III SA/Łd 476/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz E. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. postanowieniem z dnia [...], odmówił E.K. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: - [...] obejmujący zaległość w podatku dochodowym zryczałtowanym od osób fizycznych za okres 1994 r., - [...], obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres 1995 r., - [...], obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za okres 10/1996 Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...]utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, iż Urząd Skarbowy Ł. wystawił na E. K. tytuły wykonawcze o numerach: - [...] z dnia [...] r., obejmujący niezapłacony podatek od towarów i usług za październik 1996 r., - [...] z dnia [...] r., obejmujący niezapłacony podatek dochodowy od osób fizycznych za 1994 r., [...] z dnia [...] r., obejmujący niezapłacony podatek dochodowy od osób fizycznych z 1995 r. W dniu [...] r. Urząd Skarbowy Ł na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] skierował do banku zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanej. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie w dniu 10.06.1999 r. Zawiadomienie o zajęciu skierowane do E. K. w dniu 15.06.1999 r. ( wraz z odpisem tytułu wykonawczego) odebrał domownik, zobowiązując się przekazać je adresatowi. Powyższe zajęcie zostało zwrócone przez bank do organu egzekucyjnego z adnotacją o zamknięciu rachunku z dniem 25.03.1997 r. Natomiast zawiadomieniem z dnia 2.09.1999 r. Urząd Skarbowy Ł. na podstawie w/w tytułu wykonawczego dokonał zajęcia prawa majątkowego zobowiązanej, stanowiącego wynagrodzenie za pracę. Zawiadomienie doręczono zobowiązanej w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 9.09.1999 r. W dniu 11.02.2000 r. spisano z E. K. protokół o jej stanie majątkowym, doręczając jednocześnie odpisy tytułów wykonawczych o numerach: [...] Z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania zobowiązanej Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł postanowieniem z dnia Ł r. przekazał w/w tytuły wykonawcze Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. Zawiadomieniami z dni [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], dokonał zajęcia prawa majątkowego E.K. stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym odpowiednio za lata 2006 i 2007. Zawiadomienie z dnia [...] r. o zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty za 2006 r. doręczono zobowiązanej w trybie art.43 k.p.a. Natomiast zawiadomienie z dnia [...] r. o zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty za 2007 r. zobowiązana odebrała w dniu [...] r. Pełnomocnik strony w dniu 22.10.2008 r. wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podniósł, iż w przedmiotowej sprawie odnośnie podatku dochodowego za 1995 r. nie zastosowano środka egzekucyjnego. Dlatego tez zaległość ta uległa przedawnieniu. Odnośnie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r., zajęcia dokonano 16.07.2008 r., tj. także po upływie 5 lat. Także nie zastosowano środka egzekucyjnego odnośnie podatku od towarów i usług za październik 1996 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł uzasadniając postanowienie z dnia [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego wyjaśnił, iż w stanie prawnym obowiązującym w chwili zaistnienia zdarzenia w postaci sporządzenia protokołów o stanie majątkowym okolicznością przerywającą bieg terminu przedawnienia była czynność egzekucyjna, o której podatniczka została zawiadomiona. Wobec tego organ egzekucyjny dokonując w/w czynności egzekucyjnych zrealizował dyspozycję zawartą w art. 70 § 4 ustawy-Ordynacja podatkowa ( w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2002 r.). Ponadto organ egzekucyjny wskazał, ze termin przedawnienia przedmiotowych zobowiązań biegnie na nowo od dnia 1.09.2005 r., a przerwanie biegu terminu przedawnienia może nastąpić na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 1 a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pełnomocnik strony w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisu art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu ustalonym nowelizacją z dnia 12.09.2002 r. Zdaniem strony skarżącej spisanie protokołuj o stanie majątkowym jest czynnością egzekucyjną, a nie środkiem egzekucyjnym. Natomiast dokonanie czynności egzekucyjnej nie przerywało terminu przedawnienia. Zdaniem strony przerwanie biegu przedawnienia nastąpiło w dniu 9.09.1999 r. – zajęcie wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę, a następnie w dniu 16.07.2008 r. – zajęcie nadpłaty w podatku dochodowym. W jej ocenie brak jest podstaw do przyjęcia poglądu, że termin (...) od dnia 1 września 2005 r. biegnie na nowo, ponieważ po tej dacie nie doszło do jego przerwania poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego. Ponadto w dacie wejścia w życie nowelizacji ustawy Ordynacja podatkowa z 2005 roku egzekwowane zobowiązania były przedawnione, bez znaczenia jest fakt, iż nie nastąpiło umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. rozpoznając zażalenie wyjaśnił, iż przepis art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie pozostawia uznaniu organu egzekucyjnego decyzji o ewentualnym umorzeniu postępowania. Organ ma obowiązek umorzenia postępowania w razie powzięcia wiadomości o przesłankach wyszczególnionych w tym przepisie. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zobowiązania podatkowe E. K. powstały na gruncie ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych ( Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.). Jak stanowił art. art. 30 ust. 1 tej ustawy, zobowiązania podatkowe przedawniały się z upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Powyższa regulacja została utrzymana po wejściu w życie w dniu 1.01.1998 r. ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa. W świetle wskazanych uregulowań termin przedawnienia zobowiązań E.K. upłynąłby co do zasady, wraz z upływem pięcioletniego okresu przedawnienia. Jednakże w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zawiadomieniem z dnia 2.09.1999 r. organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej. Z kolei w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuły wykonawcze [...] Urząd Skarbowy Ł w dniu 11.02.2000 r. spisał ze zobowiązaną protokół o jej stanie majątkowym, doręczając jednocześnie odpisy tytułów wykonawczych. Powyższe czynności zostały dokonane przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych i miały miejsce pod rządami ustawy Ordynacja podatkowa. Zarówno w myśl przepisu art. 30 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, jak i art. 70 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa ( w brzmieniu obowiązującym do 31.12..2002 r.), bieg terminu przedawnienia przerywała pierwsza czynność egzekucyjna, o której zobowiązany został zawiadomiony. Od dnia 1.01.2003 r., zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uważa, iż przy badaniu, czy nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego należy pod uwagę wziąć przepisy obowiązujące w dacie zdarzenia przerywającego bieg terminu przedawnienia, nie zaś datę powstania samego zobowiązania. Jeżeli zobowiązanie powstało na gruncie ustawy o zobowiązaniach podatkowych i pierwsza czynność, która spowodowała przerwanie biegu terminu przedawnienia została dokonana przez organ egzekucyjny pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, to do skutków prawnych tego zdarzenia będą miały zastosowanie przepisy tej właśnie ustawy. W tej sytuacji bez znaczenia dla oceny skutków przerwania biegu terminu przedawnienia miałoby dokonanie przez organ egzekucyjny kolejnych czynności przerywających bieg terminu przedawnienia już pod rządami ustawy – Ordynacja podatkowa. W sytuacji natomiast, gdy zobowiązanie powstało pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, jednak pierwsza czynność egzekucyjna powodująca przerwanie biegu terminu przedawnienia została zastosowana pod rządami ustawy Ordynacja podatkowa, to wówczas przepisy tej właśnie ustawy będą stanowiły podstawę oceny skutków przerwania biegu terminu przedawnienia. Bez znaczenia pozostaje moment kiedy rozpoczął swój bieg termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, to jest czy pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, czy pod rządami Ordynacji podatkowej, gdyż do oceny zdarzeń przerywających bieg terminu przedawnienia zastosowanie mają przepisy obowiązujące w momencie zaistnienia tych zdarzeń. W odniesieniu do tytułów wykonawczych [...] pierwszą czynnością egzekucyjną dokonaną na ich podstawie było spisanie w dniu 11.02.2000 r. protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej. W myśl art. 70 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2002 r., bieg terminu przedawnienia przerywała pierwsza czynność egzekucyjna, o której podatnik został powiadomiony. Zgodnie zaś z § 4 tego przepisu, po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne, przy tym jednak kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia ( art. 70 § 5 w/w ustawy). Mocą art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12.09.2002 r. o zmianie ustawy-Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 169, poz1387) przepis art. 70 § 4 ustawy otrzymał z dniem 1.01.2003 r. brzmienie: Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Oznacza to, że do dnia 31.12.2002 r. bieg terminu przedawnienia przerywała pierwsza czynność egzekucyjna, o której zobowiązany został zawiadomiony. Natomiast od 1.01.2003 r. bieg terminu przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31.12.2002 r. czynnością egzekucyjną wywołującą skutek przerwania biegu terminu przedawnienia mogło być również sporządzenie protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego. W niniejszej sprawie prawidłowe wszczęcie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych [...] nie budzi wątpliwości. Strona potwierdziła odbiór tytułów wykonawczych. Przyjąć zatem należy, że czynnością wywołującą skutek przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych dochodzonych na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych było spisanie protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej w dniu 11.02.2000 r. Organ odwoławczy odnosząc się do przedstawionej w zażaleniu kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego tytułem wykonawczym [...] wyjaśnił, iż zawiadomieniem z dnia 2.09.1999 r. ( doręczonym stronie 9.09.1999 r.) organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej, w wyniku czego nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o 3 w/w tytuły wykonawcze nie zostało zakończone. Zastosowanie w rozpoznawanej sprawie będzie miał zatem art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.09.2005 r., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Stosownie do treści art. 21 ustawy z dnia 30.06.2005 r. o zmianie ustawy-Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 143, poz. 1199), do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ( tj. do dnia 1.09.2005 r.) stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Poprzez treść art. 21 ustawy nowelizującej przyjęta została zasada bezpośredniego działania ustawy, w jej nowym ( po dniu 1.09.2005 r.) brzmieniu. Od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do skutków prawnych danego rodzaju, niezależnie od tego, czy dopiero powstaną, czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa. Zobowiązania podatkowe strony, objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, powstały przed dniem 1.09.2005 r. i przed tą datą bieg terminu przedawnienia został przerwany, to jest: - w dniu 8.09.1999 r.- dot. tytułu wykonawczego nr [...] - w dniu 11.02.2000 r.- dot. tytułu wykonawczego nr [...] - w dniu 11.02.2000 r.- dot. tytułu wykonawczego nr [...] Postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone przed dniem 1.09.2005 r. Wobec powyższego termin przedawnienia zobowiązań biegnie na nowo od dnia 1.09.2005 r. Oznacza to, że przedmiotowe zaległości są nadal wymagalne i mogą być dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym. E. K. wniosła skargę na postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 21 ustawy z dnia 30.06.2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. 2005. Nr 143, poz.1199) w związku z art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, polegające na odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy w myśl powołanych przepisów bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego a nie dokonanie czynności egzekucyjnej. Ponadto 5 letni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego biegnie od dnia następnego po dniu zastosowania środka egzekucyjnego. Z woli ustawodawcy rozwiązanie powyższe stosuje się z mocą wsteczną. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, iż organ egzekucyjny egzekwował zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za październik 1996 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. Organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny jedynie w przypadku podatku od towarów i usług w dniu 8.09.1999 r., zajmując wynagrodzenie za pracę. Odnośnie dwóch pozostałych dokonano jedynie czynności egzekucyjnej, tj. spisano w dniu 11.02.2000 r. protokoły o stanie majątku. W dniu 30.06.2005 r. Sejm RP dokonał nowelizacji ustawy Ordynacja podatkowa, w tym m.in. art. 70 § 4 tej ustawy. W starym brzmieniu przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej przedawnienie zaległości mogło nastąpić jedynie po upływie okresu przedawnienia, który biegł od zakończenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto ustawodawca w art. 21 nowelizacji z dnia 30.06.2005 r. wprowadził zasadę wstecznego działania przepisów znowelizowanego art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Oznacza to, iż zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług przedawniła się w dniu 9.09.2004 r. ( w dniu 8.09.1999 r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę), w przypadku zaś podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 i 1995 r. zaległość podatkowa przedawniła się odpowiednio z upływem 31.12.2000 r. i 31.12.2001 r. ( w sprawach tych nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego). Dyrektor Izby skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Na podstawie art. 1 pkt 34 lit. b ustawy nowelizującej z dnia 30.06.2005 r. ( Dz.U. Nr 143, poz.1199), z dniem 1 września 2005 r., art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej otrzymał nowe brzmienie: Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Przed dniem 1 września 2005 r. art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej stanowił, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Wcześniej, przed wejściem w życie art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy-Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387), przepis art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej stanowił, że bieg terminu przedawnienia przerywa pierwsza czynność egzekucyjna, o której podatnik został powiadomiony, natomiast zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 21 ustawy nowelizującej z dnia 30.06.2005 r. do przedawnienia zobowiązań powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy wymienionej w art. 1 ( tj. Ordynacji podatkowej) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W myśl art. 21 tej ustawy bezpośrednie stosowanie znowelizowanego art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej do nieprzedawnionych w dniu 1 września 2005 r., to jest w dacie wejścia w życie nowelizacji, zobowiązań podatkowych oznacza, że po przerwaniu, przed tą datą, biegu terminu przedawnienia, biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym do zobowiązania podatnika zastosowano środek egzekucyjny. Nie uwzględnia się przerwy spowodowanej postępowaniem egzekucyjnym, o której była mowa w tym przepisie w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r. . Bezsporne pozostaje w sprawie, iż w odniesieniu do tytułów wykonawczych [...]przeprowadzone zostały w dniu 11.02.2000 r. czynności egzekucyjne polegające na sporządzeniu protokołów o stanie majątkowym. Zgodnie z obowiązującym w tej dacie stanem prawnym unormowania art. 70 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej, dokonanie czynności egzekucyjnej, o której zobowiązany został powiadomiony, przerwało bieg terminu przedawnienia,, który jednak nie zaczął biec na nowo, gdyż postępowanie egzekucyjne, w którym przeprowadzono te czynności, nie zakończyło się i stan taki trwał do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 30 czerwca 2005 r. Wobec wejścia w życie powołanej ustawy, na podstawie art. 21, od dnia następującego po dniu zastosowania środka egzekucyjnego, zgodnie z nowym brzmieniem art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, powinien być liczony na nowo termin przedawnienia. Jednakże wystawienie i doręczenie tytułu wykonawczego oraz sporządzenie protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego, nie jest środkiem egzekucyjnym, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 21 ustawy nowelizującej z dnia 30 czerwca 2005 r. ( v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.10.2009 r. sygn. II FSK 1218/2008 Lex Polonica nr 2089309). Tym samym organ administracji badając zagadnienie przedawnienia powinien zwrócić uwagę na to, czy w przypadku zobowiązań z tytułu podatku dochodowego za lata 1994 i 1995 ewentualnie zastosowano środek egzekucyjny, o którym mowa w art. 70 § 4 nowego brzmienia Ordynacji podatkowej w zw. z art. 21 ustawy nowelizującej. Odnośnie podatku od towarów i usług za październik 1996 r. strony zgodnie przyznają, iż przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w dniu 9 września 1999 r., poprzez zajęcie wynagrodzenia skarżącej za pracę. Jednakże wobec powołanej treści znowelizowanego art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 21 ustawy z dnia 30.06. 2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw brak jest podstaw do przyjęcia, jak uczyniły to organy obu instancji, iż termin ten biegnie na nowo od dnia 1 września 2005 r. Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę weźmie pod uwagę okoliczność, że zgodnie z art. 21 powołanej wyżej ustawy nowelizacyjnej wprowadzona została zasada bezpośredniego działania nowego prawa w kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, powstałych przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej. Od dnia następnego po dniu zastosowania środka egzekucyjnego winien być liczony biegnący na nowo termin przedawnienia. Nie uwzględnia się przerwy spowodowanej postępowaniem egzekucyjnym, o której była mowa w przepisie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.