III SA/Łd 498/06

Dnia 7 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 11 września 2006 roku Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sprawę z powództwa A. B. przeciwko Komendantowi Miejskiemu Policji w Ł. o uposażenie i sprostowanie nakazu celem rozpoznania i rozstrzygnięcia zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. z dnia 11 sierpnia 2006 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, pismem z dnia 14 września 2006 roku, zobowiązał A. B. do sprecyzowania skargi przez dokładne określenie czy pozew jest skargą na decyzję lub inny akt wydany przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł., a jeśli tak to należy wskazać datę, numer i przedmiot zaskarżonego aktu. W odpowiedzi, skarżący w piśmie z dnia 22 września 2006 roku wyjaśnił, iż złożony pozew jest równocześnie skargą na rozkazy personalne Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] oraz [...] nr [...]. Skarżący wnosi o sprostowanie w/w rozkazów poprzez usunięcie zwrotu "zawieszonego w czynnościach służbowych" oraz o zasądzenie wypłaty bezpodstawnie zawieszonej części uposażenia i bezpodstawnie zawieszonej części świadczenia pieniężnego w wysokości wskazanej w pozwie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Miejskiego Policji w Ł. wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, iż rozkaz personalny nr [...] z 7 [...] został zaskarżony przez A. B. jedynie w części dotyczącej świadczenia pieniężnego za okres jednego miesiąca pozostawania poza służbą. Ostatecznie w tej części rozkaz został uchylony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 września 2005 roku, sygn. Akt III SA./Łd 427/05. Skarżącemu przyznano świadczenie za okres 6 miesięcy. W pozostałej części rozkaz ten uprawomocnił się. W odniesieniu do skargi na rozkaz personalny z dnia [...], nr [...] pełnomocnik Komendanta Miejskiego Policji w Ł. wskazał, iż skarga jest niedopuszczalna ponieważ została wniesiona bez wyczerpania administracyjnego toku instancji oraz po upływie terminu do złożenia odwołania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 października 2006 roku rozdzielono skargi na rozkazy personalne i skargę na rozkaz personalny nr [...] z [...] roku wpisano pod nowy numer repertorium SA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna ponieważ została wniesiona w sposób nieprawidłowy. Zgodnie z art. 52. § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż A. B. wniósł skargę w sposób nieprawidłowy. Rozkaz będący przedmiotem skargi został wydany przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. czyli przez organ I instancji. Nie zgadzając się z treścią przedmiotowego rozkazu skarżący zobligowany był do wniesienia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. jako właściwego organu II instancji. Jak wynika z kserokopii zaskarżonego aktu, w treści rozkazu znalazło się stosowne pouczenie odnośnie dopuszczalności, sposobu i terminu do wniesienia odwołania. A. B. wnosząc skargę na rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w Ł. bezpośrednio do Sądu nie wyczerpał dostępnych środków prawnych w postępowaniu administracyjnym, i co za tym idzie, nie dopełnił warunku skargi wskazanego w art. 52 par.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 par. 1 i 2 przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności (por. T. Woś Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz s.235 Warszawa 2005) . Wobec powyższych nieprawidłowości, zaistniałych przy wnoszeniu skargi nie jest możliwe nadanie skardze dalszego biegu i co za tym idzie jej merytorycznego rozpoznania. Z tych względów na podstawie art. 58 par.1 pkt. 6 w zw. z art. 52 par. 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.