III SA/Łd 474/14

Dnia 26 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o wymeldowanie 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat K. A. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych zawierającą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. III SA/Łd 474/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...] wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku K. S. o wymeldowanie H. S. z pobytu stałego w lokalu położonym w S. przy ul. W.. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 13 marca 2014 r. Wójt Gminy [...] wszczął na wniosek H.S. postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania H. S. z pobytu stałego w lokalu położonym w S. przy ul. W.. W dniu 19 marca 2014 r. H. S. dokonał dobrowolnego wymeldowania z pobytu stałego w w/w lokalu. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy [...] na podstawie art. 105 K.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie H. S. z uwagi na jego bezprzedmiotowość Od powyższej decyzji odwołanie wniosła K. S. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując przepis art. 105 § 1 K.p.a. wskazał, iż w przypadku gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Dalej organ odwoławczy wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym, czy to z uwagi na brak strony postępowania, czy to z uwagi na brak przedmiotu postępowania. W niniejszej sprawie H. S. w dniu 19 marca 2014 r. osobiście wymeldował się z nieruchomości położonej w S. przy ul. W.. Tym samym dalsze prowadzenie postępowania w tej sprawie stało się niecelowe. K. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżąca nie podniosła żadnych zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 474/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu wniosku K. S. z dnia 4 czerwca 2014 r. o przyznanie prawa pomocy, przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2014 r. zatytułowanym "zażalenie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]" skarżąca wskazała, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy tylko wymeldowania H. S. z nieruchomości położonej w S. przy ul. W. Sprawa dotyczy nadto kwestii: zniesienia współwłasności nieruchomości położonych w P. oraz w P. L.; utajnionych do 1998 r. przestępstw popełnionych wobec skarżącej; odszkodowania i zadośćuczynienia z zakresu prawa pracy z uwagi na pomniejszenie emerytury; trwałego usunięcia z akt zwrotu "schizofrenia urojeniowa". Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Naczelnego Sądu Administracyjnego o wnikliwy nadzór nad Starostwem Powiatowym w P. w celu rozstrzygnięcia podniesionych kwestii. W dniu 26 września 2014 r. obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącej popierał skargę i wnosił o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, które to koszty zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. orzekającą o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku K. S. o wymeldowanie H. S. z pobytu stałego w lokalu położonym w S. przy ul. W.. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267) – dalej: K.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Podkreślić należy, że użyty przez ustawodawcę w powołanym przepisie zwrot "wydaje" oznacza, iż wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Z kolei z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, iż brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania to brak przedmiotu postępowania rozumianego jako konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 410 - 411). Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania oznacza powstanie sytuacji, w której sprawa administracyjna przestaje istnieć. Aby taki stan rzeczy zaistniał nastąpić musi takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowałoby, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo materialne łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż po wszczęciu w dniu 13 marca 2014 r. postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie H. S. z pobytu stałego w lokalu położonym w S. przy ul. W., H. S. w dniu 19 marca 2014 r. wypełnił i złożył w Urzędzie Gminy [...] druk "zgłoszenia wymeldowania z pobytu stałego" (k. 18 akt administracyjnych). Tym samym skoro H. S. dobrowolnie wymeldował się z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu i brak było podstaw prawnych do wydania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.u. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) decyzji administracyjnej orzekającej o wymeldowaniu w/w z pobytu stałego, organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie zasadnie orzekły o umorzeniu przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Natomiast co do ponoszonych przez skarżącą w toku postępowania sądowoadministracyjnego kwestii związanych min. ze zniesieniem współwłasności nieruchomości położonych w P. oraz w P. L.; utajnionych do 1998 r. przestępstw popełnionych wobec skarżącej; odszkodowania i zadośćuczynienia z zakresu prawa pracy z uwagi na pomniejszenie emerytury; trwałego usunięcia z akt zwrotu "schizofrenia urojeniowa" Sąd wskazuje, że pozostawały one bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Powtórzenia w tym miejscu wymaga, iż przedmiotem rozpoznawanej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi sprawy była decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 15 kwietnia 2014 r. wydana w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania H. S.. Pozostałe kwestie, powoływane przez skarżącą na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, nie należą do kognicji sądów administracyjnych. Organami uprawnionymi do ich rozpatrzenia są właściwe sądy powszechne, organy ścigania i urzędy państwowe. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 461). e.o.