III SA/Łd 453/08

Dnia 29 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. III SA/Łd 453/08 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2004 r. w sprawie sygn. akt 3 II SA/Łd 835/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uwzględniając skargę B. S., uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kolejowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na orzeczeniach lekarskich, które są lakoniczne i nie zawierają przekonującego uzasadnienia. Sąd wskazał, że organy administracji prowadzące postępowanie nie odniosły się do podnoszonych zarzutów skarżącego dotyczących tego, iż takie same czynniki szkodliwe, jakie występowały na stanowisku maszynisty elektrycznych pojazdów trakcji, tj. hałas, wibracje, występowały również wtedy, gdy przez 7 lat i 6 miesięcy był zatrudniony na stanowisku dyspozytora w lokomotywowni w P. Sąd uznał, iż brak jest w przepisach prawa powszechnie obowiązującego podstawy prawnej do założenia, iż po upływie 5-ciu lat od ustania narażenia na hałas, nie może być rozpatrywana choroba . Decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz. U. Nr z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. ) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U, Nr 132, poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po zapoznaniu się z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2004 r. sygn. akt 3II SA/Łd 835/01 oraz po analizie zgromadzonej dokumentacji i rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] znak: [...], nie stwierdzającej u B. S. choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. postanowił zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z poleceniem Sądu organ I instancji przeprowadził postępowanie mające na celu uzupełnienie danych dotyczących warunków pracy B.S. w narażeniu na hałas oraz dokonał szczegółowej oceny narażenia zawodowego w całym okresie zatrudnienia w PKP, co zostało uwidocznione w "Karcie oceny narażenia zawodowego". Całość dokumentacji została przedłożona Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. (jednostka orzecznicza pierwszego stopnia) wraz z prośbą o wydanie orzeczenia spełniającego wymóg opinii z uwzględnieniem wszystkich uwag zawartych w uzasadnieniu powołanego wyroku. Poradnia Chorób Zawodowych WOMP, po przeprowadzeniu badań uaktualniających ocenę narządu słuchu u B. S. i analizie dokumentacji wydała w dniu 31 stycznia 2005 r. orzeczenie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu wraz ze szczegółowym i obszernym uzasadnieniem, dlaczego tego schorzenia nie można uznać jako następstwa wykonywania pracy w narażeniu na hałas i co przemawia za jego pozazawodową etiologią. Udzielono również odpowiedzi na zarzuty Sądu, w tym podano przyczynę badanego schorzenia - przebyte zapalenie ucha środkowego prawego. Organ II instancji wyjaśnił, że B. S. nie zgadzając się z treścią tego orzeczenia wystąpił o ponowne badanie, w trybie odwoławczym, w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia - Instytucie Medycyny Pracy w Ł.. Wydane orzeczenie lekarskie IMP nr [...] z dnia 1 sierpnia 2005 r. również potwierdziło brak podstaw do uznania zmian chorobowych narządu słuchu jako uszkodzenia wywołanego działaniem hałasu. W uzasadnieniu orzeczenia wyczerpująco wyjaśniono, dlaczego z lekarskiego punktu widzenia nie ma merytorycznych przesłanek do uznania związku przyczynowego pomiędzy występującym u badanego upośledzeniem słuchu, a odległym w czasie (40 lat) i krótkotrwałym (3 lata i 8 miesięcy) narażeniem na hałas na stanowisku pracy maszynisty. Odniesiono się także do wątpliwości Sądu zawartych w wyroku oraz potwierdzono przyczynę ubytku słuchu (nawrotowe stany zapalne uszu i proces zrostowy kosteczek słuchowych - bez związku z narażeniem na hałas). Organ odwoławczy wskazał, że wobec kwestionowania przez B. S. opinii WOMP w Ł. i IMP w Ł. - organ I instancji wystąpił do Poradni Medycyny Pracy Kolejowego Zakładu Medycyny Pracy w W. o rozpatrzenie sprawy i wydanie stosownego orzeczenia lekarskiego, załączając całość dokumentacji (stosownie do § 7 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych). B. S. został kolejny raz zbadany w Poradni Medycyny Pracy KZMP w W. i w dniu 5 marca 2007 r. uzyskał orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej słuchu wraz z uzasadnieniem zawierającym rozpoznanie i podaniem powodów, które wykluczają czynnik hałasu jako sprawcę schorzenia narządu słuchu, wskazując jednocześnie na przebyte ropne zapalenie ucha, będące zasadniczą przyczyną utraty słuchu. Zgodnie z przysługującym badanemu prawem odwołania się od orzeczenia I -go stopnia - został złożony stosowny wniosek do właściwej jednostki orzeczniczej II-go stopnia, jakim w tym przypadku jest Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie (§ 9 pkt. 2 ww. rozporządzenia) - i gdzie po wykonanych specjalistycznych badaniach wydano orzeczenie lekarskie znak: [...] z dnia 22 czerwca 2007 r. potwierdzające wszystkie dotychczasowe ustalenia jednostek uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych - o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w zaistniałym u B. S. upośledzeniu słuchu. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wyjaśnił, że B. S. w PKP pracował jako starszy rzemieślnik od 8 lutego 1961 r. do 31 lipca 1961 r., jako pomocnik maszynisty elektrycznych pojazdów trakcyjnych i następnie jako maszynista tych pojazdów od 1 sierpnia 1961 r. do 30 kwietnia 1965 r. Od dnia 1 maja 1965 r. pełnił obowiązki dyspozytora przez okres 6-ciu miesięcy, a od 1 listopada 1965 roku do 31 stycznia 1972 r. był dyspozytorem, skąd przeszedł na stanowisko początkowo p.o. kierownika oddziału od 1 lutego 1972 r. do 31 października 1972 r. i kierownika oddziału od 1 listopada 1972 r. do 30 września 1973 r. W okresie od 1 października 1973 r. do zakończenia pracy z dniem 31 maja 1989 r., jako starszy referendarz kierował wieloosobowym zespołem pracowników eksploatacji pojazdów trakcyjnych. W okresie zatrudnienia przez 3 lata i 8 miesięcy (lata od 1 sierpnia 1961 r. do 30 kwietnia 1965 r.) podczas prowadzenia i obsługi pojazdów trakcyjnych na stanowisku maszynisty B. S. był narażony na działanie ponadnormatywnego hałasu. W pozostałym okresie pracy w PKP na zajmowanych stanowiskach nie występowało narażenie na ten czynnik szkodliwy. Organ II instancji stwierdził, że B. S. był łącznie poddany 6 razy specjalistycznym badaniom w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia. W obecnym postępowaniu czterokrotnie (w WOMP i IMP w Ł. oraz w Poradni Medycyny Pracy KZMP i Centrum Naukowym Medycyny Kolejowej w W.) i w poprzednim postępowaniu dwukrotnie w ww. kolejowych jednostkach medycznych. Zarówno obecnie wydane orzeczenia lekarskie: WOMP-u w Ł. nr [...] z dnia 31 stycznia 2005 r., IMP w Ł. nr [...] z dnia 1 sierpnia 2005r, Kolejowej Poradni Medycyny Pracy KZMP w W. z dnia 5 marca 2007 r.. Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej znak: [...] z dnia 22 czerwca 2007 r. jak i uprzednio wydane orzeczenia medycznych jednostek kolejowych: Poradni Medycyny Pracy KZMP w W. z dnia 14 marca 2000 r. i CNMK w W. znak: [...] z dnia 5 września 2000 r. zawierają stwierdzenia zgodne w treści o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu, bowiem ubytek słuchu u pacjenta nie jest spowodowany działaniem hałasu i jego etiologia jest pozazawodowa. Czynnikiem eliminującym u B. S. możliwość uznania zawodowego uszkodzenia słuchu jest obraz kliniczny, który nie jest charakterystyczny dla przewlekłego urazu akustycznego - nie stwierdzono ubytku słuchu obustronnego, symetrycznego, typu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej. Rozpoznano natomiast w uchu prawym ubytek słuchu typu mieszanego (przewodzeniowo odbiorczy) oraz odbiorczy ucha lewego typu pozaślimakowego. Stwierdzono również zmiany bliznowate błony bębenkowej ucha prawego z ograniczeniem jej ruchomości, co świadczy o przebytych stanach zapalnych ucha środkowego - i to jest w ocenie wszystkich lekarzy orzekających w niniejszej sprawie zasadniczą przyczyną dolegliwości. Dodatkowo w tym przypadku z lekarskiego punktu widzenia, do braku merytorycznych podstaw do uznania związku przyczynowego pomiędzy istniejącym uszkodzeniem słuchu a narażeniem na hałas na stanowisku pracy przyczynia się fakt odległego czasowo (40 lat temu) i krótkotrwałego (3 lata i 8 miesięcy) narażenia na ten czynnik szkodliwy. Bowiem stan słuchu nie jest stabilny w czasie i na jego wydolność ma wpływ również wiele różnych - innych od hałasu - przyczyn jak: zmiany uwarunkowane wiekiem, schorzenia ogólnoustrojowe, stany zapalne uszu, przyjmowane leki ototoksyczne, urazy głowy, uwarunkowania genetyczne, immunologiczne. Z tego powodu ważne znaczenie ma aspekt czynnika czasu jaki upływa od chwili ustania działania hałasu na narząd słuchu i szacowanie skutków ekspozycji na hałas po wielu latach jest praktycznie niemożliwe. Zatem ocena objawów klinicznych, przebieg i dynamika rozwoju ubytku słuchu, jego charakter, wyniki badań audiologicznych, ocena stanowiska pracy i narażenia na hałas mogła dać potwierdzenie lub wykluczyć zawodową etiologią uszkodzenia słuchu - co ma odniesienie w niniejszym przypadku. Organ II instancji wskazał, iż wielokrotnie przeprowadzone badania lekarskie przez uprawnione do orzekania o chorobach zawodowych jednostki medyczne wykazały, że u B. S. występuje ubytek słuchu typu mieszanego w uchu prawym z przewagą komponentu przewodzeniowego, zaś w uchu lewym występuje odbiorczy ubytek słuchu typu pozaślimakowego. Jednocześnie wyjaśniono w orzeczeniu WOMP w Ł. nr [...], że obraz kliniczny głuchot spowodowanych hałasem charakteryzuje się następującymi cechami: ubytek słuchu jest obustronny, symetryczny, typu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej i ponad wszelką wątpliwość stwierdzono (w wydanych orzeczeniach), że rozpoznany ubytek słuchu nie posiada tych cech. A zatem brak jest z punktu widzenia medycznego merytorycznych podstaw do uznania związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym ubytkiem słuchu, a odległym w czasie i krótkotrwałym narażeniem zawodowym na hałas. Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone badania lekarskie wykazały bez żadnej wątpliwości, że u B. S. nie występuje choroba narządu słuchu spowodowana hałasem, czyli choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych, co oznacza, że nie zachodzi domniemanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy rozpoznaną u niego chorobą narządu słuchu, a warunkami pracy, a w konsekwencji nie występuje konieczność obalania takiego domniemania poprzez wykazanie konkretnej pozazawodowej przyczyny rozpoznanego uszkodzenia słuchu. W orzeczeniach lekarskich wskazano, że przyczyną rozpoznanego u B. S. uszkodzenia słuchu są przebyte w przeszłości stany zapalne ucha prawego (o czym świadczy obraz otoskopowy ucha prawego), zaś obecne jego twierdzenie, jakoby nigdy nie chorował na zapalenie ucha środkowego, są w świetle tych badań, jak i informacji zawartej w dokumentacji medycznej (pochodzącej z wywiadu z pacjentem - "Protokół badania w kolejowej komisji lekarskiej" z dnia 14 marca 2000 r. w aktach sprawy), są niewiarygodne. Zarzuty stawiane przez B. S. orzeczeniom lekarskim wydawanym w postępowaniu za nieuzasadnione, gdyż orzeczenia te są zbieżne co do dokonanego rozpoznania oraz są wyczerpująco uzasadnione w sposób przystępny (zrozumiały dla osób nie będących lekarzami) i przekonujący. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał, iż zaskarżoną decyzję wydał w oparciu o orzeczenia lekarskie uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych placówek medycznych oraz informacje o narażeniu zawodowym ujęte w dochodzeniu epidemiologicznym, jak również w karcie oceny narażenia zawodowego (została udokumentowana praca 3-ch lat i 8 miesięcy w narażeniu na hałas ponadnormatywny), ale byłby to tylko pierwszy z niezbędnych warunków do stwierdzenia choroby zawodowej. Nie został spełniony drugi podstawowy warunek do rozpoznania choroby zawodowej: a mianowicie nie rozpoznano u B. S. choroby zawodowej wymienionej pod poz. 15 wykazu chorób zawodowych, gdyż zaistniałe dolegliwości nie wykazały klinicznego obrazu zmian chorobowych, jakie charakteryzują uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem w środowisku pracy i wskazane zostało, że ich etiologia jest pozazawodowa. Samo narażenie na czynnik mogący spowodować chorobę zawodową nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby zawodowej, lecz tylko jednym z elementów mogących wpłynąć na zaistnienie zawodowego schorzenia. Inspektor sanitarny nie może stwierdzić choroby zawodowej, jeżeli upoważnione jednostki orzecznicze nie rozpoznały choroby zawodowej i wskazują na pozazawodowe przyczyny stwierdzonego schorzenia oraz w sposób jednoznaczny wykluczają jego zawodowa etiologię. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł B. S., podnosząc, że stwierdzone u niego schorzenia powstały w czasie zatrudnienia w PKP i powstały w wyniku błędów w sztuce lekarskiej. Podał, że warunki pracy na stanowisku dyspozytora nie odbiegały od warunków pracy na stanowisku maszynisty pojazdów trakcyjnych, występował hałas i wibracje. Skarżący podniósł, że dokumentacja lekarska zaprzecza, aby chorował na zapalenie ucha prawego, natomiast termin "ropne" jest wtrętem badającego grona lekarskiego. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o jej oddalenie. Na uzasadnienie stanowiska powołano argumenty podniesione w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały po uchyleniu poprzednich decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2004 r. sygn. akt 3II SA/Łd 835/01. Stosownie do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji dokonana została z punktu widzenia zgodności z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294, zm. Dz. U. z 1989 r Nr 61, poz. 364). Zgodnie z § 1 ust. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych za choroby zawodowe uważa się wyłącznie choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia. W załączniku tym pod poz. 15, jako chorobę zawodową wymienia się uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu. Oznacza to, że nie każde uszkodzenie słuchu jest uznawane za chorobę zawodową a jedynie takie, którego obraz kliniczny jest charakterystyczny dla głuchoty spowodowanej narażeniem zawodowym na hałas. Stwierdzenie przez organy obu instancji braku podstaw do uznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem było wynikiem właściwie uzupełnionego materiału dowodowego. Organy administracji oparły się na orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia 31 stycznia 2005 r. nr [...], który rozpoznał u badanego zmiany pozapalne ucha prawego z ubytkiem słuchu typu mieszanego, odbiorczy ubytek słuchu typu pozaślimakowego ucha lewego, uszkodzenie ośrodkowej części układu przedsionkowego i stwierdził brak podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu – poz. 15 wykazu chorób zawodowych. WOMP podał, że ubytek słuchu spowodowany hałasem przemysłowym charakteryzuje się takimi cechami jak: obustronność, symetryczność, typ odbiorczy, typ ślimakowy. Tych cech ubytku słuchu nie stwierdzono u badanego B. S. Natomiast za przyczynę stwierdzonych dolegliwości u skarżącego medyczna jednostka I stopnia przyjęła zapalenie ucha środkowego. Sąd stwierdził, iż jak wynika z akt administracyjnych, a w szczególności z protokołu badania w kolejowej komisji lekarskiej z dnia 14 marca 2000 r., osłabienie słuchu nastąpiło u skarżącego w 1965 roku i było spowodowane ropnym zapaleniem ucha. Ponadto organy orzekające w niniejszej sprawie uzupełniły materiał dowodowy o orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy z dnia 1 sierpnia 2005 r. nr [...] orzeczenie Kolejowej Medycyny Pracy w W. z dnia 5 marca 2007 r. oraz orzeczenie Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W. z dnia 22 czerwca 2007 r.. Wszystkie powyżej wskazane medyczne jednostki orzecznicze nie stwierdziły u skarżącego choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. W orzeczeniach tych w sposób wyczerpujący został uzasadniony brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u badanego. Uzupełnienie opinii było rzetelne, bowiem sporządzone zostało na podstawie analizy całości dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej, narażenia na hałas na stanowisku pracy oraz w oparciu o wyniki wieloktronie przeprowadzonych badań audiometrycznych, w tym na podstawie aktualnie przeprowadzonych kompleksowych badań audiologicznych zweryfikowanych audiometrią obiektywną. Wnioski powyższych orzeczeń, uzupełnione poprzez przeprowadzenie ponownych badań, mogły stanowić podstawę do wydania decyzji w niniejszej sprawie. Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. nakładają na jednostki właściwe do rozpoznania choroby zawodowej obowiązek zebrania pełnej dokumentacji w zakresie pracy zawodowej, warunków wykonywania tej pracy, czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, jak i innych pomocnych danych w tym zakresie. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy administracji w ponownie prowadzonym postępowaniu, w oparciu o wszystkie dowody, w tym wyniki dochodzenia epidemiologicznego i wyniki przeprowadzonych badań, poczyniły wyczerpujące ustalenia w stanie faktycznym sprawy. Medyczne jednostki orzecznicze potwierdziły, że przeprowadzone u skarżącego badania nie ujawniły uszkodzenia słuchu o lokalizacji ślimakowej, co wyklucza uszkodzenie spowodowane hałasem. Skarżący ma niedosłuch, ale nie każda choroba narządu słuchu może być uznana za chorobę zawodową, ale tylko ta, która została wymieniona w wykazie chorób zawodowych i stwierdzona przez uprawnione podmioty, oraz jeżeli spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zauważyć należy, że gdy wskazane w przepisach jednostki medyczne uprawnione do rozpoznania choroby zawodowej w swych opiniach, w sposób, który nie budzi wątpliwości, nie stwierdziły istnienia choroby zawodowej, to organy administracji orzekające w sprawie, nie miały podstaw do kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych. Brak jest podstaw do przyjęcia, że organy administracji nie poczyniły wyczerpujących ustaleń w stanie faktycznym sprawy. Zasadniczym powodem nieuznania choroby zawodowej u B. S. jest brak rozpoznania, w objawach chorobowych, skutków zdrowotnych związanych z pracą wykonywaną w hałasie, co wielokrotnie stwierdziły jednostki medyczne uprawnione do orzekania w sprawach zawodowych schorzeń. Warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie specjalistycznymi badaniami obustronnego odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej, będącego skutkiem wieloletniego i ciągłego narażenia na hałas. Nie ulega wątpliwości, jak trafnie oceniły organy administracji, że przeprowadzone u skarżącego badania nie ujawniły uszkodzenia słuchu o lokalizacji ślimakowej, co wyklucza uszkodzenie słuchu wywołane hałasem. Kliniczny obraz ubytku słuchu występujący u skarżącego nie wskazuje na przesłanki niezbędne do uznania choroby zawodowej. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę. TG