący łącznie 512 dni /77 dni pracy, 255 dni pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, 180 dni otrzymywania świadczenia rehabilitacyjnego/. Tym samym nabył uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych. Uprawnienie powyższe przyznano mu, stosownie do cytowanych przepisów art.21 ust.1 pkt 2, po upływie 7 dni od daty rejestracji. Pan T. K. w dniu 6 kwietnia 2004 r. zaskarżył decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż pozostawiono go bez środków do życia w okresie od dnia 10 stycznia do 24 lutego 2004 r., tj. w czasie, gdy Zakład Ubezpieczeń Społecznych zastanawiał się, czy jest on zdolny do pracy. Za powstałą sytuację ponosi winę jedna z instytucji rządowych - Zakład Ubezpieczeń Społecznych lub Powiatowy Urząd Pracy. Wojewoda winien wskazać tę instytucję, by naprawiona została krzywda wyrządzona skarżącemu. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił ponadto, że skoro skarżący zarejestrował się w dniu [...] nie mógł uzyskać statusu osoby bezrobotnej od dnia 10 stycznia 2004 r., a co za tym idzie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 17 stycznia 2004 r. Nieuprawniony jest także zarzut nieustalenia przez organ II instancji podmiotu "odpowiedzialnego za pozostawienie skarżącego bez środków do życia i zobowiązanego do naprawienia wyrządzonej krzywdy". Kompetencje Wojewody w zakresie przeciwdziałania bezrobociu określone są w art.6c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Rozstrzyganie o ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej do nich nie należy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie w zakresie daty, od której przysługuje skarżącemu zasiłek, na przepisie art.23 ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tekst jedn. Dz.U nr 58 z 2003 r. poz.514 z późn. zm./. W myśl tego przepisu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 2 w Ł. w dniu [...] Prawo do zasiłku dla bezrobotnych mogło być mu przyznane od dnia 25 lutego 2004 r. Przepisy powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustawodawca nie udzielił organom administracyjnym prawa do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku za okres wcześniejszy niż wymieniony w przepisie art.23 ust.1 powołanej ustawy. Ponadto żaden przepis obowiązującego prawa nie upoważnił Wojewody do podejmowania decyzji kto ponosi winę za doznaną ewentualnie przez skarżącego krzywdę, w związku z pozostawaniem przez niego bez środków do życia w okresie od doręczenia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego do czasu nabycia przez niego prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/.