III SA/Łd 45/16

Dnia 10 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu A. G. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w T. M. przy pl. A., kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu J. W. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu A. G. z funduszu Skarbu Państwa-Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. III SA/Łd 45/16 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] i [...] obejmujących należność z tytułu podatków od towarów i usług za czerwiec, lipiec, wrzesień 2008 r., maj 2009 r., sierpień 2010 r. i styczeń 2011 r. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 59 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) [dalej u.p.e.a.]. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. 30.04.2013 r. wystawił na J. W. zarządzenie zabezpieczenia Nr [...], obejmujące należności w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, wrzesień 2008 r., maj 2009 r., sierpień 2010 r. i styczeń 2011 r. Podstawę prawną ww. zarządzenia zabezpieczenia stanowiła decyzja organu podatkowego z dnia [...]. W dniu 30.04.2014 r. zobowiązany odmówił przyjęcia ww. zarządzenia zabezpieczenia i pokwitowania jego odbioru, co potwierdza adnotacja doręczyciela umieszczona w części G formularza zarządzenia. Zawiadomieniem z 08.05.2013 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego i z ubezpieczenia społecznego w ZUS. Zajęcie to doręczono zobowiązanemu 24.05.2013 r. w trybie art. 44 k.p.a. Ponadto w oparciu o ww. zarządzenie zabezpieczenia, na wniosek organu egzekucyjnego zabezpieczono ww. należności poprzez ustanowienie w dniu 30.10.2013 r. hipoteki przymusowej na nieruchomości gruntowej. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. wydał decyzję w sprawie określenia J. W. wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i wrzesień 2008 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za sierpień 2008 r. W dniu 08.11.2013 r. organ podatkowy pierwszej instancji wydał postanowienie, którym nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie zostało doręczone stronie 13.11.2013 r. Ponadto, [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. wydał decyzje w sprawie określenia J. W. wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2009 r., za sierpień 2010 r. i za styczeń 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], decyzjami z [...] utrzymał w mocy ww. decyzje. W oparciu o ww. decyzje organu podatkowego pierwszej instancji z [...] oraz decyzje organu odwoławczego z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego A. wystawił na J. W. tytuły wykonawcze: z 19.11.2013 r. Nr [...] obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i wrzesień 2008 r., z 25.06.2014 r. Nr [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za maj 2009 r., z 25.06.2014 r. Nr [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za sierpień 2010 r. z 25.06.2014 r. Nr [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r a następnie skierował je do przymusowej realizacji w trybie egzekucji administracyjnej. Pismem z 25.11.2013 r. organ egzekucyjny poinformował J. W., iż zajęcie zabezpieczające dotyczące zarządzenia zabezpieczenia z 30.04.2013 r. w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec wrzesień 2008 r. przekształciło się w zajęcie egzekucyjne z dniem wystawienia tytułu wykonawczego Nr [...], tj. z dniem 19.11.2013 r. Ww. pismo wraz z odpisem tytułu wykonawczego z 19.11.2013 r Nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu 05.12.2013 r. Z kolei pismem z 26.06.2014 r. poinformowano zobowiązanego, że ww. zajęcie zabezpieczające w zakresie należności z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2009 r., sierpień 2010 r. i styczeń 2011 r. przekształciło się w zajęcie egzekucyjnego z dniem wystawienia tytułów wykonawczych o numerach: [...] - [...], tj. z dniem 25.06.2014 r. Ww. pismo wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu 14.07.2014 r. Pismem z 09.12.2013 r. J. W. złożył zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...], zarzucając organowi egzekucyjnemu pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 33 pkt 1, pkt 2 i pkt 9 u.p.e.a., poprzez brak doręczenia decyzji oraz wszczynanie postępowania egzekucyjnego w sytuacji złożenia wniosku o wyłączenie organu; dotyczących doręczania decyzji podatkowych; art. 129 Ordynacji podatkowej, poprzez niezapewnienie jawności postępowania stronie oraz ujawnienie szczegółów postępowania osobom niebędącym stroną oraz pełnomocnikiem; art. 130 i art. 131 ww. ustawy, poprzez prowadzenie postępowań pomimo zaistnienia przesłanek do wyłączenia organu wobec złożenia takiego wniosku oraz zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez pracowników Urzędu Skarbowego w A. Postanowieniem z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. odmówił uwzględnienia zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] po rozpatrzeniu zażalenia na ww. postanowienie organu pierwszej instancji 20.08.2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] i [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. skierował do B. S.A. zawiadomienie z 01.04.2015 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zawiadomienie to doręczono zobowiązanemu 21.04.2015 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności odebrał je w dniu 01.04.2015 r. i pismem z 11.04.2015 r. poinformował organ egzekucyjny, iż na rachunku bankowym prowadzonym na rzecz J. W. brak jest środków umożliwiających całkowitą bądź częściową realizację zajęcia. W dniu 24.04.2015 r. J. W. złożył w Urzędzie Skarbowym w A. pismo zatytułowane "Skarga na zajęcie egzekucyjne", w którym podniósł, iż wszczęcie egzekucji jest przedwczesne, bowiem nie otrzymał tytułów wykonawczych. Nadmienił, iż pomimo prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez ponad dwa lata organ "nie podjął żadnych czynności w kierunku sprzedaży zajętych nieruchomości". Z uwagi zatem na bezczynność organu należało - zdaniem zobowiązanego - umorzyć prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z uwagi na wątpliwości co do charakteru prawnego ww. pisma z 24.04.2015 r. organ egzekucyjny wezwał J. W. do sprecyzowania żądania w nim zawartego poprzez wskazanie, czy pismo to stanowi skargę na czynność egzekucyjną, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., czy też należy traktować je zgodnie z art. 59 tej ustawy jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na ww. wezwanie zobowiązany w piśmie z 28.05.2015 r. wyjaśnił, iż ww. wystąpienie należy traktować, jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazał, iż "obowiązek zapłaty jest niewykonalny. Obowiązek zapłaty nie istniał. (...) Egzekucja nie może być prowadzona jako niedopuszczalna. Nie doręczono upomnienia mimo, iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Nie otrzymaliśmy tytułów wykonawczych w dniu 15.XII.2013 r. oraz w dniu 14.07.2014 r. jak to jest określone w wezwaniu". W piśmie tym zobowiązany powołał się również na zły stan zdrowia jego i jego małżonki. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. wydał postanowienie, którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] i [...] obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i wrzesień 2008 r., maj 2009 r., sierpień 2010 r. i styczeń 2011 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia opisał stan faktyczny zaistniały na gruncie analizowanej sprawy wskazując, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z okoliczności wskazanych w art. 59 u.p.e.a., która uzasadniałaby umorzenie postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie zobowiązany wraz z małżonką T. W. złożyli zażalenie z 21.07.2015 r., w którym wnieśli o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia ponownie podniesiono, iż "Obowiązek zapłaty jest niewykonalny, nie istniał. Egzekucja nie może być prowadzona. Egzekucja jest niedopuszczalna. Nie doręczono upomnienia a taki obowiązek ciążył na wierzycielu". Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zaskarżonym postanowieniem z [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z [...]. Odnosząc się do zarzutów zobowiązanego organ odwoławczy zauważył, iż warunki dopuszczalności wszczęcia egzekucji, jak i dopuszczalności prowadzenia egzekucji zostały określone w przepis art. 29 § 1 u.p.e.a., przy czym obie te przesłanki mają różne znaczenie. Do przesłanek pozytywnych dopuszczalności wszczęcia egzekucji, czyli okoliczności, które muszą być spełnione, aby organ egzekucyjny mógł wszcząć egzekucję, zalicza się m.in. istnienie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym podlegającego egzekucji administracyjnej. Przez wymagalność obowiązku rozumiemy natomiast istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od niej, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego żądanie przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. Podkreślenia przy tym wymaga, iż obowiązek podatkowy jest "wymagalny" w znaczeniu wynikającym z treści art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tak długo, jak długo w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja wymiarowa lub postanowienie o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Biorąc zatem pod uwagę powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w [...] stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie wszczęcie egzekucji było dopuszczalne, egzekwowane zobowiązania istniały i były wymagalne, ponieważ w dacie wystawienia tytułów wykonawczych o numerach [...] oraz [...], [...] i [...] istniały decyzje, z których wynikała wysokość dochodzonego w trybie egzekucyjnym zobowiązania, tj. odpowiednio: decyzja Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. z [...], której postanowieniem z [...] organ podatkowy pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności, decyzje ostateczne Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...]. Ww. decyzje zostały poddane również kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który oddalił skargi zobowiązanego. Ustosunkowując się natomiast do podnoszonej przez zobowiązanego kwestii niedoręczenia stronie upomnienia przed wszczęciem egzekucji administracyjnej organ zauważył, iż w końcowej części zdania pierwszego art. 15 § 1 u.p.e.a. zawarty został wyjątek, który zwalnia organ z obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeśli zezwalają na to przepisy szczególne. W analizowanej sprawie w zakresie należności w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i wrzesień 2008 r. dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] zastosowanie mają przepisy szczególne regulujące prowadzenie egzekucji administracyjnej, które zostały zawarte w obowiązującym do 21.05.2014 r. rozporządzeniu Ministra Finansów z 22.11.2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001 r., Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Minister Finansów w § 13 rozporządzenia wykonawczego zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia, określając, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia m.in. w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, który w analizowanej sprawie ma zastosowanie. Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług za ww. miesiące 2008 r. określony został w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...], której postanowieniem z [...] organ podatkowy pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności, dlatego też na wierzycielu nie ciążył obowiązek skierowania do zobowiązanego upomnienia przed podjęciem kroków zmierzających do wyegzekwowania należności w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei upomnienie z 03.06.2014 r. zawierające wezwania do uregulowania zaległości w podatku od towarów i usług, tj. za maj 2009 r., sierpień 2010 r. i styczeń 2011 r., które są egzekwowane od zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych z 25.06.2014 r. o numerach: [...], [...] i [...] zostało doręczono zobowiązanemu w dniu 11.06.2014 r. Organ zauważył również, że twierdzenie zobowiązanego, że nie doręczono mu odpisów ww. tytułów wykonawczych nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu przy pismach z 25.11.2013 r., z 26.06.2014 r. odpowiednio 05.12.2013 r. i 14.07.2014 r., co potwierdzają własnoręczne podpisy zobowiązanego umieszczone na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek listowych poleconych. Skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] złożył J. W.. W skardze strona nie podniosła żadnych zarzutów merytorycznych wobec postanowienia. Zarzuciła jedynie, że "nie był wymagany obowiązek zapłaty i obowiązek taki nie istniał, środek egzekucji jest niedopuszczalny oraz nie doręczono wezwania, iż taki obowiązek ciążył na wierzycielu". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r., 1647 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest legalność decyzji (postanowienia), czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania tego rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] i [...] obejmujących należność z tytułu podatków od towarów i usług za czerwiec, lipiec, wrzesień 2008 r., maj 2009 r., sierpień 2010 r. i styczeń 2011 r. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty formułowane przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie sprowadzając się w głównej mierze do zakwestionowania legalności działania organów egzekucyjnych wobec – jak to przedstawił skarżący – niedopuszczalności egzekucji, co miało wynikać z faktu niedoręczenia skarżącemu "wezwania". Przechodząc do rozważań merytorycznych na wstępie wskazać należy, iż obowiązkiem organu egzekucyjnego przed przystąpieniem do egzekucji jest zbadanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 29 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) [dalej u.p.e.a.]). Ustawa dopuszcza stosowanie wyłącznie tych środków egzekucyjnych, które zostały wyliczone w art. 1a pkt 12 oraz do wyegzekwowania obowiązków danego rodzaju. Środek egzekucyjny będzie zatem niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto - jeżeli został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych nie jest przy tym tożsama z niedopuszczalnością egzekucji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że organy egzekucyjne w sposób prawidłowy nie uwzględniły zarzutów skarżącego co do niedopuszczalności egzekucji wskazanych należności. Słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w [...], że nieuiszczone należności z tytułu podatku od towarów i usług objęte są tytułami wykonawczymi: z 19.11.2013 r. (Nr [...]) obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i wrzesień 2008 r., z 25.06.2014 r. (Nr [...]) obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za maj 2009 r., z 25.06.2014 r. (Nr [...]) obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za sierpień 2010 r. i z 25.06.2014 r. (Nr [...]) obejmującymi zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r., co za tym idzie podlegają egzekucji w trybie administracyjnym, a w dniu wystawienia tytułu były należnościami wymagalnymi. Nie ulega również wątpliwości, że zastosowane środki egzekucyjne mieszczą się w katalogu środków przewidzianym przez przepisy cytowanej ustawy. W tej sytuacji organy egzekucyjne nie miał możliwości uwzględnienia zarzutu o sformułowanej przez stronę treści. Zgodzić się też należy, że w rozpatrywanej spraw wszczęcie egzekucji było dopuszczalne, egzekwowane zobowiązania bowiem istniały i były wymagalne, ponieważ w dacie wystawienia wskazanych wyżej tytułów wykonawczych istniały decyzje, z których wynikała wysokość dochodzonego w trybie egzekucyjnym zobowiązania, tj. odpowiednio: decyzja Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. z [...], której postanowieniem z [...] organ podatkowy pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności, decyzje ostateczne Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...]. Zauważyć ponadto należy, iż ww. decyzje zostały poddane również kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który oddalił skargi zobowiązanego. Na wyroki WSA w Łodzi zobowiązany złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi kasacyjne, które jednakże w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby [...] nie zostały zakończone. Odnosząc się natomiast do zarzutu niedoręczenia skarżącemu J. W. "wezwania", zdaniem WSA w Łodzi, trafnie organ II instancji uznał, że intencją skarżącego było zakwestionowanie, w odniesieniu do zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Zarzut ten, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Organy egzekucyjne prawidłowo zwróciły uwagę, że ogólna zasada wynikająca z art. 15 § 1 u.p.e.a., a zatem obowiązek przesłania zobowiązanemu przez wierzyciela upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, ograniczona jest przez ustawodawcę odesłaniem do przepisów szczególnych, które mogą wyłączać zastosowanie cytowanego przepisu. Nie ulega wątpliwości, że takie wyłączenie zawiera § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Rozporządzenie to zostało wydane m.in. na podstawie delegacji zawartej w art. 15 § 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20.11.2013 r., zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych uzyskał uprawnienie do określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Wykorzystując tę właśnie delegację Minister Finansów w § 13 rozporządzenia wykonawczego zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia, określając, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia m.in. w przypadku, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Nie ulega wątpliwości, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług za ww. miesiące 2008 r. określony został skarżącemu J. W. w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z [...], której postanowieniem z [...] organ podatkowy pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Z uwagi na powyższe na wierzycielu nie ciążył obowiązek skierowania do zobowiązanego upomnienia przed podjęciem kroków zmierzających do wyegzekwowania należności w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dalej należy zauważyć, iż w stosunku do pozostałych zaległości w podatku od towarów i usług, tj. za maj 2009 r., sierpień 2010 r. i styczeń 2011 r., które są egzekwowane od zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych z 25.06.2014 r. o numerach: [...], [...] i [...] upomnienie z 03.06.2014 r. zawierające wezwania do ich uregulowania zostało doręczone zobowiązanemu 11.06.2014 r. W związku z powyższym, zarzut zobowiązanego, że wierzyciel nie doręczył mu upomnienia, mimo iż ciążył na nim taki obowiązek, nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego jest orzeczeniem organu podatkowego, które mieści się w katalogu włączeń zawartym w § 13 cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów. Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uchylenie zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku zgodnie z art. 250 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej prze radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r., 490). R.T.