III SA/Łd 449/04

Dnia 18 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki /spr./, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2004 roku na rozprawie przy udziale - - - - sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. R. kwotę złotych 100 /sto/ tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy K. na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 87 z 2001r. z późn. zm./ oraz art.104 kpa odmówił wymeldowania J. R. z lokalu w budynku nr 33 w P.. W uzasadnieniu stwierdzono, iż J. R. przebywa w lokalu w budynku nr 33 około dwóch razy w tygodniu. Posiada tam swoje rzeczy osobiste, ubrania oraz meble. Jest wprawdzie obecnie zameldowany u swojej znajomej w R. lecz jest to zameldowanie na pobyt czasowy. Z uwagi na to, iż J.R. nie opuścił miejsca swojego zameldowania na pobyt stały organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożyła H. R.. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art.138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi administracji I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ administracji I instancji nie wyjaśnił w dostateczny sposób stanu faktycznego. Obecnie nie można jednoznacznie ocenić czy J. R. opuścił sporny lokal. Organ administracji winien wyjaśnić jaki charakter mają pobyty J.R. w lokalu, przeprowadzić rozprawę administracyjną oraz oględziny nieruchomości. Mając to na uwadze organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 87 z 2001r. z późn. zm./ oraz art.104 kpa orzekł o wymeldowaniu J. R. z lokalu w budynku nr 33 w P. W uzasadnieniu stwierdzono, iż J. R. od około 4 lat przebywa u swojej przyjaciółki w R. a do spornego lokalu przyjeżdża około dwóch razy w tygodniu. Od około 7 lat w lokalu nie ma dopływu energii elektrycznej zaś latem J. R. przeprowadził remont lokalu. W ocenie organu administracji J.R. nie mieszka na stałe w lokalu a jego przyjazdy mają charakter rekreacyjny. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożył J. R. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art.138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi administracji I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji nie wyjaśnił charakteru pobytu J. R. w spornej nieruchomości. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika gdzie znajduje się centrum życiowe odwołującego. Nadto nie zostali przesłuchani świadkowie wskazani przez J.R. W związku z czym organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy K. na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 87 z 2001r. z późn. zm./ oraz art.104 kpa odmówił wymeldowania J. R. z lokalu w budynku nr 33 w P. W uzasadnieniu stwierdzono, iż J. R. od 4 lat mieszka w R. w lokalu swojej przyjaciółki, gdzie jest zameldowany na pobyt czasowy. Natomiast swojego mieszkania w P. nigdy nie opuścił, ponieważ przebywa tu około 1,2 razy w tygodniu, czasami także nocuje, dba o mieszkanie tj. remontuje i maluje je. W lokalu tym J. R. posiada swoje rzeczy osobiste, ubrania. artykuły gospodarstwa domowego, meble a także kuchnię gazową, służącą do gotowania posiłków i piecyk do ogrzewania mieszkania. Organ gminy może dokonać wymeldowania osoby w drodze decyzji administracyjnej wówczas, gdy osoba nie posiada prawa do lokalu i opuści lokal bez wymeldowania się. W ocenie organu administracji J. R. nie opuścił miejsca stałego pobytu. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożyła H. R. podnosząc, iż jej syn J. R. nie mieszka w P. tylko sporadycznie przyjeżdża 1-2 razy w miesiącu i czasami tam nocuje. Wywołuje wówczas awantury. W konkluzji odwołująca wnosiła o ponowne rozpoznanie jej sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art.138 § 1 pkt.2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o wymeldowaniu J. R. z pobytu stałego pod adresem P. 33. W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001r., Nr 87, póz. 960 z późn. zm./ organ administracji jest obowiązany na wniosek strony lub z urzędu do wymeldowania osoby z pobytu stałego w sytuacjach, gdy: - osoba utraciła uprawnienie do przebywania w danym lokalu określone w art. 9 ust. 2 ustawy i opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego nie dopełniając obowiązku wymeldowania się lub - osoba opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego, nie przebywa w nim przez okres co najmniej 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. W ocenie organu administracji w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. w sprawie K 20/01 utrata uprawnień do lokalu w sprawie o wymeldowanie nie podlega ocenie. Zebrany materiał dowodowy daje podstawę do uznania, iż istnieją przesłanki do wymeldowania J. R.. Organ odwoławczy dał wiarę wyjaśnieniom wnioskodawczyni, że J. R. nie zamieszkuje w nieruchomości w P., a jego pobyty w tej nieruchomości pozbawione są cech świadczących o skoncentrowaniu w niej swoich codziennych spraw życiowych. Pobyty w nieruchomości w P. miały na celu jedynie doglądanie mieszkania. Zgodnie z utrwaloną linią w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego o stałości pobytu osoby w danym lokalu decyduje takie przebywanie osoby, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich codziennych spraw życiowych i jest połączone z zamiarem stałego w nim pobytu, wynikającym z określonych okoliczności faktycznych a nie wyłącznie z oświadczenia woli osoby zainteresowanej. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego J. R. od 4 lat zamieszkuje u obecnej przyjaciółki E. C. w R. i. nie jest obecnie możliwym jego zamieszkiwanie w nieruchomości w P., ponieważ małoletnie dziecko przyjaciółki chodzi do szkoły podstawowej. W ocenie organu administracji posiadanie przez J. R. w nieruchomości w P. własnych rzeczy oraz wykonanie przez niego remontu mieszkania w 2003r. nie przesądza jeszcze, że nie nastąpiło trwałe opuszczenie lokalu. Fakt, iż J.R. nie mieszka w lokalu od 4 lat wskazuje o trwałości jego pobytu u E. C.. Mając to na uwadze organ odwoławczy uznał, iż spełnione zostały przesłanki do wymeldowania J. R. i orzekł jak w sentencji decyzji. Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. R. W obszernym uzasadnieniu skarżący podniósł, iż decyzja jest dla niego krzywdząca gdyż często przyjeżdża do mieszkania w P. i tam nocuje. Nie może tam mieszkać na stałe gdyż córka przyjaciółki chodzi do szkoły w R. Obecnie jest czasowo zameldowany u E. C. ale zamierza powrócić do mieszkania w P. Posiada tam swoje przedmioty osobiste i ubrania. Remontował i malował mieszkanie. Matka z siostrą wywołują w P. awantury i chcą się go pozbyć z mieszkania. W konkluzji skarżący wnosił o ponowne rozpoznanie jego sprawy. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga J. R. jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organ administracji naruszył przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz uzasadnia wznowienie postępowania administracyjnego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 32 z 1984r. poz.174 z późn. zm./. Zgodnie z treścią art.15 ust.2 wymienionej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, terenowy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art.9 ust.2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Z wymienionego przepisu wynika, iż do wymeldowania danej osoby konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek a mianowicie: utrata uprawnień do przebywania w lokalu oraz opuszczenie bez wymeldowania dotychczasowego miejsca pobytu. W przekonaniu sądu organy administracji błędnie uznały, iż po wydaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. w sprawie K 20/01 utrata uprawnień do przebywania w lokalu nie jest już przesłanką wymeldowania. W wyroku tym Trybunał uznał, iż przepis art.9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 87 z 2001r. poz.960 z późn. zm./ jest niezgodny z art.52 ust.1 i art.83 w związku z art.2 Konstytucji. Przed uchyleniem przez Trybunał przepisu art.9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. ustawodawca przewidział dwa odrębne stany faktyczne a mianowicie zameldowanie i wymeldowanie i dla tych dwóch stanów faktycznych przewidziano inne warunki poprzedzające dokonanie tych czynności. Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące ustawodawca przewidywał konieczność przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu w którym ma nastąpić zameldowanie. W tym wypadku organ administracji nie badał sam faktu posiadania uprawnień osoby wnoszącej o zameldowanie pozostawiając kwestię oceny posiadania tych uprawnień zarządcy lub właścicielowi budynku. Natomiast przy wymeldowaniu sytuacja była inna. Organ administracji nie opierał się na potwierdzeniu utraty uprawnień lecz sam badał przesłankę utraty uprawnień do przebywania w lokalu. Ustawodawca zatem zlecił w tym przypadku organom administracji dużo większą ingerencję w stosunki cywilno-prawne łączące strony niż w przypadku zameldowania. Ta dwoistość podejścia do udowodnienia kwestii uprawnień do przebywania w lokalu była celowa, bowiem konieczność badania utraty uprawnień przez organ administracji stanowiła pewnego rodzaju zabezpieczenie dla osób, które już zostały zameldowane, przed nagłym i bezpodstawnym ich wymeldowaniem. Skoro zatem na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego uchylony został art.9 ust. 2 cytowanej ustawy, w którym ustawodawca wymagał przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, to oznacza jedynie to , iż organy administracji nie będą żądały takiego potwierdzenia. Z wyroku Trybunału nie wynika natomiast, aby utracił obowiązującą moc w jakimkolwiek zakresie przepis art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. lub aby celem Trybunału było zrównanie wymogów czynności zameldowania i wymeldowania. Wyrok Trybunału dotyczył jedynie zameldowania i przesłanka utraty uprawnień do przebywania w lokalu, o której mowa w art.15 ust.2 wymienionej ustawy, w ocenie sądu, winna być nadal badana w sprawach dotyczących wymeldowania. Organy administracji błędnie więc przyjęły, iż po wyroku Trybunału przesłanka to nie powinna być badana. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż J. R. nie utracił uprawnienia do przebywania w spornym lokalu. Właścicielami nieruchomości w P. byli dotychczas rodzice skarżącego H. i B. R.. Po śmierci ojca skarżącego spadek po nim nabył m.in. w 3/16 J. R.. Wskazuje na to treść złożonego na rozprawie postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 13 lutego 1989r. w sprawie I Ns 40/89. Skarżący stal się zatem spadkobiercą ustawowym po zmarłym ojcu a tym samym współwłaścicielem budynku w którym znajduje się sporny lokal. Oznacza to, iż J. R. jako współwłaściciel budynku posiada uprawnienie do przebywania w spornym mieszkaniu. Organy administracji błędnie natomiast uznały, iż okoliczność ta nie ma znaczenia w sprawie o wymeldowanie skarżącego. Organ odwoławczy orzekając o wymeldowaniu J. R. nie rozważył w dostateczny sposób przesłanki wymeldowania jaką stanowi opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Przesłanka ta jest spełniona wówczas gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu decyduje natomiast zamiar osoby, która opuszcza takie miejsce przy czym przy ocenie takiego zamiaru należy uwzględnić nie tylko oświadczenie woli zainteresowanej osoby ale także okoliczności faktyczne konkretnej sprawy. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 1987r. w sprawie S.A./Gd 1073/86/nie publikowany/ i w wyroku z dnia 23 kwietnia 2001r. w sprawie V S.A. 3169/00/Lex nr 50123/ oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 24 czerwca 2004r. w sprawie 3 II S.A./Łd 1913/02/nie publikowany/ i w wyroku z dnia 24 czerwca 2004r. w sprawie 3 II S.A./Łd 1914/02/nie publikowany/. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego od około czterech lat J. R. mieszka w R. u swojej przyjaciółki E. C.. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy tam też skoncentrowane są obecnie jego sprawy osobiste i życiowe. W czasie postępowania administracyjnego skarżący cały czas jednak podnosił, iż jego pobyt w R. ma charakter czasowy zaś opuszczenie przez niego lokalu w P. nie ma charakteru trwałego. Świadczy o tym fakt, iż J. R. stosunkowo często przyjeżdżał do spornego lokalu. Pobyty te były z różną częstotliwością. Czasami przyjeżdżał on po 2-3 razy w tygodniu, czasami rzadziej, czasami częściej a niekiedy tam nocował. W spornym lokalu posiada on swoje rzeczy osobiste, ubrania, meble oraz sprzęt gospodarstwa domowego. Nadto w 2003r. założył nowe tynki i pomalował mieszkanie oraz przerobił korytarz na kuchnię. Okoliczności te nie świadczą o zamieszkiwaniu skarżącego w spornym mieszkaniu. Dowodzą jednak, iż opuszczenie przez niego lokalu nie miało charakteru trwałego i ma on zamiar powrócić do niego. W przypadku gdyby J. R. chciał trwale opuścić lokal to powstaje pytanie po co zostawiałby tam swoje rzeczy osobiste, meble i inne urządzenia mieszkania, w jakim celu remontowałby lokal oraz dlaczego przyjeżdżałby do spornego mieszkania tak często. O tym, iż skarżący ma zamiar powrotu do spornego lokalu świadczy również fakt, iż zameldował się on w R. na pobyt czasowy. Tego rodzaju zameldowanie dotyczy sytuacji gdy pobyt ma charakter okresowy i uzasadnione jest m.in. względami rodzinnymi. Jak wynika z zaświadczenia złożonego przez skarżącego na rozprawie jest on zameldowany w R. przy ul. A 1 na pobyt czasowy do dnia 9 września 2004r. Okoliczność, iż J. R. jest zameldowany u E. C. na pobyt czasowy uwiarygadnia jego twierdzenia, że zamierza on powrócić do spornego lokalu i opuszczenie mieszkania w P. nie ma charakteru trwałego. W ocenie sądu organ odwoławczy nie wyjaśnił wyczerpująco spełnienia przesłanki opuszczenia lokalu przez skarżącego a w szczególności tego czy opuszczenie to miało charakter trwały i czy J. R. ma zamiar powrotu do spornego lokalu. W rozpoznawanej sprawie doszło także do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art.145 § 1 pkt.4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie jest wymeldowanie skarżącego z lokalu w budynku nr 33 w P.. Jak wynika z treści postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 13 lutego 1989r. jest kilku spadkobierców ustawowych po zmarłym B. R. co oznacza, iż jest kilku współwłaścicieli budynku z którego skarżący został wymeldowany. Nie ulega wątpliwości, iż wszyscy współwłaściciele tego budynku posiadają przymiot strony w rozumieniu art.28 kpa gdyż rozstrzygnięcie w przedmiocie wymeldowania J. R. dotyczy ich interesu prawnego. Winni zatem wziąć oni udział w toczącym się postępowaniu w charakterze strony. Z akt administracyjnych wynika natomiast, iż w charakterze strony brali udział jedynie: H. R. i J. R.. Pozostali współwłaściciele nie zostali powiadomieni o toczącym się postępowaniu i postępowanie to toczyło się bez ich udziału. Skoro zatem nie wszyscy współwłaściciele budynku brali udziału w postępowaniu to istnieje podstawa do jego wznowienia określona w art.145 § 1 pkt.4 kpa. Należy zaznaczyć, iż na organie administracji spoczywa obowiązek zagwarantowania stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania co wynika z treści przepisu art.10 § 1 kpa. Organ administracji winien zatem powiadomić każdą stronę o wszczęciu postępowania a następnie umożliwić jej czynny udział w poszczególnych czynnościach procesowych. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji naruszyły obowiązek wynikający z art.10 § 1 kpa wskutek czego w toczącym się postępowaniu nie wzięli udziału wszyscy współwłaściciele budynku nr 33 w P.. Reasumując sąd uznał, iż organy administracji błędnie uznały, iż w sprawie o wymeldowanie utrata uprawnień do przebywania w lokalu nie ma znaczenia. Organ odwoławczy nadto w sposób wyczerpujący nie zebrał ani nie rozpatrzył całego materiału dowodowego a w szczególności nie wyjaśnił dostatecznie przesłanki opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego pobytu. Stanowi to naruszenie przepisów art.7, 77 § 1 i 80 kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto istniała podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego jaką było nie branie w nim udziału wszystkich stron w rozumieniu art.28 kpa i doszło do tego wskutek naruszenia prawa przez organy administracji. Podkreślić należy, iż naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji bez względu na to czy miało to wpływ na treść decyzji. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd uchylił zaskarżona decyzję. Z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, na podstawie art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku. Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien ustalić wszystkich aktualnych współwłaścicieli budynku nr 33 w P. a następnie powiadomić ich o toczącym się postępowaniu i zapewnić im udział w każdym stadium postępowania. Nadto należy dokładnie wyjaśnić czy spełniona została przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego przez skarżącego. W tym celu należy przeprowadzić postępowanie dowodowe a zwłaszcza należy rozważyć możliwość dokładnego przesłuchania J. R. i E. C. na okoliczność opuszczenia przez skarżącego spornego lokalu, czasu trwania tego opuszczenia, ewentualnego zamiaru jego powrotu z podaniem daty powrotu. Wprawdzie skarżący i E. C. byli przesłuchiwani w postępowaniu administracyjnym lecz ich zeznania są bardzo ogólne i lakoniczne i nie wyjaśniają szeregu kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy także ustalić czy po 4 września 2004r. J. R. jest nadal zameldowany na pobyt czasowy w R. a jeżeli tak to na jaki okres i z jakiej przyczyny organ meldunkowy uznał, że pobyt ma charakter czasowy. Po zebraniu całego materiału dowodowego organ administracji winien dokonać jego wnikliwej analizy a następnie ustalić czy spełnione zostały przesłanki wymeldowania skarżącego określone w art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r.