III SA/Łd 463/14

Dnia 6 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ch. na decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 10 marca 2014 roku (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) S. Ch. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Prezydenta Miasta T. skargę na "działanie Prezydenta Miasta T., który w sprawie [...] decyzja z dnia [...] załączył mapę sytuacyjno-wysokościową niezgodną z planem realizacyjnym z 1979r. (...)". Pismem z dnia 24 marca 2014 roku (k nr 17 akt sądowych) Prezydent Miasta T. zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie treści pisma z dnia 10 marca 2014 roku zatytułowanego "skarga" poprzez wskazanie, czy przedmiotowe pismo jest odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...], znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 roku, stanowiącym odpowiedź na powyższe zapytanie skarżący oświadczył, że skarga z dnia 10 marca 2014 roku jest odwołaniem od powyższej decyzji. W nadesłanej odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta T. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Wskazać należy, że przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. określa związek między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są decyzje administracyjne i określone postanowienia, które mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Wyraża on zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli przed wniesieniem skargi w postępowaniu administracyjnym nie zostały wykorzystane określone środki weryfikacji kwestionowanych indywidualnych aktów administracyjnych. Taka intencja ustawodawcy znajduje potwierdzenie w postanowieniach art. 52 § 2 p.p.s.a. w którym zostało wyjaśnione, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest przy tym równoznaczne ze spełnieniem omawianego warunku. O wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej wniesionego środka zaskarżenia. Zatem niezachowanie przewidzianego w ustawie trybu ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. Innymi słowy nie wystarczy samo złożenie środka zaskarżenia od kwestionowanej decyzji, czy postanowienia organu pierwszej instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że przedmiotem wniesionej przez skarżącego skargi jest decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...], znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy, co sam skarżący doprecyzował w piśmie złożonym w dniu 28 kwietnia 2014 roku (k nr 12 akt sądowych). Skarga zatem została wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji. Skargę zaś do sądu można wnieść dopiero od decyzji organu drugiej instancji, ewentualnie przy tym dodatkowo wnosząc o uchylenie orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Powyższe okoliczności obligowały zatem sąd do odrzucenia niniejszej skargi, albowiem wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję Prezydenta Miasta T., wydaną w pierwszej instancji jest niedopuszczalne. Z tych względów, z uwagi na fakt że skarżący nie wyczerpał przysługujących środków zaskarżenia w toku postepowania administracyjnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., sąd skargę odrzucił, jako niedopuszczalną. a.ł.