III SA/Łd 455/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. U. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić wniosek. TP III SA/Łd 455/09 UZASADNIENIE D. U. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] wydaną w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 455/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę D. U. W tym samym dniu do Sądu wpłynęło pismo skarżącej zawierające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 27 listopada 2009 r. skarżąca została zobowiązania do wypełnienia i odesłania do sądu w terminie 7 dni urzędowego formularza prawa pomocy PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe zarządzenie skarżąca wykonała w zakreślonym terminie. Uzasadniając przedmiotowy wniosek D. U. wskazała na swoją trudną sytuację finansową. Oświadczyła, że utrzymuje się wraz z córką z renty rodzinnej i zasiłku rodzinnego. Wyjaśniła nadto, że jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w urzędzie pracy. Z przedłożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką M. U. Na dochody gospodarstwa domowego składa się renta rodzinna w wysokości 386,38 zł oraz zasiłek rodzinny w kwocie 91 zł. Skarżąca, zgodnie ze złożonym oświadczeniem, nie jest właścicielką domu ani mieszkania, czy innej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni 44,88 m2 na zasadzie najmu. Nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Do wniosku o przyznanie prawa pomocy dołączyła "kartę wizyt" osoby poszukującej pracy z Powiatowego Urzędu Pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazać należy również, iż w art. 239 p.p.s.a. ustawodawca uregulował zakres przedmiotowo – podmiotowy zwolnień od obowiązku uiszczania kosztów sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Powołany przepis stanowi jedną z regulacji szczególnych, zwalniającą określone w nim podmioty, występujące w charakterze strony postępowania sądowoadministracyjnego, od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi D. U. jest wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego. Sprawy dotyczące przyznawania, odmowy przyznawania, jak również wstrzymywania wypłaty dodatków mieszkaniowych mieszczą się w szeroko rozumianej kategorii spraw z zakresu pomocy społecznej. Stąd też uznać należało, iż spełnione zostały warunki, o których mowa w art. 239 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Tym samym wniosek skarżącej w zakresie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych nie może zostać uwzględniony. Skarżąca jest już bowiem zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych związanych z jej udziałem w sprawie z mocy ustawy. Z tego też względu wniosek skarżącej należało oddalić jako bezzasadny. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 260 p.p.s.a. oddalił wniosek. TP.