III SA/Łd 448/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę. W dniu 8 marca 2006 roku na podstawie dokumentu celnego SAD nr [...] A. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zgłosiła w procedurze dopuszczenia do obrotu towar w postaci wózków podnośnikowych - przywiezionych z Tajlandii, deklarując kod CN 84279000, z preferencyjną stawką celną w wysokości 0% wartości celnej towarów. Zadeklarowaną stawkę celną zastosowano na podstawie załączonego do zgłoszenia świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...], potwierdzającego preferencyjne pochodzenie towarów z Tajlandii. W związku z raportem z dnia 12 marca 2008 roku, przekazanym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF, zawierającym informacje o przeprowadzonej kontroli dotyczącej weryfikacji pochodzenia ręcznych wózków paletowych (HPT) eksportowanych z Tajlandii do Wspólnoty Europejskiej oraz o unieważnieniu m. in. wskazanego powyżej świadectwa pochodzenia Form A , (przekazanym za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w W. pismem nr [...] z dnia [...] i pismem Ministerstwa Finansów - Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowym nr [...] z dnia [...]), postanowieniem z dnia [...] - Naczelnik Urzędu Celnego l w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Celnego l w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości 42.038,00 zł wraz z należnymi odsetkami, z tytułu importu wskazanych powyżej towarów, stosując stawkę celną erga-omnes w wysokości 4% oraz stawkę 46,7% ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych pochodzących z Chin. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym podniosła następujące zarzuty: 1) naruszenie art. 210 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez brak umieszczenia w treści sentencji decyzji pełnego rozstrzygnięcia, co spowodowało pominięcie w treści sentencji odsetek ustawowych, do zapłaty których organ zobowiązał Spółkę jedynie w uzasadnieniu decyzji, wraz ze wskazaniem terminu, od którego należy je liczyć, sposobu ich wyliczenia oraz terminu, do którego winny być naliczone, a także terminu, w którym dług celny winien zostać przez Spółkę uiszczony, 2) naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez brak wskazania w decyzji podstawy prawnej, w oparciu o którą organ wszczął ponownie postępowanie kontrolne mimo, iż uprzednio postępowanie takie w niniejszej sprawie już się toczyło i zakończone zostało ustaleniem, że importowane przez Spółkę towary objęte ww zgłoszeniem celnym są pochodzenia preferencyjnego i podlegają zwolnieniu z obowiązku uiszczenia cła, oraz poprzez naruszenie zasady nie działania prawa wstecz w związku z obciążeniem Spółki po upływie trzech lat od daty dokonania zgłoszenia celnego obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego, od której to zapłaty w chwili dokonywania zgłoszenia import tych towarów - co potwierdzały stosowne legalnie wydane dokumenty - nie podlegał opłatom celnym, 3) naruszenie art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku - Prawo Celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 z późń. zm.), poprzez przyjęcie, iż na Spółce ciąży obowiązek uiszczenia kwoty 42 038,00 zł, uznanej przez organ za dług celny, odsetek za zwłokę jako należności podatkowych, podczas gdy Spółka w chwili składania zgłoszenia celnego posługiwała się kompletnymi i prawidłowymi danymi potwierdzającymi preferencyjne pochodzenie towarów objętych zgłoszeniem, wobec czego po stronie Spółki nie miało miejsce żadne zaniedbanie ani świadome działanie warunkujące obciążenie jej obowiązkiem uiszczenia odsetek. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, zgodnie z treścią art. 67 Rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 roku ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z 11 października 1993roku, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 roku , rozdz.2 tom 6 strona 3), do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się: a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68, b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a) pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69. Wykaz procesów obróbki lub przetworzenia, do wykonania na materiałach niepochodzących aby przetworzony produkt mógł uzyskać status pochodzącego, określa załącznik nr 15 do wyżej powołanego rozporządzenia. Dla towarów sklasyfikowanych w pozycjach 8425 - 8428 Taryfy celnej, opisanych jako maszyny do podnoszenia, przenoszenia, załadunku lub wyładunku przewidziano następujące reguły: 1) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40% ceny ex works produktu, i w wyżej podanych granicach materiały objęte pozycją w 8431 mogą zostać użyte tylko do wysokości 10% ceny ex works produktu, 2) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 30% ceny ex works produktu. W myśl zaś art. 70 cytowanego rozporządzenia, prosty montaż - proste składanie części artykułów w celu utworzenia kompletnego artykułu uważany jest jako niewystarczająca obróbka lub przetworzenie aby nadać status produktów pochodzących, niezależnie od tego czy wymogi przewidziane w art. 69 są spełnione. Z akt sprawy wynika, że na podstawie dokumentu zgłoszenia celnego wystawionego w dniu 8 marca 2006 roku Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu wózki podnośnikowe - paleciaki kod CN 8427, deklarując preferencyjne pochodzenie towaru z Tajlandii, którego eksporterem była firma B. W wyniku przeprowadzonej kontroli przez Komisję Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF ustalono, że eksporter towaru - firma B. w której przeprowadzany był montaż wysyłanych wózków, importowała z Chin części klasyfikowane w pozycji 8414 (pompy hydrauliczne) oraz 8431 (pozostałe części HPT). Materiały te wynoszą średnio około 35% gotowego produktu HPT. Ze zgromadzonych dokumentów wynika także, że pozostałe części (widełki, łączniki przedłużające, drążek sterów do łącznika, wały) stanowiące z kolei ok. 20 % ceny wyrobu gotowego zostały dostarczone przez dostawcę krajowego – firmę C., która jak wykazała przeprowadzona kontrola nie jest producentem poliuretanowych oraz nylonowych wałów, które stanowią ok. 15% ceny wyrobu gotowego. Wały, jak ustalono są importowane z Chin, co oznacza, iż łączna wartość surowców z Chin stanowi około 50% ceny wyrobu gotowego i powoduje, że żadna z powyżej powołanych reguł pochodzenia dla nadania preferencyjnego pochodzenia towaru nie została zachowana. W toku kontroli przeprowadzonej przez Urząd OLAF, unieważniono i wycofano 738 sztuk świadectw Form A, (których numery podano w zał. nr 1 do raportu), 35 sztuk świadectw, które zostały przekazane do weryfikacji, w tym 22 sztuki dokumentów pozytywnie zweryfikowanych, z uwagi na podanie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawionych przez eksportera (zał. nr 2). Wśród wymienionych dowodów pochodzenia zostało wskazane świadectwo Form A nr [...] z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż z raportu sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć OLAF po przeprowadzonej kontroli wynika, że importowane do Wspólnoty towary posiadają chińskie pochodzenie, a w związku z tym powinny podlegać cłu antydumpingowemu, zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005 roku nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L 2005, Nr 189 str.1). Wynik zatem przeprowadzonej kontroli i raport przedstawiony przez Biuro OLAF uprawniał Naczelnika Urzędu Celnego l w Ł., zgodnie z art. 78 ust.3 WKC, do wszczęcia z urzędu na podstawie art. 165 Ordynacji podatkowej postępowania administracyjnego zmierzającego do odzyskania należności celnych. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej w Ł. za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 210 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując, że w dniu przyjęcia zgłoszenia towar nie podlegał zwolnieniu z należności celnych, lecz jako element kalkulacyjny długu celnego została zastosowana preferencyjna stawka celna w wysokości 0% wartości celnej towaru i stąd kwotę cła określono w wysokości 0,00 zł. Skierowanie przez organ celny świadectwa pochodzenia towaru do władz Tajlandii celem jego weryfikacji po zwolnieniu towarów było działaniem podjętym w ramach czynności kontrolnych, do czego uprawnia dyspozycja art. 78 ust.2 WKC, regulująca tzw. kontrolę a posteriori oraz przepisy art. 93 i 94 RWKC zezwalające w ramach współpracy administracyjnej na weryfikacje świadectw pochodzenia na Formularzu A, którą przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne Wspólnoty mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów. Negatywny wynik, lub brak odpowiedzi w przewidzianym przepisami terminie uprawnia organy celne do odmowy stosowania preferencji celnych. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że art. 23 ust. 1 ustawy - Prawo celne nakłada na zgłaszającego obowiązek obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty należności celnych. Postępowanie prowadzone po zwolnieniu towaru ma na celu określenie ostatecznej kwoty należności, której winny podlegać towary. Jeżeli w toku postępowania zostanie ustalone, że kwota należności za towary przywiezione na podstawie zgłoszenia celnego jest wyższa niż została zadeklarowana w zgłoszeniu celnym, organ celny wydaje decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu należności. Zgodnie natomiast z art. 220 ust.1 WKC jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). W sentencji decyzji określa się kwotę należności, która nie została uiszczona, tj. różnicę pomiędzy całością należności którym podlegają towary, a kwotą uiszczoną na podstawie zgłoszenia celnego. Decyzja o retrospektywnym zaksięgowaniu rozstrzyga więc o nieuiszczonej różnicy, ponieważ na jej podstawie księguje się niezaksięgowaną dotąd kwotę należności. Za niezasadny, Dyrektor Izby Celnej uznał także zarzut dotyczący naruszenia zasady nie działania prawa wstecz, wskazując, iż zgodnie z art.221 ust.3 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności, nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego ( art.201 WKC). Zgłoszenie celne dokonane zostało w dniu 8 marca 2006 roku, natomiast decyzja Naczelnika Urzędu Celnego l w Ł. w sprawie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego została doręczona adresatowi w dniu 6 marca 2009 roku, a zatem przed upływem trzech lat od dnia powstania długu celnego. Odwołując się natomiast do treści art. 65 ust.5 Prawa celnego, Dyrektor Izby Celnej w Ł. podziela stanowisko Spółki w kontekście spełnienia przesłanek art.65 ust.5 ustawy Prawo celne, wymaganych dla odstąpienia od poboru odsetek. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że przeprowadzona przez administrację Tajlandii na prośbę polskich władz celnych weryfikacja dowodu pochodzenia zakończyła się pozytywnym wynikiem, z uwagi na podanie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji eksportera towaru Spółki. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka podtrzymując zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady nie działania prawa wstecz w związku z obciążeniem Spółki po upływie trzech lat od daty dokonania zgłoszenia celnego obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego, oraz dodatkowo podnosząc zarzut naruszenia art. 210 § 1 ust. 7 Ordynacji podatkowej, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ żaden ze wskazanych przez organ celny przepisów nie uprawnia do obciążenia importera obowiązkiem zapłaty długu celnego w wysokości większej, niż wynikało to z dokumentów złożonych w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i zastosowanych niższych stawek celnych, tym bardziej, iż Spółka składając przedmiotowe dokumenty, które w dniu zgłoszenia celnego spełniały wszystkie wymogi formalne, działała w dobrej wierze. Mając natomiast wiedzę o konieczności zapłaty cła od sprowadzanych wózków paletowych Spółka na pewno rozważyłaby kwestię opłacalności importu towaru z Tajlandii. Nałożony na Spółkę obowiązek narusza zatem zasadę zaufania obywatela do organów państwa oraz art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią art.2 ustawy z 19 marca 2004r. prawo celne (Dz.U. nr 68 poz.622) wprowadzenie towaru na obszar celny Wspólnoty lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. W myśl art.23 ust.1 wymienionej ustawy zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub należności wywozowych. Zgodnie z treścią art.78 ust.1 -2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks celny (Dz.Urz. UE wyd. specjalne rozdz.2 tom 4) po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia. Po dokonaniu zwolnienia towaru organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. W myśl Zintegrowanej Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich TARIC, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE L nr 256 z 7 września 198r. z późn. zm.) dla towarów zaklasyfikowanych do kodu TARIC 84279000 przewidziano stawkę celną erga omnes w wysokości 4% wartości celnej towaru. W myśl art.67 ust.1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks celny (Dz.Urz. wyd. specjalne z 2004r. rozdz.2 tom 6) do celów przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się ( zwanych dalej "krajami korzystającymi") za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się: a. produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art.68 b. produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a.), pod warunkiem, że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art.69. Zgodnie z treścią art.69 wymienionego rozporządzenia, do celów art.67 produkty, które nie zostały całkowici uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15. W myśl art. 70 ust.1 pkt. n.) wymienionego rozporządzenia bez uszczerbku dla ust.2 następujące operacje zostaną uznane jako niewystarczająca obróbka lub przetworzenie, aby nadać status produktów pochodzących, niezależnie od tego czy wymogi art.69 są spełnione: n.) proste składanie części artykułów w celu utworzenia kompletnego artykułu rozkładanie produktów na części. Załącznik nr 15 do rozporządzenia nr 2454/93 z 2 lipca 1992r. zawiera wykaz procesów obróbki lub przetworzenia, do wykonania na materiałach niepochodzących aby przetworzony produkt mógł uzyskać status pochodzący. Dla towarów sklasyfikowanych w pozycjach 8425 – 8426 Taryfy celnej oraz opisanych jako maszyny do podnoszenia, przenoszenia, załadunku lub wyładunku, przewidziano następujące reguły: 1) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40% ceny ex works produktu, i w wyżej podanych granicach materiały objęte pozycją w 8431 mogą zostać użyte tylko do wysokości 10% ceny ex works produktu lub 2) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 30% ceny ex works produktu. Z wymienionych przepisów wynika, iż aby produkt mógł korzystać z preferencji taryfowych musi pochodzić z kraju rozwijającego się (np. z Tajlandii) przy czym produkt ten musi być całkowicie uzyskany w tym kraju lecz przy jego wytworzeniu użyto produktów innych niż wytworzone w tym kraju pod warunkiem poddania produktu wystarczającej obróbce lub przetworzeniu. Natomiast reguły wystarczającej obróbki lub przetworzenia, w stosunku do wózków podnośnikowych, zostały określone w załączniku nr 15 do rozporządzenia Komisji nr 2454/93. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 8 marca 2006r. strona skarżąca zgłosiła w procedurze dopuszczenia do obrotu przywiezione z Tajlandii wózki podnośnikowe – paleciaki (kod CN 84279000) z preferencyjną stawką celną 0%. Do zgłoszenia dołączono świadectwo pochodzenia Form A z [...] potwierdzające preferencyjne pochodzenie towaru z Tajlandii. Dla oceny czy sprowadzone produkty posiadają preferencyjne pochodzenie zasadnicze znaczenie mają wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach od 3 do 13 marca 2008r. dotyczącej pochodzenia ręcznych wózków paletowych (HPT) eksportowanych z Tajlandii do Wspólnoty Europejskiej. Kontrolę tę przeprowadzili członkowie Europejskiego Urzędu d/s Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wraz z przedstawicielami państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej. Kontrolę przeprowadzono w firmie B. w B., która była eksporterem wózków podnośnikowych objętych zgłoszeniem celnym z 8 marca 2006r. Należy zaznaczyć, iż wyniki tej kontroli nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. Analiza protokołu kontroli z 12 marca 2008r. wskazuje, iż 50% ceny produktu gotowego wózka podnośnikowego stanowią części importowane z Chin ( pompa hydrauliczna, części zaklasyfikowane do kodu 8431 oraz wały poliuretanowe i nylonowe). Skoro łączna wartość surowców pochodzących z Chin stanowi 50% ceny wyrobu gotowego to oznacza, iż żadna z dwóch reguł pochodzenia, określona w załączniku nr 15 do rozporządzenia nr 2454/93 nie została zachowana. Sprowadzony produkt nie został zatem poddany "wystarczającej obróbce lub przetworzeniu" w rozumieniu art.69 wymienionego rozporządzenia. Dodać należy, iż prostego montażu części składających się na cały sprowadzony produkt nie można także uznać za "wystarczającą obróbkę lub przetworzenie". W oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli władze Tajlandii unieważniły szereg świadectw pochodzenia w tym między innymi świadectwo z [...] nr [...]. Wyniki kontroli przeprowadzonej przez OLAF wskazują zatem, iż sprowadzone przez stronę skarżącą wózki podnośnikowe nie posiadają preferencyjnego pochodzenia z Tajlandii i nie mogą korzystać z uprzywilejowanego traktowania. Unieważniono również świadectwo pochodzenia z [...]. Organ celne słusznie zatem uznały, iż brak jest podstaw do stosowania preferencyjnej stawki celnej dla towaru objętego zgłoszeniem celnym z 8 marca 2006r. Organy celne prawidłowo również wyliczyły kwotę należności wynikającej z długu celnego. Zgodnie z Taryfą celną Wspólnot Europejskich TARIC dla towarów zaklasyfikowanych do pozycji 84279000 obowiązuje stawka celna erga omnes 4% wartości celnej towaru. Z uwagi na chińskie pochodzenie towaru objętego zgłoszeniem celnym z 8 marca 2006r. winna zostać zastosowana stawka cła antydumpingowego zgodnie z treścią rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z 18 lipca 2005r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L 2005, Nr 189 str.1 ). W myśl tego rozporządzenia dla towarów zaklasyfikowanych do kodu CN 84279000 pochodzących z Chin, dla których nie ustalono konkretnego producenta, stawka cła antydumpingowego wynosi 46,7% wartości celnej towaru. Po dokonaniu stosownych wyliczeń niezaksięgowana kwota należności wynikającej z długu celnego wyniosła 42 038 zł. Wyliczenie tej należności nie było zresztą kwestionowane przez stronę skarżącą. Zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Jeżeli chodzi o zarzut, iż organy celne nie podały podstaw prawnych swoich decyzji to należy podnieść, iż organy celne wskazały przepisy prawne w oparciu o które wydały decyzje. Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji organu I instancji powołano przepisy szeregu aktów prawnych będące podstawą rozstrzygnięcia. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, iż decyzje zostały wydane bez przytoczenia prawnych uzasadniających ich podjęcie. Niezasadny jest zarzut strony skarżącej naruszenia zasady lex retro non agit gdyż w chwili zgłoszenia celnego spółka posługiwała się legalnymi dokumentami. Po dokonaniu zgłoszenia celnego organy celne są uprawnione do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu po zwolnieniu towaru a także są zobowiązane do uregulowania sytuacji towaru zgłoszonego nieprawidłowo. Wynika to z treści art.78 ust.2 i 3 WKC. W wyniku kontroli postimportpwej ujawniono, iż sprowadzony towar nie ma preferencyjnego pochodzenia zaś świadectwo pochodzenia z 10 lutego 2006r. zostało unieważnione przez władze Tajlandii. Organy celne były zatem zobowiązane do ustalenia prawidłowej stawki celnej i zaksięgowania retrospektywnego należności celnych. Dodać należy, iż nie został także naruszony trzyletni termin, o którym mowa w art.221 ust.3 WKC. Zgłoszenie celne zostało dokonane w dniu 8 marca 2006r. zaś powiadomienie skarżącego w sprawie określenia kwoty długu celnego miało miejsce w dniu 6 marca 2009r. (data doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji). Zachowany zatem został trzyletni termin określony w art.221 ust.3 WKS. Jeżeli chodzi o zarzut, iż w zaskarżonej decyzji nie wskazano który sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skargi to nie ma on istotnego znaczenia. W zaskarżonej decyzji rzeczywiście nie podano nazwy miasta będącego siedzibą wojewódzkiego sądu administracyjnego lecz skarga jest składana za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w Ł. co gwarantowało, iż będzie ona przekazana do właściwego sądu tzn. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd oddalił skargę spółki A. a.ł.