III SA/Łd 485/20

Dnia 27 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz T.P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 485/20 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Marszałek Województwa [...] orzekł o skreśleniu egzaminatora T.P., nr ewidencyjny [...], z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w związku z art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.), dalej ustawa, wskazał, że przyczyną skreślenia T.P. z ewidencji egzaminatorów jest brak rękojmi należytego wykonywania przez niego swoich obowiązków, spowodowany popełnionymi przez niego wykroczeniami przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji. W odwołaniu od ww. decyzji T.P. zarzucił organowi naruszenie: 1/ art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało błędnym uznaniem, że popełnienie przez niego sześciu wykroczeń drogowych na przestrzeni 5 lat (począwszy od 2015 r.) powoduje, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków; 2/ art. 7a i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy na niekorzyść strony, mimo że postępowanie zmierzało do odebrania stronie uprawnienia, zaś zaproponowana przez organ I instancji interpretacja art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy w sposób istotny budzi takie wątpliwości, a zastosowana represja nie pozostaje proporcjonalna do zaistniałej sytuacji; 3/ art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy, poprzez jego wadliwą wykładnię i uznanie, że wystarczające dla przyjęcia, że egzaminator nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków, jest popełnienie przez niego wykroczenia drogowego, podczas gdy wykładnia systemowa (art. 58 ust. 1 pkt 9 ustawy) i celowościowa wskazuje, że konieczne jest dopuszczenie się przez egzaminatora zachowań karygodnych o dużej społecznej szkodliwości; 4/ art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez skreślenie T.P. z ewidencji egzaminatorów, podczas gdy nie zachodzą przesłanki świadczące o słuszności takiej decyzji. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy egzaminatorem jest osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków. Stosownie zaś do art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów w przypadku niespełnienia przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9. Organ II instancji podał, że T.P. dopuścił się sześciokrotnie wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji: 1/ 15 lipca 2015 r. - w Ł. na ul. A - naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem; zastosowano mandat karny kredytowany w wysokości 100 zł; 2/ 10 maja 2016 r. - w Ł. na ul. B - niestosowanie się do pozostałych, niewyszczególnionych w katalogu, znaków i sygnałów drogowych; zastosowano mandat karny kredytowany w wysokości 100 zł; 3/ 27 listopada 2017 r. - w Ł. na ul. C - niestosowanie się do pozostałych, niewyszczególnionych w katalogu, znaków i sygnałów drogowych; zastosowano mandat karny kredytowany w wysokości 100 zł; 4/ 27 kwietnia 2018 r. - w Ł. na ul. D - naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem; zastosowano mandat karny kredytowany w wysokości 100 zł; 5/ 9 lipca 2019 r. - w Ł. na ul. E - naruszenie przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymywania się lub postoju; zastosowano mandat karny kredytowany w wysokości 100 zł; 6/ 19 lipca 2019 r. - w Ł. na ul. F - naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem; zastosowano mandat karny kredytowany w wysokości 100 zł. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowe było stanowisko Marszałka Województwa [...], że takie zachowanie T.P. należało ocenić negatywnie, co w konsekwencji spowodowało utratę zaufania do jego osoby jako egzaminatora. W ocenie organu odwoławczego postawa strony świadczy o braku poszanowania obowiązującego porządku prawnego i powoduje, że T.P. jest osobą niewiarygodną, której dalej nie można powierzać obowiązków egzaminatora. Tym samym określona w art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy przesłanka rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora nie została spełniona, co na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy daje podstawę do skreślenia egzaminatora T.P. z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa [...]. Organ II instancji podał, że z uwagi na wymogi stawiane przez ustawę egzaminatorom, są oni osobami zaufania publicznego, a ich obowiązki mają charakter szczególny. Oznacza to, że z racji pełnionych zadań należałoby oczekiwać od nich przestrzegania i poszanowania prawa. Tymczasem postawa T.P., jako egzaminatora, budzi uzasadnione zastrzeżenia. W ocenie Kolegium, nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, polegających min. na ocenie prawidłowości zachowań w ruchu drogowym, gdy sam nie przestrzega jego zasad. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł T.P., zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 15zzs ust. 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), poprzez wydanie decyzji niekorzystnej w okresie stanu epidemii, podczas gdy dopuszczalne było wydanie wyłącznie decyzji w całości uwzględniającej żądanie strony; 2/ art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało błędnym uznaniem, że popełnienie przez T.P. sześciu wykroczeń drogowych na przestrzeni 5 lat począwszy od 2015 r. powoduje, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, 3/ art. 7a i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy na niekorzyść strony, choć postępowanie zmierzało do odebrania stronie uprawnienia, zaś interpretacja art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy, zaproponowana przez organ II instancji, w sposób istotny budzi takie wątpliwości, zaś zastosowana represja nie pozostaje proporcjonalna do zaistniałej sytuacji; 4/ art. 86 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony postępowania, ani też żadnego innego zmierzającego do ustalenia okoliczności popełnienia wykroczeń przez skarżącego, 5/ art. 15 k.p.a. poprzez niedokonanie przez organ II instancji samodzielnej i kompleksowej analizy sytuacji prawnej, w tym przedstawionych zarzutów i powielenie wniosków i stanowiska organu I instancji, co godzi w zasadę dwuinstancyjności, 6/ art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy, poprzez jego wadliwą wykładnię i uznanie, że wystarczające dla przyjęcia, że egzaminator nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków, ma popełnienie przez niego wykroczenia drogowego, podczas gdy wykładnia systemowa (art. 58 ust. 1 pkt 9 ustawy) i celowościowa wskazuje, że konieczne jest dopuszczenie się przez egzaminatora zachowań karygodnych o dużej społecznej szkodliwości, 7/ art. 63 ust. 2 ustawy poprzez uznanie, że skoro podczas wykonywania obowiązków zawodowych egzaminator podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu, to należy uznać, że w każdej sytuacji życiowej egzaminator pozostaje osobą zaufania publicznego, 8/ art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez skreślenie T.P. z ewidencji egzaminatorów, choć nie zachodzą przesłanki świadczące o słuszności zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie orzeczenia o skreśleniu go z listy egzaminatorów, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy złożył, pismem z dnia 13 lipca 2020 r., pełnomocnik skarżącego, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zatem nie było przeszkód, by skargę rozpoznać w trybie uproszczonym. Kontrolą legalności w niniejszym postepowaniu objęta była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] w sprawie skreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów. Art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r poz. 341), dalej ustawa, określa przesłanki, jakie musi spełnić osoba aby zostać egzaminatorem. Jak stanowi powyższy przepis, egzaminatorem jest osoba, która: 1)posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe; 2)posiada przez okres co najmniej 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz przez okres co najmniej roku, odpowiednio do zakresu przeprowadzanego egzaminu: a)prawo jazdy właściwej kategorii lub b)pozwolenie na kierowanie tramwajem; 2a)ukończyła 23 lata; 3)posiada uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii B od co najmniej 3 lat, w przypadku osoby ubiegającej się o uprawnienia do egzaminowania na pozostałe kategorie prawa jazdy; 4)posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora; 5)posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania czynności egzaminatora; 6)ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs kwalifikacyjny potwierdzony zaświadczeniem o jego ukończeniu; 7)złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją weryfikacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu; 8)daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków; 9)nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za: a)przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, b)przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, c)przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, d)prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka, e)przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub f)przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności; 10)jest wpisana do ewidencji egzaminatorów. W myśl art. 71 ust. 1 ustawy, marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, w przypadku: 1)śmierci egzaminatora; 2)niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9; 3)nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo, w roku ubiegłym, w warsztatach, o których mowa w art. 62 ust. 3; 4)dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez: a)wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy, b)przeprowadzenie egzaminu w przypadkach określonych w art. 57, c)potwierdzenie nieprawdy w dokumentach dotyczących egzaminu. Jak wynika z art. 71 ust 2 ustawy marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji: 1)z urzędu; 2)na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego; 3)na wniosek egzaminatora. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4 marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną ( art. 71 ust. 3 ). W rozpatrywanej sprawie postępowanie toczyło się z urzędu, a jako podstawę prawną decyzji o skreśleniu skarżącego z ewidencji egzaminatorów Marszałek Województwa [...] powołał art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy o kierujących pojazdami wskazując, że T.P. nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, bowiem dopuścił się wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego. Jak wynika z art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy egzaminatorem może być osoba, która, poza spełnieniem innych warunków, daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków W niniejszej sprawie organy uznały, że popełnienie przez skarżącego sześciu wykroczeń drogowych w okresie 5 lat powoduje, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków, co z kolei oznacza, że organ prowadzący ewidencję egzaminatorów – Marszałek Województwa [...] – zobligowany był do skreślenia skarżącego z tej ewidencji. W ocenie Sądu taka konstatacja nie miała w niniejszej sprawie należytego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a decyzje organów obydwu instancji nie zawierały przekonującego uzasadnienia odnośnie do utraty przez skarżącego rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, co było w istocie jedyną okolicznością mającą w sprawie prawne znaczenie. Przepisy ustawy nie konstruują prawnej definicji pojęcia "rękojmia należytego wykonywania obowiązków", jego znaczenie i zakres zostało jednak utrwalone – na co zresztą powołują się także organy - w dorobku sądów administracyjnych. W orzecznictwie, odnoszącym się także do obowiązujących na gruncie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) analogicznych regulacji prawnych dotyczących wymagań co do posiadanych przez egzaminatorów kwalifikacji, podnosi się, że zakresu znaczeniowego zwrotu: "daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków", jak też samego pojęcia "rękojmia", należy poszukiwać na gruncie definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN, według którego "rękojmia" to "poręczenie, zagwarantowanie czegoś, gwarancja, zabezpieczenie, pewność, zapewnienie o czymś, przyrzeczenie czegoś". Na "rękojmię należytego wykonywania obowiązków egzaminatora" składa się zatem całokształt jego cech charakteru i właściwości osobistych egzaminatora, których suma daje gwarancję, że będzie on wykonywał swoje obowiązki rzetelnie i bezstronnie. Rękojmię, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy, może zatem zapewniać jedynie osoba bez istotnych wad, która gwarantuje należyte wykonywanie swoich obowiązków, poprzez gwarancję posiadania zarówno odpowiednich kwalifikacji zawodowych, jak też odpowiednich predyspozycji etyczno-moralnych. Obowiązki egzaminatora mają bowiem szczególny charakter, wiążą się z wymogiem pryncypialnej postawy, której cechą jest m.in. poszanowanie prawa. Uzasadnione jest z tego powodu stosowanie surowych kryteriów oceny osób, które ubiegają się o wpis do ewidencji egzaminatorów. Przy ocenie zatem "rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora" liczy się dotychczasowa postawa kandydata na egzaminatora (bądź – jak w niniejszej sprawie – postawa egzaminatora po uzyskaniu przez niego tego statusu), która razem z osiągniętymi kwalifikacjami zawodowymi winna dawać przekonanie o należytym wykonywaniu przezeń swoich obowiązków. W szczególności cechy osobiste kandydata, potwierdzone jego dotychczasowym postępowaniem, winny wykluczać obawy o jego uczciwość, wiarygodność, rzetelność i obiektywizm (por. wyrok: NSA z 21 stycznia 2003 r., II SA 395/01; z 8 czerwca 2011 r., II GSK 625/10, oraz z 14 czerwca 2011 r., II GSK 627/10). W niniejszej sprawie organy, uzasadniając rozstrzygnięcie, powołały się na naruszanie przez skarżącego przepisów ruchu drogowego, polegające na popełnieniu wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, co w ich ocenie jest wystarczające do przyjęcia, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Nie ma oczywiście sporu, że skarżący ukarany został na przestrzeni pięciu lat (od 2015 r.) sześcioma mandatami karnymi za wykroczenia drogowe: 15 lipca 2015 r. za naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem; 10 maja 2016 r. za niestosowanie się do pozostałych, niewyszczególnionych w katalogu, znaków i sygnałów drogowych; 27 listopada 2017 r. za niestosowanie się do pozostałych, niewyszczególnionych w katalogu, znaków i sygnałów drogowych; 27 kwietnia 2018 r. za naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem; 9 lipca 2019 r. za naruszenie przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymywania się lub postoju; 19 lipca 2019 r. za naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem. Za każde z tych wykroczeń skarżący ukarany został mandatem karnym w wysokości 100 zł. W ocenie Sądu, ustalony przez organy fakt sześciokrotnego ukarania skarżącego na przestrzeni 5 lat za drobne wykroczenia drogowe, o czym świadczy nie tylko ich opis, ale także wysokość mandatów karnych, sam w sobie nie jest jeszcze okolicznością uzasadniającą twierdzenie, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Dokonując takiej oceny organy nie zbadały i nie uwzględniły zarówno okoliczności towarzyszących dokonanym naruszeniom, o co wnioskował przecież skarżący, jak i przedstawionych przez skarżącego argumentów dotyczących wagi popełnionych naruszeń. Fakt popełnienia sześciu drobnych wykroczeń w ruchu drogowym na przestrzeni pięciu lat, nie może być uznany za równoznaczny z wykazaniem obawy o nierzetelność wykonywania obowiązków egzaminatora. W ocenie Sądu, stawianie znaku równości pomiędzy byciem karanym za drobne wykroczenia w ruchu drogowym tj. niezapięcie pasów bezpieczeństwa czy naruszenie zakazu zatrzymywania się, a niedawaniem rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora jest zbyt daleko idącym uproszczeniem. Organ nie może uchylić się od oceny wagi naruszeń, okoliczności ich popełnienia i wpływu tej oceny na spełnianie przez egzaminatora przesłanki z art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy. Wskazane w art. 58 ust. 1 pkt 8 kryterium " dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków" ma służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu zawodowego i moralnego egzaminatora, którego nie można jednak utożsamiać z brakiem możliwości popełnienia najdrobniejszego nawet przewinienia. Wynikająca z art. 2 Konstytucji RP zasada proporcjonalności wymaga aby przy stosowaniu wykładni przepisów prawa wyważać surowość sankcji z wagą popełnionych naruszeń, co niewątpliwie powinno znaleźć zastosowanie przy dokonywaniu wykładni nieostrej, ocennej przesłanki z art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy. W ocenie Sądu, postępowanie, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję, jest obarczone wadami wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organy nie dopełniły obowiązku wyjaśnienia przede wszystkim stanu sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. Obowiązek organu administracji państwowej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, wynika z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Istotą postępowania administracyjnego jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem obowiązujących przepisów materialno-prawnych. W toku tego postępowania na organach ciąży obowiązek wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) a także jego oceny zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności decyzje negatywne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów lub nie dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. naruszyło w ocenie Sądu art. 107 § 3 k.p.a. W kontrolowanej decyzji organ nie ocenił i nie odniósł się do przedstawionych przez skarżącego argumentów, że jako kurier jeździ w sposób bezpieczny, a drobne wykroczenia, których się dopuścił, biorąc pod uwagę czas poświęcony z racji wykonywanego zawodu na jazdę samochodem, nie powinny prowadzić do zastosowania represji nieproporcjonalnej do popełnionych czynów. Tym bardziej, że mimo wniosku strony organ nie ustalił okoliczności popełnienia wykroczeń przez skarżącego, co w ocenie Sądu również mogło mieć wpływ na dokonanie oceny ich ciężaru gatunkowego. Wymagało to przynajmniej odebrania wyjaśnień od skarżącego. Należy przyznać rację skarżącemu, że choć art. 63 ust. 2 ustawy stanowi, że podczas wykonywania obowiązków zawodowych egzaminator podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu, to nie należy przyjmować, jak to starały się wykazać organy, że w każdej sytuacji życiowej egzaminator pozostaje osobą zaufania publicznego. W rozpoznawanej sprawie organ nie wykazał, aby w związku z popełnionymi wykroczeniami istniało choćby podejrzenie, że skarżący może nierzetelnie wykonywać swoje obowiązki jako egzaminator. Podkreślić także trzeba, że w orzeczeniu, na które powołuje się organ, waga naruszenia prawa popełnionego przez egzaminatora była bardzo duża. W wyroku z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie II GSK 361/15 NSA uznał, że do przyjęcia kwalifikacji, że dana osoba nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora wystarczy jednokrotny negatywny przejaw jego zachowania i za takie uznał zachowanie egzaminatora, który podczas przeprowadzanego egzaminu państwowego na prawo jazdy nie zatrzymał się i nie udzielił pomocy leżącemu na drodze pieszemu. W innych sprawach, w których sądy oceniały brak przesłanki z art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy kierowane przeciwko egzaminatorowi zarzuty dotyczyły korupcji ( wyroki WSA w Gdańsku w sprawach III SA/Gd 768/16, III SA/Gd 1083/16), czy poświadczenia przez egzaminatora nieprawdy ( wyrok WSA w Warszawie sprawa VII SA/Wa 257/16). Należy także przyznać rację skarżącemu, że organ odwoławczy naruszył art. 15zzs ust. 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm). Zgodnie z tym przepisem ( dodanym do ustawy z dniem 31 marca 2020 r.), w okresie, którym mowa w ust. 1, ( w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID) organ lub podmiot może wydać odpowiednio decyzję w całości uwzględniającą żądanie strony lub uczestnika postępowania/.../. O ile organ I instancji w rozpoznawanej sprawie wydał decyzję przed wejściem w życie tego przepisu, to decyzja organu odwoławczego została wydana w okresie stanu epidemii i w okresie obowiązywania tego przepisu ( obowiązywał do 16 maja 2020 r tj. wejścia w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 , został uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy ( Dz. U. 2020 poz. 875 )) . Zgodnie z powołanym przepisem art. 15zzs ust. 9 dopuszczalne było wówczas wydanie wyłącznie decyzji w całości uwzględniającej żądanie strony. Nie można przy tym zgodzić się dokonaną przez organ w odpowiedzi na skargę wykładnią, że przepis ten odnosi się wyłącznie do możliwości wydania decyzji w postępowaniu wszczętym na wniosek strony, podczas gdy zaskarżona decyzja kończyła postępowanie wszczęte z urzędu. Takie zawężenie stosowania tego unormowania nie wynika z treści przepisu i nie realizuje celu w jakim przepis został wprowadzony. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że w okresie jego obowiązywania, żadne inne decyzje, poza uwzględniającymi w całości żądanie strony, nie mogły być w czasie trwania stanu epidemii wydane. Stan epidemii w sposób oczywisty ograniczał bowiem możliwości obrony swych praw przez strony postępowania administracyjnego, a więc tylko decyzja w całości uwzględniająca żądanie strony mogła zostać w tym czasie wydana – wówczas bowiem strona nie potrzebuje chronić swoich interesów. Dodatkowo Sąd zauważa, że żądanie strony, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, było jasne i nie wymagało zabiegów interpretacyjnych – skarżący żądał uchylenia decyzji o skreśleniu go z ewidencji egzaminatorów. Decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z pewnością nie uwzględniała zatem żądania strony, wręcz przeciwnie, utrzymywała w mocy decyzję pozbawiającą stronę określonych uprawnień. Ta okoliczność dodatkowo przemawia za uchyleniem decyzji SKO jako wydanej z naruszeniem art. 15zzs ust. 9 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Ponownie rozpoznając sprawę, organ zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w sposób wyczerpujący zbierze, a następnie rozpatrzy całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, i w tak ustalonym stanie faktycznym rozważy, czy dotychczasowa postawa egzaminatora, jego cechy osobiste, potwierdzone dotychczasowym postępowaniem, z uwzględnieniem popełnionych wykroczeń i okoliczności ich popełnienia, uzasadniają bądź wykluczają obawy o jego uczciwość, wiarygodność, rzetelność , obiektywizm i należyte wypełnianie przez niego obowiązków jako egzaminatora. Wobec powyższego Sąd uznał, że w rozstrzyganej sprawie doszło do wadliwej interpretacji art. 58 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. k.ż.