III SA/Łd 463/09

Dnia 5 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), Prezydent Miasta Ł. pozbawił M.S. statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 czerwca 2009 roku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że M.S. zarejestrowany został w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. [...]., gdyż spełnił warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. ustawy, wobec czego został uznany za osobę bezrobotną. W dniu 22 czerwca 2009 r. nie stawił się w wyznaczonym terminie. Jednocześnie w ciągu 7 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Tym samym zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy zaistniała okoliczność powodująca pozbawienie statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy. Wobec utraty statusu osoby bezrobotnej nastąpiła utrata uprawnień do wszelkich świadczeń przysługujących bezrobotnemu w świetle przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nabycie statusu bezrobotnego uzależnione będzie od spełnienia warunków określonych w ustawie w dniu ponownej rejestracji. Od powyższej decyzji M. S. złożył odwołanie. Podał, iż w dniu [...]r. złożył wniosek o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Pismem z dnia [...] r. urząd pracy poinformował go, iż ww. wniosek został rozpatrzony pozytywnie i zostały przyznane środki, których z powodu braków finansowych nie wypłacono. Uznał więc, że wizyta u pośrednika pracy jest zbędna. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazują, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki: powiadomi powiatowy urząd pracy w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona. Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas za uzasadnioną należy uznać decyzję orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej. Termin określony w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jest terminem prawa materialnego, nie może zatem być przywrócony na podstawie przepisów k.p.a. Organ II instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż M.S. miał obowiązek potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 22 czerwca 2009 r. Termin ten został podany do wiadomości skarżącemu w dniu 20 marca 2009 r., o czym świadczy własnoręczny podpis skarżącego na druku karty rejestracyjnej w części D (akta sprawy). M. S. nie zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy nr 1 w Ł. w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 22 czerwca 2009 r. i nie poinformował tego Urzędu o przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 następnych dni, tj. do dnia 29 czerwca 2009 r. (poniedziałek) włącznie. Dopiero w złożonym w dniu 13 lipca 2009 r. odwołaniu podał powód swojego niestawiennictwa. Akta sprawy nie potwierdzają, aby M. S. skorzystał z możliwości wynikającej z art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy i poinformował Powiatowy Urząd Pracy nr 1 w Ł. o braku gotowości do pracy. Organ wskazał, że M. S. został pouczony w dniu rejestracji, tj. w dniu [...] r., o obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez powiatowy urząd pracy terminach oraz o konsekwencjach niestawiennictwa w urzędzie, a także o możliwości zgłoszenia braku gotowości do pracy (pouczenie z dnia 18 lutego 2009 r., opatrzone własnoręcznym podpisem bezrobotnego). W ocenie organu odwoławczego, okoliczności podniesione przez skarżącego w odwołaniu nie mogą stanowić usprawiedliwienia nieobecności w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł.w wyznaczonym terminie, który był określony w sposób czytelny i nie budzący żadnych wątpliwości. Organ powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 15 maja 1998 r., sygn. akt II SA 406/98, stwierdził, iż niezgłoszenie się bezrobotnego w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie mogą uzasadniać jedynie przyczyny, które nie są zawinione przez bezrobotnego. Do takich przyczyn nie należy zapomnienie lub przeoczenie daty stawiennictwa, której przyjęcie do wiadomości jest stwierdzone w aktach własnym podpisem bezrobotnego. Wojewoda Ł.wskazał, że organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nie sposób jednak wyprowadzić z powyższych przepisów wniosku, iż organ otrzymując od strony potwierdzenie zapoznania się z dokumentem poprzez złożenie na nim własnoręcznego podpisu, zobowiązany jest do podjęcia jakichś dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do potwierdzenia, że strona rzeczywiście zapoznała się z jego treścią. Przyjąć należy, że składając podpis pod dokumentem strona jest świadoma jego treści i znaczenia. Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. Poza oceną organu pozostaje przy tym kategoryczność sankcji nakładanej przez ustawodawcę wobec osoby bezrobotnej, która zaniedbała obowiązku wynikającego z treści art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto organ wskazał, że w przypadku wątpliwości dotyczących obowiązku zgłoszenia się w dniu 22 czerwca 2009 r. do urzędu pracy M. S. mógł poprosić pracownika urzędu o wyjaśnienie tej sprawy, bądź w terminie późniejszym skontaktować się z urzędem pracy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podał, że nie zgadza się z decyzją o pozbawieniu go statusu osoby bezrobotnej. Podał, że dnia 11 marca 2009r. złożył wniosek o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Podczas wizyty w urzędzie w dniu 20 marca 2009 r. poinformował pośrednika pracy o złożonym wniosku o przyznanie środków. Zapytał również czy konieczne jest jego stawiennictwo na kolejnej wizycie w dniu 22 czerwca 2009r., jeśli złożony przez niego wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie i uzyskał informację, że w powyższej sytuacji kolejna wizyty u pośrednika pracy będzie zbędna. Decyzja o przyznaniu mu środków zapadła 30 marca 2009r. i była pozytywna, o czym dowiedział się podczas wizyty w urzędzie. Dowiedział się również, jakie dokumenty powinienem zebrać, aby dotacja została wypłacona i dostarczył je po dwóch tygodniach. Pozostało mu jedynie czekać na środki. Wizyty w UP składał przynajmniej raz w tygodniu, aby dowiedzieć się kiedy dotacja będzie wypłacona. Od kilku miesięcy musiał regularnie opłacać czynsz za lokal, którego wynajem jest wymagany przy składaniu wniosku o dotację. W końcu dowiedział się, że pieniądze przeznaczane na dotację już są i zaczynają być wypłacane według listy, na której znajdował się dopiero na 47 miejscu. Numer konta, na jaki miała być przelana przydzielona mu kwota, dostarczył kilka dni przed wyznaczoną trzy miesiące wcześniej wizytą u pośrednika pracy. Zdaniem skarżącego, pomimo jego zaangażowania w sprawę, nikt nie poinformował go o tym, że na wizycie musi się stawić. Kierując się wskazówkami, które pośrednik udzielił mu przy poprzedniej wizycie, nie stawił się na wizytę. Zdaniem skarżącego, wizyta była zbędna, ponieważ pośrednik pracy pracujący w urzędzie ma za zadanie znaleźć pracę osobie bezrobotnej, która zapisując się wyraża na to zgodę. W sytuacji kiedy złożył wniosek o przyznanie mu środków na własną działalność, jasne stało się, że pracy już nie szuka, gdyż mam zamiar otworzyć własną firmę. W dodatku wniosek został rozpatrzony pozytywnie, dostarczył wszystkie dokumenty i oczekiwał tylko na środki. Skarżący podniósł, że pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej, tym samym odebranie przyznanej mu dotacji, wiąże się z utratą przyszłych dochodów oraz planów na przyszłość. Pozostał bez pieniędzy na dalsze utrzymanie lokalu, bez oszczędności, które wydał na remont lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie, Sąd stwierdził, iż organy administracji naruszyły przepisy prawa procesowego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni (art. 33 ust. 3 ustawy). Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Stosownie zaś do treści art. 75 ust. 3 ustawy, bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. W myśl art. 33 ust. 4c ustawy, w przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy na wskazany okres ponowne nabycie statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji, po upływie tego okresu, przy spełnieniu warunków zawartych w ustawie do ich nabycia. Z powyższego wynika, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy. Podstawę wydania decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, aby zaistniały obie podstawy do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z art. 33 ust. 4 pkt 4, to musi taka osoba nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie siedmiodniowym liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis zatem nakłada na bezrobotnego obowiązek powiadomienia organu administracji publicznej, do którego miał określonego dnia zgłosić się, o uzasadnionej przyczynie niemożności stawienia się w tym dniu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 9, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. nie zdołały należycie i dokładnie wyjaśnić stanu faktycznego leżącego u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w wydanych przez nie decyzjach. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miało wyjaśnienie okoliczności związanych z uzasadnieniem przyczyn niestawiennictwa skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł. w dniu 22 czerwca 2009 r. Z odwołania wynika, iż skarżący usprawiedliwiał niestawienie się w urzędzie pracy przyznaniem mu środków finansowych na działalność gospodarczą. Ponadto w skardze przedstawił dodatkowe argumenty na uzasadnienie przyczyn swojej nieobecności. Organy obu instancji nie uwzględniły podnoszonych okoliczności, uznając, że skoro skarżący miał obowiązek potwierdzenia gotowości do pracy w dniu 22 czerwca 2009 r. i nie uzasadnił przyczyn swojego niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł.w tym dniu, to należy pozbawić go statusu osoby bezrobotnej. Z powyższą argumentacją zgodzić się nie można. Organ wydaje decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego, gdy bezrobotny nie zgłosi się w wyznaczonym terminie do urzędu pracy i jednocześnie: 1) w ogóle nie powiadomi o przyczynie nieobecności, 2) uczyni to po upływie wskazanego terminu, 3) podana przyczyna nieobecności nie może być uznana za uzasadnioną. Zgodzić sie należy ze stanowiskiem, że artykuł 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jednoznacznie określa ciążące na bezrobotnym obowiązki i odnosi je między innymi do powiadomienia o uzasadnionej, a nie jakiejkolwiek przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Z przepisu tego wynika zatem, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę. Ponadto to nie organ zobowiązany jest do ustalania i wyjaśniania przyczyny niezgłoszenia się bezrobotnego. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swą nieobecność przez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji. Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest jednak pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść ustalać musi organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny, to okoliczności, na które bezrobotny nie miał wpływu, a więc przeszkody powstałe niezależnie od jego woli, np. choroba czy brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji publicznej. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, nawet tylko lekkomyślności czy niedbalstwa. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił się w urzędzie pracy, a zatem tego dnia nie wykazał swej gotowości do podjęcia pracy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada, że rola organu orzekającego, to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że w pewnych sytuacjach organy administracji powinny nie tylko oczekiwać wyjaśnień strony, ale same ocenić cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W sytuacji, gdy pewne okoliczności sprawy budzą wątpliwości lub są niewystarczające rzeczą organu jest wezwanie strony do ich uzupełnienia oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W niniejszej sprawie organy administracji w ogóle nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego. Organy obu instancji nie podjęły żadnych ustaleń zmierzających do zweryfikowania twierdzeń skarżącego dotyczących złożenia wniosku o dotację na rozpoczęcie własnej działalności gospodarczej i jego stanowiska co do braku konieczności zgłoszenia się u pośrednika pracy w sytuacji otrzymania dotacji. Z akt sprawy nie wynika również, aby organy orzekające wyjaśniały kwestię przyznania dotacji na działalność gospodarczą skarżącego. Skarżący załączył do odwołania pismo Powiatowego Urzędu Pracy nr 1 w Ł.i z dnia 30 marca 2009 r., z którego wynika, że jego wniosek o dotację na rozpoczęcie działalności gospodarczej został rozpatrzony pozytywnie. Natomiast z karty bezrobotnego wynika, że w dniu 20 marca 2009 roku skarżący stawił się w urzędzie pracy, odnotowano brak odpowiedniej oferty pracy dla niego, skarżący złożył podpis. Podpis złożył również pośrednik pracy A.K. Następna data stawienia się została wskazana na 22 czerwca 2009 r., dokonano przy niej adnotacji, że bezrobotny złożył wniosek o dotację, skarżący złożył podpis oraz inny pośrednik pracy B. B. złożyła podpis z datą 20 marca 2009 roku. Kolejny wpis jest dokonany przez doradcę zawodowego z datą 20 marca 2009 r. i dotyczy zaopiniowania wniosku o dotację na prowadzenie działalności gospodarczej. Organy administracji nie wyjaśniły, czy wobec takich adnotacji dokonanych w karcie bezrobotnego, skarżący faktycznie miał obowiązek stawić się w dniu 22 czerwca 2009 r. W ocenie Sądu, niestawiennictwo mogło posiadać swoje uzasadnienie, skoro już w dniu 20 marca 2009 r. pośrednik pracy dokonał adnotacji dotyczącej złożenia wniosku o dotację przez bezrobotnego, co może być uznane, że obecność skarżącego na kolejnej wizycie u pośrednika pracy nie była konieczna, skoro nie była ona związana z przyjęciem propozycji odpowiedniej pracy, bowiem skarżącemu zostały przyznane środki finansowe na własną działalność gospodarczą, zaś inny cel wynikający z ustawy nie został przez pośrednika pracy określony. Z akt sprawy nie wynika też, że termin kolejnej wizyty u pośrednika, tj. w dniu 22 czerwca 2009 r. został określony na innym dokumencie, tak jak to miało miejsce w przypadku wyznaczonego terminu wizyty na dzień 20 marca 2009 r., w którym został podany numer pokoju, w którym bezrobotny powinien się stawić. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji jeszcze raz wnikliwie przeanalizują przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach k.p.a., czy spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. Tp.