III SA/Łd 491/07

Dnia 27 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi -Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S. B. na czynność A Zespołu Opieki Zdrowotnej w Ł. w przedmiocie odmowy wydania karty informacyjnej leczenia szpitalnego określonej treści postanawia: odrzucić skargę. W dniu 18 czerwca 2007 r. S. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na A. Zespół Opieki Zdrowotnej w Ł. w sprawie wydania karty informacyjnej leczenia szpitalnego zgodnego z faktycznym stanem leczenia, żądając wydania karty informacyjnej z wpisem o posiadaniu przez nią I grupy inwalidztwa. Do skargi załączyła szereg dokumentów, w tym m.in. kserokopie kart informacyjnych leczenia szpitalnego w okresie od 23.06.2003r. do 10.10.2003 r., decyzję ZUS z 28.02.2000 r. przyznającą S. B. na stałe rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. S. B. popierała skargę. Oświadczyła, że o uzupełnienie treści karty informacyjnej zwracała się do dyrektora Szpitala tylko jednym pismem z dnia 7 marca 2006r. Kartę informacyjną leczenia szpitalnego, której treść jej nie satysfakcjonuje z uwagi na brak informacji o zaliczeniu jej do I grupy inwalidzkiej, otrzymała w dniu wypisania do domu 10.10.2003 r. Z pismem o wydanie karty informacyjnej o odpowiedniej treści wystąpiła dopiero w marcu 2006 r., gdyż wcześniej była zajęta innymi sprawami dotyczącymi jej osoby. Pouczona o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i ustanowienie pełnomocnika z urzędu skarżąca oświadczyła, że nie zgłasza takiego wniosku i chce występować w sprawie sama. W odpowiedzi na skargę A. Zespół Opieki Zdrowotnej w Ł. wniósł o jej odrzucenie. W ocenie organu odmowę uwzględnienia żądań skarżącej należy uznać jako czynności w rozumieniu art.3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm). Zdaniem organu, S. B. składając skargę uchybiła terminowi przewidzianemu w art. 52 § 3 ustawy, jak również nie dopełniła trybu, o którym mowa w art. 54 tej ustawy. Dyrektor A. Zespołu Opieki Zdrowotnej w Ł. podkreślił równocześnie, że informacje zamieszczone w karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego S. B. są zgodne z regulującym tę kwestię rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2001 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej zakładów opieki zdrowotnej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania ( Dz. U. Nr 88, poz. 966), które obowiązywało w dacie wystawiania karty. Wskazał także, że obecnie obowiązujące przepisy ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych posługują się pojęciem "niezdolności do pracy", która może być częściowa lub całkowita. Jak wynika z załączonych do skargi dokumentów, S. B. w dniach od 23 czerwca 2003 r. do 10 października 2003 r. przebywała w A. Zespole Opieki Zdrowotnej w Ł. - Szpitalu A. w Ł. Pismem z dnia 7 marca 2006 r. (wysłanym 7 kwietnia 2006 r. - k- 22) skarżąca zwróciła się do Dyrekcji Szpitala z żądaniem wydania karty informacyjnej leczenia szpitalnego określającej w sposób prawidłowy jej uprawnienia rentowe ustalone przez ZUS, tj. zawierającej wzmiankę o posiadaniu przez nią I grupy inwalidztwa. Pismem z dnia 24 kwietnia 2006 r. Dyrektor Szpitala poinformował, że nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w postępowaniu lekarza, który wystawił kartę, i że informacje w niej zamieszczone są prawdziwe, a ich zakres jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Na kopercie, w której przesłano odpowiedź podano imię, nazwisko i adres skarżącej, ale w nagłówku pisma zamiast imienia skarżącej podano imię jej matki. Z takim samym żądaniem skarżąca zwróciła się także do: Urzędu Marszałkowskiego w Ł. (pisma z dnia 10 kwietnia 2006 r. i 26 kwietnia 2006 r.), Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w Ł. (pismo z dnia 12 czerwca 2006 r.), Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej (pismo z dnia 30 listopada 2006 r.) oraz Prezydenta Miasta Ł. (pismo z dnia 4 grudnia 2006 r.). W dniu 15 stycznia 2007 r. S. B. wniosła przeciwko Szpitalowi A. w Ł. powództwo do Sądu Okręgowego w Ł. o zobowiązanie do ujęcia w jej danych informacji, że ma I grupę inwalidztwa. Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt II C 146/07 stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł. Sąd Rejonowy w Ł. postanowieniem z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt II C 270/07 odrzucił pozew S. B. przeciwko A. Zespołowi Opieki Zdrowotnej w Ł., wskazując, iż sprawa związana z roszczeniem zgłoszonym przez S. B. nie ma charakteru sprawy cywilnej skoro dotyczy stosunku prawnego między pacjentem a publicznym zakładem opieki zdrowotnej. W takiej sytuacji właściwą drogą dochodzenia przez S. B. realizacji jej żądań jest droga administracyjna, a następnie ewentualna skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest odmowa wydania S. B. przez A. Zespołu Opieki Zdrowotnej w Ł. karty informacyjnej leczenia szpitalnego określającej w prawidłowy sposób ustalone przez ZUS uprawnienia rentowe skarżącej. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) zakład opieki zdrowotnej jest obowiązany prowadzić dokumentację medyczną osób korzystających ze świadczeń zdrowotnych zakładu. Na podstawie upoważnienia ustawowego Minister Zdrowia w rozporządzeniu określa rodzaje dokumentacji oraz sposób jej prowadzenia i udostępniania. Publiczny zakład opieki zdrowotnej jakim jest szpital, jest zakładem administracyjnym, który wykonuje pewne funkcje z zakresu administracji publicznej. Stosunek prawny między zakładem opieki zdrowotnej a pacjentem, w zakresie prowadzenia i udostępniania pacjentowi dokumentacji medycznej dotyczącej jego osoby, jest stosunkiem administracyjnoprawnym, który powstaje z mocy prawa (tak NSA w wyroku z dnia 19 maja 2003 r. OSA 1/03 opubl. ONSA 2003/4/114). W ramach tego stosunku pacjent ma przysługujące mu z ustawy uprawnienie administracyjnoprawne do udostępniania mu dokumentacji medycznej w zakresie dotyczącym jego osoby, w tym do otrzymania karty informacyjnej z leczenia szpitalnego, którą lekarz wypisujący pacjenta wystawia na podstawie historii choroby. Jak stwierdził NSA w uzasadnieniu wskazanego wyżej orzeczenia, udostępnienie pacjentowi dokumentacji medycznej następuje w drodze działania (czynności zakładu). Jest to czynność w sprawie uznania uprawnienia pacjenta wynikającego z mocy przepisu prawa ( art. 18 ust. 3 pkt 1 ustawy) . W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, wydanie karty informacyjnej z leczenia szpitalnego bądź odmowa wydania takiej karty z zapisami określonej treści także jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień pacjenta wynikających ze wskazanych wyżej przepisów. Jest to czynność o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)[ dalej p.p.s.a.]. Stosownie do treści tego przepisu do właściwości sądów administracyjnych należy między innymi rozpoznawanie skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ustawodawca przewidział szczególny tryb postępowania, którego wyczerpanie decyduje o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Tryb ten uregulowany został w art. 52 § 3 i 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Ponadto, stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W rozpoznawanej sprawie, S. B. otrzymała kartę informacyjną z leczenia szpitalnego z treścią, która jej nie satysfakcjonuje w chwili opuszczania szpitala tj. 10 października 2003 r. i już w tym dniu mogła zapoznać się z jego treścią. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego - jej zdaniem - na pominięciu w jej karcie informacji o zaliczeniu do I grupy inwalidztwa, skierowała do Dyrektora Szpitala w dniu 7 marca 2006 r. Odpowiedź organu (Dyrektora Szpitala) otrzymała najpóźniej 26 kwietnia 2006 r.(pismo skarżącej k- 27), a skargę do sądu administracyjnego wniosła 18 czerwca 2007r., gdy tymczasem przepis art. 53 § 2 stanowi, że w takim przypadku termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od doręczenia odpowiedzi organu. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi upłynął 26 maja 2006 r. Nawet gdyby uwzględnić zarzut skarżącej, że odpowiedź Dyrektora Szpitala nie została skierowana do niej lecz do jej matki i przyjąć, że skarżąca nie otrzymała żadnej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi wynosiłby 60 dni od dnia wniesienia wezwania tj. od 7 kwietnia 2006 r. i upłynąłby 6 czerwca 2006 r. Skarżąca nie składała też wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Ponieważ skarga w rozpoznawanej sprawie, jak wskazano wyżej, została wniesiona po upływie terminu, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). B.C.