III SA/Łd 499/17

Dnia 20 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 roku sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...]. III SA/Łd 499/17 UZASADNIENIE Decyzją z [...] r. nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, oraz art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm., dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), orzekł o odmowie przyznania K.C. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 8 lipca 2016 r. K. C. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R.. Decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] r. uznano K. C. za osobę bezrobotną z dniem rejestracji oraz odmówiono przyznania prawa do zasiłku. W dniu 5 stycznia 2017 r. bezrobotny wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa do zasiłku w związku ze śmiercią osoby pozostającej pod jego opieką i pobierania z tego tytułu świadczenia pielęgnacyjnego. We wniosku wskazał na znowelizowaną treść art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powodującą, iż od dnia 1 stycznia 2017 r., opiekunowie, którzy po śmieci podopiecznych stracą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, mogą ubiegać się o zasiłek dla bezrobotnych. K. C. oświadczył, że od dnia 04.07.2011 r. opiekował się niepełnosprawnym bratem i z tego tytułu miał przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Brat zmarł w dniu 06.07.2016 r., zatem powinno mu przysługiwać prawo do zasiłku. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia (obowiązującym od dnia 01.01.2017 r.), do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, od których zależy uprawnienie do zasiłku zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Starosta podkreślił, że regulacja prawna, dotycząca wprowadzenia nowego okresu podlegającego zaliczeniu do okresu uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tj. pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, weszła w życie 1 stycznia 2017 r., a zatem obejmuje te osoby bezrobotne, które dokonały rejestracji w urzędzie pracy i ubiegały się o zasiłek dla bezrobotnych po tej dacie. W ocenie organu, wobec tego, że K. C. zarejestrował się jako bezrobotny w dniu 8 lipca 2016 r. nie można zastosować wobec niego wyżej wymienionego znowelizowanego przepisu, a zatem brak jest podstaw przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych w związku z niespełnieniem warunków określonych w art. 71 ust 2 pkt 9 w/w ustawy. W odwołaniu od decyzji Starosty [...], K. C. wniósł o przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania w urzędzie pracy tj. od 8 lipca 2016 r. Podkreślił, że opiekował się bratem od dnia 04.07.2011 r. do dnia jego śmierci 06.07.2016 r. Nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia w art. 71 ust. 2 zalicza do okresu uprawniającego do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych czas pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, który w jego przypadku wynosił 365 dni w okresie ostatnich 18 miesięcy bezpośrednio przed dniem zarejestrowania. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Wojewoda [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i orzekł o odmowie przyznania K. C. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 5 stycznia 2017 r. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż K. C., rejestrując się w dniu 8 lipca 2016 r. jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w R., spełnił warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia do przyznania mu statusu osoby bezrobotnej, jednocześnie nie spełnił warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 tej ustawy, wymaganych w celu uzyskania zasiłku dla bezrobotnego. Niesporne jest, że skarżący od dnia 4 listopada 2011 r. do 6 lipca 2016 r., tj. do dnia śmierci E. C. był uprawniony i pobierał świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym bratem, co oznacza, iż w dniu rejestracji w PUP w R., tj. 8 lipca 2016 r. nie mógł otrzymać zasiłku dla bezrobotnego z tytułu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną, mimo że utrata prawa do tego świadczenia była spowodowana śmiercią osoby, nad którą była sprawowana opieka. Powyższe wynika z faktu, że zmiana umożliwiająca przyznanie zasiłku dla bezrobotnych osobom, które pobierały świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, weszła w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2017 r. Organ zaznaczył, że K. C. złożył wniosek o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego w dniu 5 stycznia 2017 r. tj. po wejściu w życie ww. nowelizacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a Starosta [...] mając wątpliwości, co do sposobu załatwienia tego wniosku zwrócił się do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej o dokonanie wykładni art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dniu 9 lutego 2017 r. wpłynęła do organu I instancji odpowiedź z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (pismo z dnia 30 stycznia 2017 r., nr [...]), z treści której wynika, iż w ocenie Ministerstwa, z uwagi na fakt, że art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia wszedł w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2017 r., to obejmuje zatem te osoby, które dokonywały rejestracji w urzędzie pracy i ubiegały się o zasiłek dla bezrobotnych po tej dacie. Ustawa nowelizacyjna nie zawierała bowiem, co podkreśliło MRPiPS, żadnych przepisów przejściowych, które nakazywałyby stosować nowe regulacje również do tych bezrobotnych, którzy dokonali rejestracji w urzędzie pracy przed jej wejściem w życie tzn. przed dniem 1 stycznia 2017 r. i wówczas otrzymali decyzję o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Z tego też względu ww. osobom zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje, choć na co zwraca uwagę MRPiPS, kwestia ta może budzić wątpliwości i dlatego rozstrzygnięcie sprawy w każdym przypadku należeć będzie do właściwych organów oraz sądów administracyjnych. Wojewoda [...] wskazał, iż stosownie do treści art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, zdaniem organu, że K.C. w dniu 5 stycznia 2017 r. złożył wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnego. Wniosek ten skarżący umotywował tym, że z dniem 1 stycznia 2017 r. zaczął obowiązywać art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, który dodany został przez art. 1 ustawy z dnia 6 października 2016 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U z 2016, poz. 1940). Organ podkreślił, iż w okresie 18 miesięcy od dnia udokumentowania prawa do ww. świadczenia w tym przypadku, tj. okres od dnia 5 lipca 2015 r. do dnia 5 stycznia 2017 r. skarżący udokumentował 368 dni mogące stanowić podstawę przyznania zasiłku dla bezrobotnego. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza bowiem, że w ww. okresie pobierał on świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z koniecznością opieki nad E. C.. Ww. świadczenie pielęgnacyjne, co potwierdza decyzja Wójta Gminy G. z dnia 12 lipca 2016 r., nr [...] zostało przyznane K. C. od dnia 4 lipca 2011 r. do dnia zgonu osoby, nad którą była sprawowana opieka, tj. do dnia 6 lipca 2016 r. włącznie (pismo Wójta Gminy G. nr [...]). Wojewoda wskazał, iż mając na uwadze powyższe, organy zatrudnienia do wymaganego okresu "365 dni'' mogły zaliczyć w przypadku skarżącego wyłącznie okres pobierania ww. świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 5 lipca 2015 r. do dnia 6 lipca 2016 r., tj. 368 dni. Skarżący, jak wynika z akt sprawy posiada zatem wymagany okres 365 dni uprawniający do przyznania prawa do zasiłku. Wojewoda [...] wskazał jednak, że podziela zdanie MRPiPS, że: "jeżeli rozstrzygnięcie organów zatrudnienia będzie dla strony niekorzystne, sprawę zbada sąd administracyjny, który dokonana analizy poprawności zastosowanej wykładni przepisów - i jeżeli uzna, że jest ona nieprawidłowa uchyli decyzję organów i wskaże urzędowi pracy prawidłowe rozwiązanie, do którego urząd będzie zobowiązany się dostosować". MRPiPS podkreśliło także, że: "aktualnie z uwagi na fakt, iż nowe przepisy obowiązują dopiero od dnia 01 stycznia 2017 r. brak jest orzecznictwa sądowego w tym zakresie trudno ocenić jakie rozwiązanie sądy administracyjne uznają za prawidłowe" (wyjaśnienia MRPiPS z 30 stycznia 2017 r., nr DRP- VIII.0212.66.2017.SS). Mając na uwadze powyższe, a zwłaszcza wykładnię art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia dokonaną przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej organ stwierdził, że w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym Wojewoda [...] nie mógł przyznać skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Z tego względu, organ odwoławczy uznał za zasadną decyzję Starosty [...] w przedmiocie odmowy przyznania K. C. prawa do zasiłku dla bezrobotnego, gdyż stanowisko organu I instancji zgodne było z wykładnią art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, dokonaną przez MRPiPS. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. C. zarzucił Wojewodzie [...]: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłową wykładnię przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, tj. art. 71 ust. 2 pkt 9 tego aktu, poprzez uznanie, iż skarżącemu nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych, mimo iż spełnił warunki do jego uzyskania, co wynika wyłącznie z faktu zarejestrowania w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna przed dniem wejścia w życie nowelizacji ww. ustawy; - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie dokonania wykładni znowelizowanych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia z uwzględnieniem interesu obywatela, mimo również opinii MPRiPS wskazującej, że kwestia ta budzi wątpliwości. Skarżący podkreślił, że po utracie świadczenia pielęgnacyjnego został bez środków do życia i nie ma żadnych źródeł dochodów, a zatem decyzja Wojewody jest dla niego krzywdząca. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na merytoryczne stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i podkreślając, że rozstrzygnięcie organu nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm., dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaakcentował, że odmowa przyznania K. C. prawa do zasiłku spowodowana była faktem, iż regulacja prawna, dotycząca wprowadzenia nowego okresu podlegającego zaliczeniu do okresu uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tj. pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, weszła w życie 1 stycznia 2017 r. (art. 1 i 3 ustawy z dnia 6 października 2016 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o świadczeniach przedemerytalnych - Dz. U z 2016, poz. 1940), a zatem obejmuje te osoby bezrobotne, które dokonały rejestracji w urzędzie pracy i ubiegały się o zasiłek dla bezrobotnych po tej dacie. W rozpoznawanej sprawie nie jest natomiast sporne, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. w dniu 8 lipca 2016 r. i decyzją Starosty [...]nr [...] z tej samej daty uznano go za osobę bezrobotną oraz odmówiono przyznania prawa do zasiłku. Z uwagi na nowelizację ustawy o promocji zatrudnienia, polegającą na dodaniu w jej art. 71 ust. 2 - regulującym kwestię okresów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych - punktu 9 o treści: "9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana", K. C. wystąpił w dniu 5 stycznia 2017 r. z wnioskiem o przyznanie prawa do zasiłku w związku ze śmiercią osoby pozostającej pod jego opieką i pobierania z tego tytułu świadczenia pielęgnacyjnego. Organ podkreślił przy tym, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż w okresie 18 miesięcy od dnia udokumentowania prawa do świadczenia w tym przypadku, tj. okres od dnia 5 lipca 2015 r. do dnia 5 stycznia 2017 r., skarżący udokumentował 368 dni mogące stanowić podstawę przyznania zasiłku dla bezrobotnego, gdyż w ww. okresie pobierał świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z koniecznością opieki nad bratem – E. C.. Do wymaganego okresu "365 dni'' organy mogły bowiem zaliczyć w przypadku skarżącego okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 5 lipca 2015 r. do dnia 6 lipca 2016 r., tj. 368 dni, a zatem K. C. posiada wymagany okres 365 dni uprawniający do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Wojewoda [...] zaznaczył również, że podziela stanowisko wyrażone w niniejszej sprawie przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wyrażone w piśmie z 30 stycznia 2017 r., nr [...] że: "jeżeli rozstrzygnięcie organów zatrudnienia będzie dla strony niekorzystne, sprawę zbada sąd administracyjny, który dokonana analizy poprawności zastosowanej wykładni przepisów - i jeżeli uzna, że jest ona nieprawidłowa uchyli decyzję organów i wskaże urzędowi pracy prawidłowe rozwiązanie, do którego urząd będzie zobowiązany się dostosować". Wskazał, iż MRPiPS podkreśliło, że: "aktualnie z uwagi na fakt, iż nowe przepisy obowiązują dopiero od dnia 01 stycznia 2017 r. brak jest orzecznictwa sądowego w tym zakresie trudno ocenić jakie rozwiązanie sądy administracyjne uznają za prawidłowe". Mając zatem na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy oraz wykładnię art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia dokonaną przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Wojewoda [...] stwierdził w zaskarżonej decyzji, że brak było podstaw do przyznania K. C. prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Powyższe stanowisko organów, w ocenie Sądu, uznać należy za nieprawidłowe. Przesłanki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określa art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten taksatywnie wymienia okresy pracy oraz inne okresy zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku. Zasadą jest, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 (które to zastrzeżenie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania legitymował się okresem co najmniej 365 dni uprawniających do otrzymania świadczenia, łącznie, między innymi dni uznawanych za równoznaczne z zatrudnieniem. Stosownie natomiast do obowiązującej od dnia 1 stycznia 2017 r. regulacji zawartej w art. 71 ust. 2 pkt 9 tej ustawy o promocji zatrudnienia, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, od których zależy uprawnienie do zasiłku, zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Ponadto, w myśl art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie - do sytuacji K. C. - zastosowania znajduje cytowany wyżej zapis art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia. Niewątpliwie skarżący, w okresie posiadania statusu bezrobotnego udokumentował okres uprawniający do zasiłku, bowiem w dniu 5 lipca 2017 r. przedstawił dokumenty potwierdzające okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 5 lipca 2015 r. do dnia 6 lipca 2016 r., tj. przez okres 368 dni, jak również do wniosku załączył akt zgonu brata – E. C., nad którym sprawował opiekę do dnia 6 lipca 2016 r. Skoro zatem K. C. posiada wymagany okres 365 dni uprawniający do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, czego organ nie neguje, zasiłek dla bezrobotnego powinien zostać skarżącemu przyznany w oparciu o art. 71 ust. 6 w zw. z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia. Okoliczność, iż rejestracja skarżącego nastąpiła w okresie, kiedy nie obowiązywał jeszcze art. art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia nie ma w ocenie sądu żadnego znaczenia, skoro przyznanie zasiłku dla bezrobotnego w oparciu o zapis art. 71 ust. 6 następuje od dnia udokumentowania tego prawa, czyli już po wejściu w życie nowelizacji z dnia 6 października 2016 r. (Dz. U z 2016, poz. 1940). W dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. tj. 8 lipca 2016 r. skarżący nie mógł udokumentować okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, gdyż ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidywała możliwości zaliczenia do tego okresu, do okresu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych. Skoro jednak nowelizacja tej ustawy weszła w życie w czasie, kiedy skarżący posiadał status osoby bezrobotnej, jak również udokumentowany przez niego w dniu 5 stycznia 2017 r. okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego uprawnia go do otrzymania zasiłku dla bezrobotnego, to organ winien zastosować w tym przypadku art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia. Zauważyć należy, iż Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył treść art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, jak również podkreślił, że z akt sprawy wynika fakt posiadania przez skarżącego wymaganego okresu 365 dni uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Odmowę przyznania prawa do zasiłku organ odwoławczy uzasadniał natomiast w głównej mierze stanowiskiem wyrażonym w niniejszej sprawie przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (pismo z 30 stycznia 2017 r., nr [...] - k.67 akt admin.), z którego wynika, iż w ocenie Ministerstwa, z uwagi na fakt, że art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia wszedł w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2017 r., to zatem obejmuje te osoby, które dokonywały rejestracji w urzędzie pracy i ubiegały się o zasiłek dla bezrobotnych po tej dacie. Ustawa nowelizacyjna nie zawiera bowiem żadnych przepisów przejściowych, które nakazywałyby stosować nowe regulacje również do tych bezrobotnych, którzy dokonali rejestracji w urzędzie pracy przed jej wejściem w życie tzn. przed dniem 1 stycznia 2017 r. i wówczas otrzymali decyzję o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W ocenie Sądu, taka interpretacja opisanych wyżej przepisów ustawy o promocji zatrudnienia stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także z zasadą prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) oraz z wyrażonym w art. 67 Konstytucji RP prawem do zabezpieczenia społecznego obywatela pozostającego bez pracy nie z własnej woli. Stosownie do treści art. 67 ust. 2 Konstytucji RP obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Konstytucja, regulując prawa osób, które utraciły pracę i uzyskały status bezrobotnego przyznaje im prawo do zabezpieczenia, odsyłając w tym zakresie do ustawy - w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przybiera ono postać zasiłku dla bezrobotnych. Warto również odwołać się do konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi oraz mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. W doktrynie przyjmuje się, że oznacza to nakaz nadawania takich treści unormowaniom prawnym, aby kształtowały one w jednakowy (podobny) sposób sytuację prawną podmiotów jednakowych (podobnych); równość w prawie wymaga, by przepisy prawne ujmowały prawa i obowiązki jednostki w sposób wolny od dyskryminacji oraz bez wprowadzania nieuzasadnionych przywilejów (M. Masternak-Kubiak (w:) B. Banaszak (red.), A. Preisner (red.), Prawa i wolności obywatelskie w Konstytucji RP, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2002, s. 121). Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że dokonując interpretacji przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, organy orzekające w sprawie naruszyły zasady wyrażone w powołanych wyżej przepisach. Przyjęte przez organy stanowisko wskazuje na jego niezgodność z wynikającym z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP prawem bezrobotnego do zabezpieczenia społecznego i kłóci się również z ratio legis zasiłku dla bezrobotnych. Jego uzyskanie uzależnione jest od spełnienia przez osobę bezrobotną określonych w ustawie warunków. Przepis ustawy, który wprowadza korzystniejszy dla bezrobotnego rozwiązanie dotyczące zaliczania okresów uprawniających do zasiłku, nie powinien zatem wywoływać skutku w postaci niemożności spełnienia tych warunków przez bezrobotnego (tu - braku możliwości udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku, z uwagi na rejestrację dokonaną przed wejściem w życie nowelizacji art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez dodanie punktu 9) i wprowadzenia z tego tytułu sankcji w postaci odmowy przyznania prawa do zasiłku w sytuacji, gdy zgodnie z art. 71 ust. 6 skarżący udokumentował okres 368 dni, jako podlegający zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku. W swoim rozumowaniu organ pominął również całkowicie okoliczność, iż gdyby skarżący - po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 6 października 2016 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, zrezygnował na własną prośbę z korzystania ze statusu osoby bezrobotnej (co jest prawnie dopuszczalne), a następnie w dniu 5 stycznia 2017 r. - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, zamiast wnioskować o przyznanie zasiłku, złożyłby wniosek o ponowną rejestrację, to przysługiwałoby mu prawo do zasiłku. Zatem dokonana przez organy interpretacja przepisów ustawy o promocji zatrudnienia stawia skarżącego w gorszej sytuacji od osób, które podobnie jak on, z dniem 1 stycznia 2017 r. nabyły prawo do uznania okresów wskazanych w art. 71 ust. 2 pkt 9 tej ustawy, jako uprawniających do otrzymania zasiłku i potwierdziły posiadanie łącznie 365 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, ale dokonały rejestracji po dniu 1 stycznia 2017 r. Trzeba zaznaczyć, że ustawa z dnia 6 października 2016 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o świadczeniach przedemerytalnych rzeczywiście nie zawiera żadnych przepisów przejściowych, jednak skoro w weszła ona w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., to w zakresie możliwości zaliczania okresów wskazanych w art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia ma ona od tej daty zastosowanie także do skarżącego, który jako osoba bezrobotna w dniu 5 stycznia 2017 r. (zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy) udokumentował okres 368 dni pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad bratem, mogący stanowić podstawę przyznania zasiłku dla bezrobotnego W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że decyzje, które zapadły w niniejszej sprawie zostały wydane z naruszeniem powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Sąd stwierdził przy tym, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia 5 stycznia 2017 r. organ będzie obowiązany powyższe rozważania Sądu wziąć pod uwagę. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. e.o.