III SA/Łd 462/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2005 roku sprawy ze skargi D. O. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przywrócenia do służby w Policji 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. nr [...] z dnia [...], 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz D. O. kwotę 615 (sześćset piętnaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. orzeka, że zaskarżony rozkaz personalny podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. zawiesił D. O. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 11 marca 2004r. do dnia 10 czerwca 2004r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. zwolnił D. O. ze służby w Policji z dniem 16 kwietnia 2004r. Od wymienionego rozkazu D. O. wniósł odwołanie. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej zwolnienia ze służby i ustalił datę zwolnienia D. O. ze służby w Policji na dzień 31 maja 2004r. W pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Na wymieniony rozkaz D. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005r. w sprawie III S.A./Łd 634/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżony rozkaz oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...]. Rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] Komendant Miejski Policji w Ł., na podstawie art.6f i art.42 ust.1-6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji(Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm.), przywrócił D. O. z dniem 20 kwietnia 2005r. do służby w Policji na stanowisko równorzędne z zajmowanym w dniu zwolnienia ze służby-policjanta Komendy Miejskiej Policji w Ł., w trzeciej grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 0,91 kwoty bazowej w wysokości 1270 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 180 zł. Jednocześnie przyznano D. O. świadczenie pieniężne za okres 1 miesiąca pozostawania poza służbą równie uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. W uzasadnieniu stwierdzono, iż wykonany został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 stycznia 2005r. i przywrócono D. O. do służby w Policji na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed zwolnieniem. Jednocześnie przyznano D. O. świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy. Postanowieniem nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 113 § 1 kpa, Komendant Miejski Policji w Ł. sprostował błąd pisarski w uzasadnieniu swojego rozkazu nr [...] z dnia [...] w ten sposób, że zamiast sformułowania o przyznaniu D. O. świadczenia pieniężnego za okres 6 miesięcy wpisano, iż świadczenie pieniężne przyznano za okres 1 miesiąca. Od rozkazu personalnego z dnia [...] odwołanie wniósł D. O. wnosząc o przyznanie mu odszykowania w wysokości wynagrodzenia za cały okres pozostawania bez pracy tzn. za okres od 31 maja 2004r. do 20 kwietnia 2005r. Podniósł nadto, iż wysokość wynagrodzenia została błędnie wyliczona gdyż przyjęto kwotę bazową w wysokości 1270 zł podczas gdy powinna zostać przyjęta kwota bazowa na 2005r. w wysokości 1438,27 zł. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., na podstawie art.138 § 1 pkt.2 i art.127 § 2 kpa oraz art.42 ust.1 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji(Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm.) uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej wysokości świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą oraz daty przywrócenia do służby i określił datę przywrócenia D. O. do służby w Policji na dzień 15 czerwca 2005r. a także przyznał świadczenie pieniężne za okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu stwierdzono, iż wysokość świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą w Policji przysługuje w wysokości od 1 do 6 miesięcy wynagrodzenia równego wynagrodzeniu na stanowisku zajmowanym przed służbą. Wysokość świadczenia jest więc uznaniowa. Odwołujący miał możliwość otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych w okresie kiedy nie pozostawał w służbie w Policji. Świadczenie pieniężne przewidziane w art.42 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. nie może służyć wzbogaceniu funkcjonariusza Policji. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, świadczenie to winno wynosić za okres 4 miesięcy. Odnośnie przyjęcia kwoty bazowej na 2004r. to odwołujący pozostaje nadal pod zarzutem popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Jest on ciągle zawieszony w czynnościach służbowych. W przypadku zaś zawieszenia policjant otrzymuje obligatoryjne podwyżki dopiero po zakończeniu postępowania karnego będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych. Odwołującemu nie przysługują nadto żadne inne świadczenia poza tymi jakie są określone w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990r. Nie przysługuje mu zatem odszkodowanie za cały okres pozostawania poza służbą w Policji. Mając to na uwadze organ odwoławczy orzekł jak w sentencji rozkazu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na wymieniony rozkaz złożył D. O. podnosząc, iż nieprawidłowo została określona data przywrócenia do służby w Policji. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie III S.A./Łd 634/04 uprawomocnił się 11 lutego 2005r. a więc przywrócenie do służby winno nastąpić w dniu 12 lutego 2005r. Skarżący winien nadto otrzymać świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy a nie za 4 miesiące. Zwolnieni policjanta ze służby na podstawie art.41 ust.1 pkt.8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. jest traktowane jako rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika a w takim przypadku zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje przez co najmniej 6 miesięcy. Błędnie także przyjęto kwotę bazową za 2004r. do wyliczenia świadczenia pieniężnego. Zmiana kwoty bazowej nie stanowi obligatoryjnej podwyżki o której mowa w art.124 ust.2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. Winno zatem być przyjęta kwota bazowa za 2005r. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie rozkazu w zaskarżonej części. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga D. O. jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm./. Zgodnie z treścią art.42 ust.1 cytowanej ustawy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art.42 ust.2 wymienionej ustawy jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art.41 ust.3. Zgodnie z treścią art.42 ust.5 ustawy z 6 kwietnia 1990r. policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie z jaką datą policjant winien zostać przywrócony do służby w sytuacji gdy decyzje organów administracji obu instancji zwalniające ze służby zostały uchylone wyrokiem sądu. Możliwe jest tu przyjęcie jednego z dwóch rozwiązań. Pierwszą możliwością jest uznanie, iż przywrócenie do służby winno nastąpić z dniem uprawomocnienia się wyroku. Drugim rozwiązaniem jest przyjęcie daty późniejszej, określonej w rozkazie o przywrócenie do służby, przy czym data ta winna być późniejsza niż dzień w którym rozkaz ten stanie się ostateczny. Sąd stanął na stanowisku, iż uzasadnione jest przyjęcie pierwszego rozwiązania. Należy zaznaczyć, iż stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania co wynika z treści art.28 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. W sytuacji zatem gdy wyrokiem sądowym uchylone zostały decyzje o zwolnieniu policjanta ze służby konieczne jest wydanie decyzji o jego przywróceniu. W ocenie sądu w decyzji tej jako datę przywrócenia do służby winien zostać wskazany dzień w którym wyrok stał się prawomocny. Każdy wyrok sądowy wywołuje skutek prawny z chwilą jego uprawomocnienia się. W sytuacji gdy wyrokiem takim uchylono decyzje o zwolnieniu policjanta ze służby jego skutkiem jest "reaktywacja" stosunku służbowego z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. Wyrok taki wywołuje skutek ex tunc. Oznacza to, iż policjant winien zostać przywrócony do służby z dniem uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. Przyjęciu takiego poglądu nie stoi na przeszkodzie treść art.42 ust.2 ustawy z 6 kwietnia 1990r. Siedmiodniowy termin do zgłoszenia gotowości podjęcia służby, o którym mowa w tym przepisie, winien być liczony od dnia kiedy decyzja o przywróceniu do służby stanie się ostateczna . Pogląd, iż skutkiem uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji w sprawie o zwolnienie ze służby jest "reaktywacja" stosunku służbowego z dniem ogłoszenia lub doręczenia wyroku wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 1999r. w sprawie II S.A. 459/99(Lex nr 47392). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionym w wyroku. Przyjęcie odmiennego poglądu a mianowicie, że datą przywrócenia do służby jest dzień określony w decyzji o przywróceniu, przy czym data ta winna być późniejsza niż dzień w którym decyzja ta stanie się ostateczna, w ocenie sądu, byłoby krzywdzące dla policjanta i nie miałoby racjonalnego uzasadnienia. Może się bowiem zdarzyć, iż po uprawomocnieniu się wyroku sądowego uchylającego decyzję o zwolnieniu policjanta, akta administracyjne zostaną zwrócone organowi administracji ze znacznym opóźnieniem. Może się także zdarzyć, iż po zwrocie tych akt organ administracji nie wyda niezwłocznie decyzji o przywróceniu do służby lecz uczyni to znacznie później. Nie można także wykluczyć sytuacji, iż decyzja o przywróceniu do służby stanie się ostateczna po upływie długiego okresu czasu. W takiej sytuacji może dojść do powstania znacznego odstępu czasowego pomiędzy uprawomocnieniem się wyroku sądowego, korzystnego dla policjanta, a jego faktycznym przywróceniem do służby. W tym czasie, mimo "wygrania" sprawy w sądzie, funkcjonariusz policji nie pozostawałby w stosunku służbowym a tym samym nie otrzymywałby należnego uposażenia za pracę. Ponosiłby zatem niekorzystne konsekwencje opieszałości w działaniu organów państwowych. Byłoby to dla niego krzywdzące i nie miałoby logicznego uzasadnienia. Dlatego też, w przekonaniu sądu, funkcjonariusz policji winien zostać przywrócony do służby z dniem uprawomocnienia się wyroku sądowego uchylającego decyzje o zwolnieniu ze służby a nie z żadną inną, późniejszą datą. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji błędnie określiły datę przywrócenia skarżącego do służby w Policji. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił rozkazy organów administracji obu instancji o zwolnieniu D. O. ze służby. Od wyroku tego żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej i uprawomocnił się on w dniu 4 marca 2005r. Z tym dniem zatem D. O. winien zostać przywrócony do służby. Organy administracji natomiast określiły datę przywrócenia do służby na dzień 15 czerwca 2005r. Oznaczałoby to, iż w okresie od 4 marca do 15 czerwca 2005r. skarżący nie pozostawałby w stosunku służbowym. Byłoby to rozwiązanie niesprawiedliwe i nie miałoby racjonalnego uzasadnienia. W ocenie sądu organy administracji w zakresie daty przywrócenia do służby błędnie zinterpretowały przepis art.42 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. Dodać również należy, iż organ odwoławczy określając nową datę przywrócenia do służby naruszył także przepis art.139 kpa zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji przywrócił skarżącego do służby z dniem 20 kwietnia 2005r. D. O. odwołał się od tego rozkazu kwestionując wysokość przyznanego mu uposażenia zaś organ II instancji ustalił nową datę przywrócenia do służby na dzień 15 czerwca 2005r. Ustalenie późniejszej daty przywrócenia do służby jest orzeczeniem na niekorzyść skarżącego gdyż pozbawia go możliwości wcześniejszego powrotu do służby oraz otrzymywania za ten okres uposażenia. Organ odwoławczy ustalając późniejszą datę przywrócenia do służby naruszył zatem przepis art.139 kpa. Organy administracji obu instancji dokonały również błędnej interpretacji przepisu art.42 ust.5 ustawy z 6 kwietnia 1990r. co do okresu za który skarżącemu przysługuje uposażenie. Z przepisu tego wynika, iż świadczenie pieniężne ma charakter obligatoryjny w tym znaczeniu, że przysługuje ono policjantowi w każdym przypadku przywrócenia go do służby. Również co do wysokości tego świadczenia ustawodawca nie przewidział żadnej dowolności. Świadczy o tym sformułowanie użyte w wymienionym przepisie, iż "policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą" świadczenie pieniężne". Analiza tego sformułowania wskazuje, iż wysokość świadczenia uzależniona jest od okresu pozostawania poza służbą. W sytuacji gdy policjant pozostawał poza służbą przez okres przekraczający 6 miesięcy winien otrzymać świadczenie za okres 6 miesięcy. D. O. pozostawał poza służbą od dnia 1 czerwca 2004r. do dnia 14 czerwca 2005r. a więc przez okres przeszło 12-u miesięcy. Powinien zatem otrzymać świadczenie, o którym mowa w art.42 ust.5 ustawy z 6 kwietnia 1990r., w maksymalnej wysokości tj. za okres 6 –u miesięcy. Niezasadna jest argumentacja organu odwoławczego, iż D. O. winno przysługiwać świadczenie jedynie za 4 miesiące. W ocenie organu administracji skarżący mógł się bowiem zarejestrować w urzędzie pracy i pobierać zasiłek dla bezrobotnych. Należy zaznaczyć, iż z przepisu art.42 ust.5 ustawy z 6 kwietnia 1990r. nie wynika aby wysokość przyznanego świadczenia była uzależniona od pobierania jakichś innych świadczeń. Wysokość świadczenia, o którym mowa w art.42 ust.5 wymienionej ustawy, zależy jedynie od okresu pozostawania policjanta poza służbą a nie od tego czy policjant miał możliwość pobierania zasiłku dla bezrobotnych. D. O. faktycznie nie zarejestrował się w urzędzie zatrudnienia lecz nawet gdyby to uczynił to i tak, w świetle art.75 ust.1 pkt.3 i ust.2 pkt.3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz.U. nr 99 poz.1001 z późn. zm.) nie otrzymałby zasiłku przez okres 6-u miesięcy. Zwolnienie ze służby w Policji z powodu popełnienia przestępstwa jest bowiem traktowane jako spowodowanie rozwiązania stosunku służbowego przez bezrobotnego ze swej winy bez wypowiedzenia. Dodać również należy, iż nawet gdyby po upływie 6-u miesięcy, skarżący nabył prawo do zasiłku to i tak musiałby go zwrócić w sytuacji przyznania mu uposażenia za czas pozostawania bez pracy co wynika z treści art.76 ust.2 pkt.5 ustawy z 20 kwietnia 2004r. Kwestia możliwości pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez skarżącego nie ma jednak większego znaczenia w sytuacji gdy pozostawał on poza służbą przez okres ponad 12-u miesięcy. Z uwagi na długość tego okresu winien on otrzymać świadczenie za 6 miesięcy. Niezasadny jest natomiast zarzut skarżaqcego, iż przyznane mu uposażenie winno zostać wyliczone w oparciu o kwotę bazową obowiązującą w 2005r. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art.99 ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. przeciętne uposażenie policjanta stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość, ustaloną według osobnych zasad, określa ustawa budżetowa. W 2004r. wysokość kwoty bazowej została ustalona na kwotę 1396,38 zł zaś w 2005r. jest to kwota 1438,27 zł. Dla ustalenia prawidłowego sposobu wyliczenia wysokości uposażenia skarżącego możliwe jest przyjęcie jednego z dwóch rozwiązań. Pierwsza możliwość to przyjęcie, iż uposażenie winno zostać wyliczone w oparciu o uposażenie otrzymywane przed zwolnieniem ze służby tzn. w oparciu o kwotę bazową z 2004r. Druga możliwość to przyjęcie, iż uposażenie winno zostać wyliczone z uwzględnieniem kwoty bazowej z 2005r. W przekonaniu sądu, uzasadnione jest przyjęcie pierwszej możliwości. Wskazuje na to treść przepisu art.42 ust.5 ustawy z 6 kwietnia 1990r. W przepisie tym znajduje się bowiem sformułowanie, iż "policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem". Analiza tego sformułowania prowadzi do wniosku, iż chodzi tu o wynagrodzenie jakie otrzymywał policjant przed jego zwolnieniem. W sytuacji bowiem gdyby ustawodawca chciał aby było to aktualne uposażenie na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem to wyraźnie by to zaznaczył w przepisie używając pojęcia "obecne" lub "aktualne". W przepisie art.42 ust.5 nie znajduje się jednak takie sformułowania co dowodzi, iż policjantowi winno przysługiwać uposażenie jakie otrzymywał przed zwolnieniem czyli uwzględniające kwotę bazową wówczas obowiązującą. Za przyjęciem takiego poglądu przemawia również fakt, iż przywrócenie policjanta do służby jest instytucją analogiczną do instytucji przywrócenie do pracy określoną w kodeksie pracy. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1993r. w sprawie II S.A. 1956/93(ONSA nr 1 z 1995r. poz.15). Oznacza to, że uposażenie policjanta przywróconego do pracy winno być podobnie wyliczone jak wynagrodzenie pracownika przywróconego do pracy. W myśl zaś art.47 kodeksu pracy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 8 stycznia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopów wypoczynkowych, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop(Dz.U. nr 2 poz.14 z późn. zm.) pracownikowi przywróconemu do pracy przysługuje wynagrodzenie obliczone według zarobków jakie osiągał przed rozwiązaniem stosunku pracy. Policjantowi przywróconemu do służby winno zatem przysługiwać uposażenie otrzymywane przed rozwiązaniem stosunku służbowego a nie takie jakie obecnie obowiązuje na stanowisku zajmowanym przed jego zwolnieniem. Uposażenie skarżącego winno więc zostać wyliczone w oparciu o kwotę bazową z 2004r. a nie z 2005r. Nie ma natomiast żadnego znaczenia okoliczność podnoszona przez organ odwoławczy, iż skarżący jest zawieszony w czynnościach służbowych i w tym czasie nie obejmują gą obligatoryjne podwyżki uposażenia a taką jest przyjęcie nowej kwoty bazowej. Przede wszystkim należy podnieść, iż skarżący w dacie wydania zaskarżonego rozkazu nie był zawieszony w czynnościach służbowych. Rozkazem personalnym z dnia [...] został on zawieszony w czynnościach służbowych na okres od 11 marca 2004r. do 30 czerwca 2004r. Ponieważ z dniem 31 maja 2004r. został on zwolniony ze służby to, zgodnie z treścią § 6 ust.3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. nr 120 poz.1029) decyzja o zawieszeniu wygasła. W dniu wydania rozkazów przez organy obu instancji skarżący nie pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych a więc wszelkie rozważania organu odwoławczego dotyczące tego, że nie powinny go obejmować obligatoryjne podwyżki nie mają żadnego znaczenia. Faktem jest, iż rozkazem personalnym z dnia [...] D. O. przedłużono okres zawieszenia lecz rozkaz ten został wydany już po wydaniu zaskarżonego rozkazu. Reasumując sąd uznał, iż organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego co miało wpływ na wynik sprawy. Mając to uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1a.) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżony rozkaz oraz poprzedzający go rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...]. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona na podstawie art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w związku z § 6 pkt.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu/Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm./ sąd zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 615 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na sumę tę złożyła się: kwota 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 15 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona zaś D. O. został przywrócony do służby w Policji, na podstawie art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd orzekł, że zaskarżony rozkaz podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny ponownie przeanalizować cały zgromadzony materiał dowodowy uwzględniając wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie.