III SA/Łd 454/18

Dnia 12 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , Sędzia NSA Janusz Nowacki, Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz skarżącego M. W. kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 1257) – dalej "k.p.a.", art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 2067 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów(tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 864), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego. W toku postępowania ustalono, że M.W. pełni służbę w Policji od 26 lipca 2004 r. Policjantem w służbie stałej został 26 lipca 2006 r. Wnioskiem z 3 października 2017 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w P. o przyznanie pomocy finansowej na budowę domu. Do wniosku załączył akt notarialny Rep. A nr [...] z 21 lutego 2012 r. dotyczący zakupu działki budowlanej nr 8/10 położonej w P., decyzję z [...] grudnia 2012 roku o pozwoleniu na budowę oraz akt notarialny Rep. A nr [...] z 7 listopada 2001r. umowę kupna - sprzedaży przez małżonkę wnioskodawcy lokalu mieszkalnego nr 25 położonego przy ul. A nr 11 w D. o powierzchni użytkowej 50,27 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 35,07 m2. Nabywany lokal został obciążony prawem dożywocia na rzecz dziadków kupującej. W toku postępowania ustalono, że powierzchnia mieszkalna lokalu będącego własnością żony policjanta wynosi 32,08 m2. W dniu 11 grudnia 2017 roku do organu I instancji wpłynęło oświadczenie wnioskodawcy, w którym wskazał, że w mieszkaniu żony od momentu jego nabycia przez cały czas mieszkali jej dziadkowie. Po śmierci dziadka żony wnioskodawcy w 2012 roku w lokalu tym nadal mieszka jej babcia ze swoim synem, który pomaga jej z uwagi na wiek i stan zdrowia. Wnioskodawca wraz z żoną i dziećmi nigdy nie mieszkali w tym lokalu ze względu na złe warunki mieszkaniowe (mała powierzchnia, zamieszkiwanie przez dziadków żony i brak ciepłej wody z sieci). Rodzina mieszka w części domu należącego do rodziców wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w P. odmówił przyznania pomocy finansowej na wskazany cel. W uzasadnieniu wskazał, że żona funkcjonariusza posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w Spółdzielni Mieszkaniowej "B" o powierzchni 32,08 m2 . Oznacza to w ocenie organu, że małżonka policjanta posiada lokal odpowiadający uprawnieniom do czterech norm zaludnienia, a zatem brak jest podstaw do przyznania funkcjonariuszowi wnioskowanej pomocy finansowej. Od niniejszej decyzji zainteresowany wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., w którym zarzucił naruszenie art. 88 ust.1, art. 94 ust 1 i art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Strona podniosła, że z uwagi na ustanowioną służebność mieszkania na rzecz babci żony w sprawie występuje usprawiedliwiona prawnie i faktycznie niemożność zamieszkiwania w tym lokalu przez jego rodzinę. Podkreślił także, że gdyby nawet służebność mieszkania babci jego żony ograniczyć tylko do jednego pokoju to wówczas powierzchnia mieszkania pozostająca do dyspozycji jego rodziny byłaby mniejsza od czterech norm zaludnienia przysługujących jego rodzinie. Zaskarżoną obecnie decyzją z [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że art. 94 ust. 1 ustawy o Policji łączy się ściśle z art. 95 tej ustawy i związek ten wyraża się w tym, że pomoc finansowa przysługuje tylko temu policjantowi, który nie uzyskał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej a powinien był taki lokal otrzymać. Zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi, którego małżonek posiada w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Organ odwoławczy podkreślił, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta, który ma prawo do otrzymania na podstawie decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ustawy pragmatycznej. Natomiast w sytuacji, gdy policjant ma odpowiednie mieszkanie, o którym mowa powyżej, to cel przepisu jest spełniony, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu mieszkalnego o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie jest bowiem świadczeniem pieniężnym należnym każdemu funkcjonariuszowi, ale tylko tym, którzy mają niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że żona wnioskodawcy na podstawie aktu notarialny Rep. A nr [...] z dnia 7 listopada 2001 r. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr 25 położonego przy ul. A nr 11 w D. o powierzchni mieszkalnej 32,08 m2. M.W. zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2013r., poz. 1170) legitymuje się uprawnieniami do 4 norm zaludnienia (po jednej dla zainteresowanego, żony oraz syna i córki) -, a zatem skarżący posiada uprawnienia do lokalu o powierzchni mieszkalnej od 28 do 40 m2. W ocenie organu II instancji lokal mieszkalny, którego właścicielem jest żona funkcjonariusza zapewnia przysługujące jemu i jego rodzinie normy zaludnienia. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o uprawnieniach mieszkaniowych strony są twierdzenia dotyczące obciążenia posiadanego lokalu mieszkalnego w D. służebnością osobistą na rzecz babci żony. Strony umowy (żona policjanta i jej dziadkowie) ułożyły stosunek własności lokalu i jego obciążenia według własnego uznania, co nie zmienia faktu, że własność lokalu służy w całości żonie funkcjonariusza i tylko tę okoliczność przepisy nakazują badać organowi Policji rozstrzygającemu o uprawnieniach mieszkaniowych strony. Dziadkowie policjanta lub jego małżonka, ani inni krewni, nie są w ogóle brani pod uwagę przy rozstrzyganiu o uprawnieniach mieszkaniowych policjantów (art. 89 ustawy). W skardze na powyższą decyzję z 23 kwietnia 2018 r. M.W. zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności: art. 7 w zw. z art. 77 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie i nie przeprowadzenie dowodów na okoliczności istotne do rozstrzygnięcia sprawy co skutkowało pominięciem okoliczności, iż na dzień złożenia wniosku strona nie zajmowała (wraz z żoną i dziećmi) lokalu mieszkalnego należącego do żony i nie mam faktycznej możliwości aby w tym lokalu zamieszkać wraz z rodziną; oraz art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, polegające na przyjęciu, że skarżący nie spełnia przesłanek do uzyskania pomocy finansowej na podstawie decyzji administracyjnej z uwagi na fakt, iż jego małżonka posiadała lokal mieszkalny, w sytuacji gdy rodzina nie była w jego faktycznym posiadaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od Wojewódzkiego Komendanta Policji w Ł. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważyła co następuje : Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a" sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Analizując prowadzone postępowanie administracyjne sąd doszedł do wniosku, że zarówno decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie rozważań wskazać należy, że w myśl przepisu art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane powołaną ustawą formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, którymi są: 1. przydział policjantowi lokalu służbowego (art. 88 ust. 1 ustawy), 2. przyznanie policjantowi równoważnika pieniężnego, jeżeli policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy), 3. przyznanie policjantowi pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy). Wskazać należy, że z powołanych wyżej przepisów prawa jednoznacznie wynika, że każdemu policjantowi w służbie stałej, który nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, bądź równoważnik pieniężny albo pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Gramatyczna wykładnia art. 88 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy prowadzi do wniosku, iż przysługujące policjantowi prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje pomoc finansowa. Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza. Omawiane uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy. Zgodnie z tym przepisem lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nie przydziela się policjantowi w następujących sytuacjach: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ustawy, 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2) oraz 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu. A więc ani prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa udzielona na cel wymieniony w art. 94 ust. 1 ustawy nie przysługują policjantowi mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, w sposób określony w art. 95 pkt 1-4 ustawy. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu zatem wiązać należy tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej w formie przewidzianej przez ustawę (art. 95 ustawy), to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 ustawy). W konsekwencji taki policjant nie spełnia niezbędnej przesłanki przyznania pomocy finansowej określonej w art. 94 ust. 1 ustawy (por. uchwała NSA z 29 marca 1999 r. OSP 1/99 ONSA 1999/3/77,LEX 36572). Z literalnego brzmienia cytowanego art. 95 ust.1 ustawy o Policji wynika, że istnienie negatywnej przesłanki w postaci posiadania przez funkcjonariusza lub jego małżonka prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej wyłącza możliwość przyznania funkcjonariuszowi pomocy finansowej, o którym mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Dokonując wykładni przepisów prawa warto jednak pamiętać, że zasada, zgodnie z którą "clara non sunt interpretanda", (to co jest zrozumiałe i jasne nie wymaga interpretacji) nie jest aktualnie powszechnie akceptowana ani w doktrynie, ani też w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r. sygn.. akt I OSK 1096/16 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na www.orzezcenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Podkreśla to M. Zirk-Sadowski stwierdzając, że "dzisiaj problem bezpośredniego rozumienia tekstu prawnego budzi wiele wątpliwości" – zob. Wykładnia w prawie administracyjnym, [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.), System prawa administracyjnego. t. 4, Warszawa 2012, s. 129. Zwrócił na to uwagę również Trybunał Konstytucyjny. Przykładowo, w wyroku z 13 stycznia 2005 r., P 15/02, OTK-A 2005, nr 1, poz. 4 stwierdził, że "coraz częściej, także i w orzecznictwie zasada clara non sunt interpretanda zamienia się właściwie w zasadę interpretati cessat in clarin (interpretację należy zakończyć, gdy osiągnięto jej jednoznaczny rezultat)". Zgodnie z aktualnymi poglądami prezentowanymi w piśmiennictwie, ograniczenie się przez sąd wyłącznie do wykładni literalnej jest wręcz niewłaściwe – konieczne jest potwierdzenie jej przez wykładnię systemową i funkcjonalną (por: M. Zirk-Sadowski, Wykładnia w prawie administracyjnym, op. cit., s. 126-208). Kierując się właśnie wykładnią celowościową Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OPS 7/08 (publ. W ONSAiWSA 2009/4/66, Prok.i Pr.-wkł. 2010/5/29) dotyczącej pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego przez funkcjonariusza Służby Więziennej, wskazał, że w sytuacji w której funkcjonariusz jest współwłaścicielem "w odpowiedniej powierzchniowo części" lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, ale z przyczyn usprawiedliwionych (obiektywnych) nie zajmuje takiego lokalu (domu), nie mieszka w nim i w tym znaczeniu nie posiada lokalu lub domu mieszkalnego, a tym samym nie ma mieszkania w danej miejscowości. Wykładnia celowościowa przepisów prowadzi do wniosku, że przy usprawiedliwionej niemożności zamieszkania w nim - funkcjonariusz nie powinien być pozbawiony prawa do pomocy finansowej. W kontekście powyższego wskazać zatem należy, że decydujące znaczenie dla oceny uprawnień funkcjonariusz do uzyskania pomocy o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji ma sytuacja mieszkaniowa policjanta składającego wniosek o przyznanie analizowanego świadczenia, a zatem okoliczności dotyczące zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjanta z uwzględnieniem przysługujących mu norm powierzchniowych. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 i art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niekompletne ustalenie stanu faktycznego sprawy, pominięcie okoliczności wynikających z oświadczenia skarżącego z 11 grudnia 2017 roku oraz niewystarczające ustosunkowanie się do zarzutów odwołania. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że skarżący w swoim wniosku wyjaśnił, że domaga się przyznania pomocy finansowej na budowę domu położonego w P., w którym zamieszka razem z żoną i dziećmi. Wskazał także, że nie zajmował mieszkania własnościowego spółdzielczego położonego w D. przy ul. A 11 m 25. Do wniosku załączył akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia 7 listopada 2001r. umowę kupna - sprzedaży przez małżonkę wnioskodawcy lokalu mieszkalnego nr 25 położonego przy ul. A nr 11 w D. o powierzchni użytkowej 50,27 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 35,07 m2, z którego wynika, że nabyta nieruchomość jest obciążona prawem dożywocia na rzecz dziadków żony skarżącego. W toku postępowania ustalono, że powierzchnia mieszkalna lokalu będącego własnością żony policjanta wynosi 32,08 m2. Stanowiło to podstawę do wydania decyzji odmownych w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na budowę domu. Zaznaczyć także należy, że w oświadczeniu złożonym po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji z 11 grudnia 2017 roku skarżący ponownie wskazał, że w mieszkaniu żony od momentu jego nabycia przez cały czas mieszkali jej dziadkowie. Po śmierci dziadka żony wnioskodawcy w 2012 roku w lokalu tym nadal mieszka jej babcia ze swoim synem który pomaga jej z uwagi na wiek i stan zdrowia. Wnioskodawca wraz z żoną i dziećmi nigdy nie mieszkał w tym lokalu ze względu na złe warunki mieszkaniowe (mała powierzchnia, zamieszkiwanie przez dziadków żony i brak ciepłej wody z sieci). Rodzina mieszka w części domu należącego do rodziców wnioskodawcy. W odwołaniu skarżący podał raz jeszcze, że organ nie uwzględnił, że rodzina wnioskodawcy faktycznie nie posiada lokalu w D., a poza tym z uwagi na zamieszkiwanie w nim innych osób lokal ten nie spełnia norm zaludnienia. Organ I instancji w ogóle nie ustosunkował się i nie wyjaśnił okoliczności wynikających z wniosku o udzielenie pomocy finansowej z 3 października 2017 r. ani z oświadczenia z 11 grudnia 2017 r. Z kolei organ odwoławczy wskazał jedynie, że podnoszone przez stronę okoliczności nie mają wpływu na ocenę uprawnienia funkcjonariusza do uzyskania pomocy finansowej, bowiem fakt obciążenia mieszkania żony policjanta prawem dożywocia na rzecz jej babci nie zmienia faktu, że pozostaje ona właścicielem lokalu mieszkalnego o powierzchni zgodnej z normami zaludnienia. Komendant Wojewódzki wskazał także, że dziadkowie policjanta lub jego małżonka, ani inni krewni, nie są w ogóle brani pod uwagę przy rozstrzyganiu o uprawnieniach mieszkaniowych policjantów. Przede wszystkim wskazać należy, że nabycie przez żonę skarżącego tytułu prawnego do lokalu położonego w D. o powierzchni 32,08 m2 nie pozbawiło skarżącego automatycznie prawa do przyznania pomocy finansowej. Organy prowadzące postępowanie nie zbadały należycie, czy przedmiotowy lokal spełnia normy zaludnienia określone w rozporządzeniu MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczony dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.) bowiem przede wszystkim nie ustaliły kto faktycznie w tym lokalu zamieszkuje. Nie ustosunkowały się tym samym do twierdzeń skarżącego, że lokal ten nie spełnia norm zaludnienia bowiem mieszka w nim babcia żony policjanta oraz jej ojciec wskazując jedynie, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla uprawnienia skarżącego do przyznanie pomocy finansowej. Organy nie wystarczająco zebrały materiał dowodowy w tej sprawie, bowiem z akt administracyjnych nie wynika, że organy ustaliły gdzie obecnie, i w jakich warunkach skarżący zamieszkuje wraz z rodziną. W tej sytuacji trudno jest przesądzić czy spełnione zostały normy zaludnienia określone w powoływanym rozporządzeniu z dnia 18 maja 2005 r. Warto też zaznaczyć, że posiadanie lokalu mieszkalnego, który nie zapewniał skarżącemu i jego rodzinie normy mieszkaniowej, bądź zgodnie z celowościową wykładnią art. 88 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 1 i art. 95 pkt 1 -4 ustawy o Policji niemożliwość jego zamieszkiwania usprawiedliwiona jest obiektywnymi okolicznościami nie może skutkować utratą prawa do przydziału lokalu z zasobów resortowych, jak również prawa do jego zastępczej formy w postaci prawa do pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust.1 tej ustawy. W tym zakresie jednak organy Policji nie poczyniły odpowiednich ustaleń faktycznych. Natomiast zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dodać także należy, iż ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie może być oceną wyrywkową, uwzględniającą tylko niektóre wynikające z niego okoliczności i pomijającą pozostałe, bowiem czyni to taką ocenę dowolną, a nie swobodną i narusza art. 80 k.p.a. Zgodnie z przywołanym przepisem organ zobowiązany jest ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 107§ 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Tymczasem w kontrolowanym postępowaniu organy po prostu pominęły cześć okoliczności wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, które wskazują na możliwość odmiennego rozstrzygnięcia. W związku z tym nie sposób uznać, że taki sposób oceny i wyciągnięte wnioski respektują zasadę prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.). W ponownie prowadzonym postępowaniu organy powinny wziąć pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu oraz dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy poprzez wyjaśnienie, gdzie skarżący faktycznie zamieszkuje, kto zamieszkuje w lokalu będącym własnością jego żony położonym w D. Te okoliczności pozwolą na ustalenie czy spełnione są normy zaludnienia określone w rozporządzeniu z dnia 18 maja 2005 r., a tym samym czy skarżącemu przysługuje prawo do udzielenia pomocy finansowej na budowę domu. W tym stanie rzeczy sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. k.ż.