III SA/Łd 465/05

Dnia 15 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2005 roku sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od należności celnych 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat E. K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. A 69 m. 36 kwotę 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu Z. B. kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokat E. K. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W dniu 17 października 1991 r. Z. B. zgłosił do odprawy celnej autokar marki Magirus – Deutz. Należność celną od tego pojazdu Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. określił w decyzji zawartej w zgłoszeniu celnym [...] nr [...] z dnia [...]. W dniu 8 marca 2005 r. Z. B. złożył w Izbie Celnej w Ł. wniosek o umorzenie odsetek od należności celnej określonej w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego zawartej w powyższym zgłoszeniu celnym. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił umorzenia odsetek od należności celnych określonych w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. zawartej w zgłoszeniu celnym [...] nr [...] z dnia [...] W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości samoistnego umorzenia odsetek za zwłokę, bez umorzenia kwoty należności głównej. W dniu 4 maja 2005 r. Z. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie lub zmianę i orzeczenie o umorzeniu odsetek z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że zawarte w decyzji rozumowanie jest błędne, bowiem jeżeli można umorzyć należność główną, to tym bardziej umorzyć można mniejszą należność odsetkową . Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu podniósł, iż odsetki, których umorzenia żądał skarżący nie są należnościami celnymi, gdyż nie są one pobierane w związku z przywozem towarów, a jedynie ze względu na nieterminowe uiszczanie należności celnych. Podkreślił, że umorzenie odsetek możliwe jest jedynie w przypadku umorzenia należności celnej, w związku z którą one powstały. Umorzenie tej należności powoduje bowiem również umorzenie odsetek za zwłokę w takiej części, w jakiej umorzone zostały należności główne. W dniu 11 lipca 2005 r. Z. B. złożył skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji lub uchylenie rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie przepisu art. 246 ustawy Kodeks celny oraz wydanych na podstawie tejże ustawy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zwrotu lub umorzenia należności celnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniach uprzednio wydanych decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Organ odwoławczy wydając decyzję w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów prawa. Trafnie uznał też, iż zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r przepisy wprowadzające prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623) do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. Prawidłowo przyjął również, że w świetle przepisu art. 246 i nast. Kodeksu celnego dopuszczalne jest umorzenie należności celnych. Odsetki za zwłokę, których umorzenia w niniejszej sprawie domagał się skarżący, nie są jednak należnościami celnymi. Odsetki te są pobierane w związku z nieterminowym uiszczeniem należności głównej. Przepisy pozwalają natomiast na umorzenie odsetek za zwłokę od należności celnych jedynie w razie umorzenia w całości lub części należności głównej, w związku, z którą powstały owe odsetki (§ 5 ust 4 rozporządzenia z dnia 16 września 2003 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych (Dz. U. nr 170, poz.1653)). Umorzenie odsetek za zwłokę jest zatem ściśle powiązane z umorzeniem należności głównej, którą stanowią należności celne. Mając powyższe na uwadze, organ słusznie uznał, iż brak było w sprawie niniejszej podstaw prawnych do umorzenia odsetek za zwłokę. Biorąc pod uwagę wyżej wymienione okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego wyznaczonego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy.