III SA/Łd 453/15

Dnia 18 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 17 § 1, art. 18 w związku z art. 64c § 3 i § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy zwrotu M. T. kwoty 109,20 zł, zaliczonej na poczet kosztów egzekucyjnych naliczonych za czynności egzekucyjne, dokonane w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] i wyegzekwowanej w wyniku zajęcia zawiadomieniem z dnia 25 lutego 2014 r. Nr [...] - prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w dniu 28 października 2013 r. A S. A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej wystawił na M. T. tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...], obejmujące zaległości z tytułu opłat abonamentowych RTV, które następnie skierował do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. B. celem realizacji w trybie egzekucji administracyjnej. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. zawiadomieniami z dnia 19 grudnia 2013 r. o numerach: [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego oraz dokonał zajęcia innej wierzytelności zobowiązanego w B Sp. z o. o. Zawiadomienia te wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 7 stycznia 2014 r. W dniu 4 lutego 2014 r. spisano z zobowiązanym protokół o stanie majątkowym, z którego wynika, że M. T. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, jedynym źródłem utrzymania jest zasiłek z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w wysokości 222 zł miesięcznie. Mieszkanie, które zamieszkuje jest mieszkaniem kwaterunkowym. Ponadto zobowiązany oświadczył, iż dostaje dodatek mieszkaniowy i posiada zadłużenie w opłatach za czynsz w wysokości ok 50 zł. Następnie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B., zawiadomieniem z dnia 25 lutego 2014 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych przysługującej od Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. - B. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono zobowiązanemu w dniu 3 marca 2014 r. Postanowieniem z dnia 7 marca 2014 r. organ egzekucyjny, w związku z złożonym przez zobowiązanego wnioskiem o umorzenie zaległości, zawiesił przedmiotowe postępowanie. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał dodatkowo, iż wyegzekwowana w wyniku zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym kwota w wysokości 558 zł pozostanie w depozycie urzędu do czasu rozpatrzenia ww. wniosku o umorzenie przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji. M. T. w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. zatytułowanym "Oświadczenie" skierowanym do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. wniósł o: zwrot na konto nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 558 zł oraz odebranie jego sprawy pracownikowi organu – M. Ś. i przekazanie jej innemu pracownikowi. Ponadto M. T. podniósł, że nie uznaje zajętych wierzytelności. Wyjaśnił przy tym, iż w dniu 28 listopada 2013 r. złożył do KRRiTV oraz do A wniosek o całkowite umorzenie zaległych opłat, a dokumenty potwierdzające tę okoliczność znajdują się przy piśmie złożonym do organu egzekucyjnego w dniu 21 stycznia 2014 r., a następnie wycofanym pod wpływem przekazania błędnych informacji przez jego pracownika. Ponadto strona wskazała, że złożenie pism z dnia 28 listopada 2013 r. i z dnia 5 marca 2014 r. winno skutkować wycofaniem przez A przedmiotowych tytułów wykonawczych. Pismem z dnia 18 marca 2014 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. wystąpił do wierzyciela o zajęcia stanowiska w przedmiocie zwrotu kwoty pozostającej w depozycie organu egzekucyjnego. W odpowiedzi na powyższe, A S. A. Centrum Obsługi Finansowej pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r. wniosła o przekazanie kwoty znajdującej się w depozycie organu egzekucyjnego na konto wierzyciela. Wierzyciel poinformował jednocześnie organ egzekucyjny, iż w związku ze złożonym przez zobowiązanego wnioskiem o umorzenie zaległości A S.A. oczekuje na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Następnie, pismem z dnia 26 marca 2014 r. wierzyciel wniósł, z uwagi na złożenie do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniosku o umorzenie zaległości objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...]. W dniu 31 marca 2014 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie, którym podjął zawieszone na podstawie art. 56 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowieniem z dnia 7 marca 2014 r. postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. zawiesił na wniosek wierzyciela postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Tego samego dnia Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. wydał postanowienie, którym - po rozpatrzeniu wniosku z dnia 10 marca 2014 r. - odmówił zwolnienia spod egzekucji zajętej nadpłaty. M. T. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniósł m.in. o: "umorzenie postępowania egzekucyjnego w związku z zastosowaniem w nim niedopuszczalnego środka w postaci "oszustwa", zwrot należnej nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 558 zł. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia 1 kwietnia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że przed ponownym rozpatrzeniem sprawy konieczne jest podjęcie przez organ pierwszej instancji działań zmierzających do wyjaśnienia charakteru prawnego żądania M. T. zawartego w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. zatytułowanym "Oświadczenie" i przyjęcia właściwego trybu postępowania w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 8 lipca 2014 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. wystąpił do A S.A. z prośbą o udzielenie informacji, czy wniosek M. T. o umorzenie zaległości objętych tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...] został rozpatrzony oraz o wyrażenie stanowiska w kwestii egzekucji całej należności objętej tytułami wykonawczymi". Ww. pismo zostało również skierowane do wiadomości zobowiązanego. W odpowiedzi M. T. złożył pismo z dnia 24 sierpnia 2014 r., w którym poinformował, że jego wniosek o umorzenie zaległości nie został do chwili obecnej rozpoznany. M. T. wniósł również o zmianę postanowienia dotyczącego odmowy zwolnienia spod egzekucji zajętej nadpłaty i jej natychmiastowego zwrotu wraz z odsetkami. Pismem z dnia 15 października 2014 r. A S. A. poinformowała, że zaległości abonamentowe zostały umorzone. Jednocześnie wskazała, że w przypadku powstania kosztów egzekucyjnych należy nimi obciążyć zobowiązanego. Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r., w oparciu o art. 59 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. B. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku M. T. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny ponownie rozpatrzył wniosek M. T. z dnia 10 marca 2014 r. w części dotyczącej zwrotu kwoty kosztów egzekucyjnych i odmówił zwrotu kwoty 109,20 zł zaliczonej na poczet kosztów egzekucyjnych naliczonych za czynności egzekucyjne dokonane w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] i wyegzekwowanej w wyniku zajęcia zawiadomieniem z dnia 25 lutego 2014 r. Nr [...] - prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank. W podjętym rozstrzygnięciu Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. wyjaśnił, że jest organem właściwym do rozpoznania wniosku M. T. z dnia 10 marca 2014 r. o zwrot na konto nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 558 zł jedynie w części dotyczącej zwrotu kwoty 109,20 zł, tj. kwoty pobranych kosztów egzekucyjnych. Wskazał dodatkowo, iż w zakresie żądania zwroty pozostałej kwoty nadpłaty, tj. kwoty 448,80 zł stanowiącej wysokość wyegzekwowanej kwoty należności głównej i odsetek, która została przekazana wierzycielowi, organem właściwym do jego rozpatrzenia jest A S. A., jako dysponent ww. kwoty, dlatego też żądanie jej zwrotu zostało skierowane przez organ egzekucyjny do podmiotu uprawnionego do jego rozpatrzenia. Na powyższe rozstrzygnięcie M. T. złożył zażalenie, w którym zażądał zwrotu kosztów egzekucyjnych w wysokości 109,20 zł wraz z pozostałą kwotą 426,81 zł przekazaną na konto A, z której zwrócono mu jedynie 21,99 zł. W uzasadnieniu zażalenia zarzucił wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia bez uwzględnienia wytycznych wskazanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w postanowieniu dnia 18 czerwca 2014 r. Organ egzekucyjny rozpatrując przedmiotową sprawę nie odniósł się do jego sytuacji majątkowej, która została opisana w oświadczeniu majątkowym złożonym w Urzędzie na początku 2014 r., nie wystąpił o wyjaśnienie charakteru prawnego pisma z dnia 10 marca 2014 r. zatytułowanego "Oświadczenie" i błędnie uznał, że jest to jedynie wniosek o zwrot zajętej w postępowaniu nadpłaty, podczas gdy pismo to stanowiło odpowiedź na "wezwanie dla dłużnika zajętej wierzytelności o konieczności złożenia oświadczenia" znajdujące się w zawiadomieniu z dnia 25 lutego 2014 r. (wskazał przy tym, iż żądanie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym zawarte było w tym piśmie "przy okazji"), uznał za prawidłowe przekazanie wierzycielowi kwoty nadpłaty znajdującej się w depozycie Urzędu na skutek zmiany podstawy prawnej zawieszenia postępowania egzekucyjnego, pomiędzy jednym a drugim zawieszeniem co jest niezgodne z prawem, bezprawnie zaliczył kwotę nadpłaty na poczet zaległości w opłatach abonamentu za okres od stycznia 2008 r. do marca 2009 r., a na przełomie marca i kwietnia 2014 r. upłynęło 5 lat od powstania zaległości i uległy przedawnieniu. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu i instancji. Wskazał, iż w wyniku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, organ egzekucyjny ustalił, iż ww. pismo z dnia 10 marca 2014 r. stanowi żądanie zwrotu kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w art. 64c § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z akt sprawy wynika bowiem, iż M. T. w piśmie z dnia 24 sierpnia 2014 r. wniósł o zmianę postanowienia dotyczącego odmowy "wyłączenia składnika majątkowego" w postaci nadpłaty podatku dochodowego spod egzekucji i "natychmiastowy zwrot przez Urząd Skarbowy tej kwoty, utraconej (...) wskutek bezprawnych działań j ego urzędników". Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. organ egzekucyjny wydając zaskarżone rozstrzygnięcie wypełnił zalecenia wskazane przez organ odwoławczy w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2014 r. Z uwagi na wystosowanie przez M. T. żądania zmiany postanowienia dotyczącego odmowy "wyłączenia składnika majątkowego" w postaci nadpłaty podatku dochodowego spod egzekucji i jej zwrotu, zawartego w piśmie z dnia 25 listopada 2014 r., bezzasadnym było kierowanie przez organ egzekucyjny dodatkowego wezwania do wyjaśnienia charakteru prawnego żądania zawartego w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. Organ zauwazył, iż ewentualny zwrot nadpłaty zajętej w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie rozliczonej na poczet kosztów egzekucyjnych możliwy jest wyłącznie po wydaniu postanowienia orzekającego o zasadności tego zwrotu. Ponadto - jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji - organ egzekucyjny nie posiada uprawnień do orzekania w zakresie zwrotu pozostałej kwoty nadpłaty, która została rozliczona na poczet należności głównej i odsetek, a następnie przekazana wierzycielowi, dlatego też organ egzekucyjny zobowiązany był do przekazania żądania w tym zakresie do A, jako do dysponenta zajętej kwoty w wysokości 448,80 zł, co uczynił pismem z dnia 18 marca 2014 r. Organ powołał art. 64c § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. Powołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotryczące ww. przepisu. Organ zauważył, iż w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte zgodnie z wnioskiem wierzyciela, tj. A S. A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], obejmujących zaległości z tytułu opłat abonamentowych RTV. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wyegzekwowana została kwota 558 zł, z której na poczet powstałych kosztów egzekucyjnych zaliczono 109,20 zł. Pozostałą kwotę nadpłaty rozliczono na poczet należności głównej za okres od stycznia do grudnia 2008 r. oraz od stycznia do marca 2009 r. i odsetek od tej należności, a następnie przekazano wierzycielowi. W dniu 17 września 2014 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wydała decyzję o umorzeniu pozostałej do wyegzekwowania zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od 1 kwietnia 2009 r. do 30 kwietnia 2009 r. i od 1 maja 2009 r. do 28 lutego 2014 r. w wysokości 1032,60 zł wraz z odsetkami w wysokości 349,41 zł. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego. Mając na uwadze całokształt zaistniałych okoliczności faktycznych oraz obowiązujące regulacje prawne, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w niniejszej sprawie brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku M. T. o zwrot wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. zostało wszczęte i prowadzone zgodnie z wnioskiem wierzyciela na podstawie tytułów wykonawczych od [...] do [...] w celu wyegzekwowania należności z tytułu opłat abonamentowych RTV. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., samo umorzenie przez wierzyciela zaległości nie oznacza wadliwości wszczętego i prowadzonego względem M. T. postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku poniesienia kosztów postępowania egzekucyjnego. Użyte bowiem w art. 64c § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sformułowanie "było niezgodne z prawem" należy odnosić do stanu z chwili wszczęcia i (lub) prowadzenia egzekucji, powodującego niedopuszczalność egzekucji z przyczyn przewidzianych prawem. Wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności, które następnie zostały w części umorzone przez wierzyciela na wniosek zobowiązanego, nie oznacza że wierzyciel wystawiając tytuły wykonawcze postępował niezgodnie z prawem, a organ egzekucyjny bezpodstawnie ją prowadził w sytuacji, gdy w chwili jej wszczęcia przedmiotowe zaległości były należne. Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając, że organy obydwu instancji nie odniosły się do jego zarzutu wynikającego z art. 57 § 1 u.p.e.a. Zdaniem skarżącego postępowanie nie powinno zostać podjęte a kwota jego nadpłaty powinna nadal być w depozycie I US. Wskazał, iż w ten sposób utracił środki z nadpłaty podatku dochodowego. Zarzucił brak zachowania odpowiednich norm etycznych urzędnikom I Urzędu Skarbowego. Ponadto z kwoty nadpłaty podatku w wysokości 558 zł zostały sfinansowane zaległości za styczeń 2008 r. – marzec 2009 r. Tymczasem na przełomie marca i kwietnia 2014 r., gdy kwota ta została rozksięgowana, minęło już od marca 2009 r. pięć lat. Wg przepisów można jedynie egzekwować należności abonamentowe sprzed 5 lat, nie zaś wcześniejszego okresu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kwoty 109 zł kosztów egzekucyjnych i pozostałej części nadpłaty podatku 426,81 zł z należnymi odsetkami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu bezprawnej zmiany podstawy prawnej zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz zaliczenia wyegzekwowanej nadpłaty na poczet przedawnionych należności, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż okoliczności te nie mogą być badane w ramach postępowania dotyczącego zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. W celu kwestionowania prawidłowości zawieszenia postępowania egzekucyjnego przysługiwało skarżącemu prawo złożenia zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia, natomiast kwestie dotyczące przedawnienia należności dochodzonych w toku prowadzonego postępowania, mogły być badane w ramach zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 lub tez wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte zgodnie z wnioskiem wierzyciela to jest A S.A. na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości tytułu opłat abonamentowych RTV. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego została wyegzekwowana kwota 558 zł z której na poczet powstałych kosztów egzekucyjnych zaliczono 109,20 zł. Pozostałą kwotę przekazano wierzycielowi. Przedmiotowe postępowanie dotyczy odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych w wysokości 109,20zł. Zgodnie z art. 64 c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.),opłaty o których mowa w art. 64 § 1 i 6 wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne z zastrzeżeniem § 2-4 obciążają zobowiązanego. O zwrocie kosztów egzekucyjnych ustawodawca mówi w art. 64 § 3 ww ustawy zgodnie z którym – jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel , obciąża nimi wierzyciela. Wierzyciel – A S.A. pismem z dnia 15 października 2014 r poinformowała organ egzekucyjny , że zaległości abonamentowe zostały umorzone. Samo umorzenie przez wierzyciela zaległości nie świadczy o wadliwości postępowania a w konsekwencji nie zwalnia również zobowiązanego z obowiązku poniesienia kosztów prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Użyte bowiem w art. 64c § 3 ww ustawy sformułowanie " było niezgodne z prawem " należy odnosić do stanu z chwili wszczęcia i ( lub) prowadzenia egzekucji, powodującego niedopuszczalność egzekucji z przyczyn przewidzianych prawem. Wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności , które następnie zostały umorzone przez wierzyciela na wniosek zobowiązanego, nie oznacza , ze wierzyciel wystawiając tytuły wykonawcze postępował niezgodnie z prawem , a organ egzekucyjny bezpodstawnie ją prowadził w sytuacji, gdy w chwili jej wszczęcia przedmiotowe zaległości były należne. Zarzuty skarżącego są niezasadne i nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Zarzut dotyczący zmiany podstawy prawnej zawieszenia postępowania powinien być podniesiony przez skarżącego w zażaleniu na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania. Zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania powinien być podniesiony w ramach zarzutów na postępowanie egzekucyjne bądź wniosku o umorzenie postępowania. Okoliczności te nie mogły być badane przez organ w ramach postępowania dotyczącego zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego, ani przez Sąd w ramach niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. kk