III SA/Łd 464/05

Dnia 15 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2005 roku sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności celnych 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat E. K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. A 69 m. 36 kwotę 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu Z. B. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokat E. K. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W dniu 17 października 1991 r. Z. B. zgłosił do odprawy celnej autokar marki Magirus – Deutz. Należność celną od tego pojazdu Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. określił w decyzji zawartej w zgłoszeniu celnym [...] nr [...] z dnia [...]. W dniu 8 marca 2005 r. Z. B. złożył w Izbie Celnej w Ł. wniosek o rozłożenie na raty należności celnej wynikającej z w/w zgłoszenia. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił rozłożenia na raty należności celnych określonych w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. zawartej w zgłoszeniu celnym [...] nr [...] z dnia [...] W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dla rozłożenia należności celnej na raty konieczne jest spełnienie podstawowego warunku jakim jest złożenie wniosku w terminie 10 dni od chwili powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego. W związku z niespełnieniem przez Z. B. tej przesłanki niedopuszczalne było rozłożenie na raty należności celnej wynikającej ze zgłoszenia celnego nr [...]. W dniu 4 maja 2005 r. Z. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie lub zmianę i orzeczenie o rozłożeniu na raty. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że z powodu wypadku jakiemu uległ w 2001 r. nie był w stanie wywiązywać się z ciążących na nim zobowiązań, ani też skutecznie występować w obronie swoich interesów. Podkreślił, iż przepisy postępowania cywilnego regulują sytuację rozłożenia należności na raty w przypadku trudnej sytuacji życiowej dłużnika. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślił, że wniosek o rozłożenie na raty należności celnych powinien zostać złożony w terminie 10 dni od dnia, w którym dłużnik został powiadomiony o wysokości należności związanych z przywozem towaru. Skoro skarżący złożył go po upływie 13 lat od chwili dowiedzenia się o wysokości należności celnej to jego wniosek był spóźniony. W dniu 11 lipca 2005 r. Z. B. wniósł skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie przepisu art. 237 § l Kodeksu celnego oraz § 6 ust 2 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie udzielania ułatwień płatniczych innych niż odroczenie płatności, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o rozłożenie należności na raty lub uchylenie rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podał, iż znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, przez długi okres chorował, a obecnie jest w stanie spłacać raty w wysokości czterystu złotych miesięcznie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o oddalenie skargi powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniach uprzednio wydanych decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Organ odwoławczy wydając decyzję w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów prawa. Trafnie oparł swoje rozstrzygniecie na treści przepisu art. 237 § 1 Kodeksu celnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 75 póz. 802 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu organ celny może udzielić dłużnikowi ułatwień płatniczych. Prawidłowo przyjął, że warunki oraz tryb postępowania przy udzielaniu tych ułatwień, regulują przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2003 r. w sprawie udzielania ułatwień płatniczych innych niż odroczenie płatności (Dz. U. Nr 206 poz. 1997). W myśl § 6 ust 2 tegoż rozporządzenia, wniosek o rozłożenie należności na raty winien zostać złożony w terminie 10 dni od dnia w którym dłużnik został powiadomiony o wysokości należności związanych z przywozem towaru. W niniejszej sprawie Z. B. został powiadomiony o wysokości ciążących na nim zobowiązań w chwili otrzymania decyzji zawartej w zgłoszeniu celnym [...] [...]. Fakt ten potwierdza własnoręczny podpis złożony przez skarżącego na tym dokumencie w dniu 17 października 1991 r. Termin na wystąpienie z wnioskiem o rozłożenie należności na raty upłynął więc wraz z dniem 27 października 1991 r. Skarżący przesłał do Dyrektora Izby Celnej w Ł. wniosek o rozłożenie na raty należności celnej dopiero w dniu 7 marca 2005 r., a więc po upływie ponad trzynastu lat od chwili dowiedzenia się o wysokości należności celnej. W tym stanie rzeczy jego wniosek był spóźniony i jako taki nie mógł być uwzględniony. Zgodnie z treścią przepisu art. 11 Kodeksu celnego określone w przepisach prawa celnego terminy nie podlegają przedłużeniu, odroczeniu lub przywróceniu poza wypadkami ustanowionymi przepisami tego prawa. Przepisy ustawy Kodeks celny nie przewidują możliwości przywrócenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o rozłożenie należności celnej na raty z uwagi na trudną sytuację materialną dłużnika. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. i była prawidłowa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego wyznaczonego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy.