III SA/Łd 5/11

Dnia 9 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 19600 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.); art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, lit. c , art. 71 ust. 2 pkt 3, art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm.), Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] o uznaniu M. D. za osobę bezrobotną z dniem 2 września 2010 r. oraz o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Starosta P. decyzją z dnia [...]przyznał M. D. status osoby bezrobotnej od dnia 2 września 2010 r. i odmówił przyznania mu prawa do zasiłku. Uzasadniając organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu rejestracji strona spełniała przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie spełniała natomiast przestanek warunkujących przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego, określonych w art. 71 powołanej ustawy. M. D. wniósł odwołanie do Wojewody Ł. W uzasadnieniu podał, iż decyzją Starosty P.z dnia [...] r. został mu przyznany status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres od 10 września 2008 r. do 3 września 2009 r. Z powodu podjęcia zatrudnienia, decyzją z dnia [...] r. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego, który pobrał za okres od 10 września 2008 r. do 3 listopada 2008 r. W momencie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. został pouczony, iż przyznany mu decyzją z dnia 2 września 2008 r. zasiłek ulega zawieszeniu i będzie przyznany w chwili ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna, za okres na jaki nie został wykorzystany. Został również poinformowany, że w przypadku kiedy w okresie zatrudnienia do momentu ponownej rejestracji nabyłby prawo do zasiłku dla bezrobotnych, to otrzyma nowy zasiłek, a prawo do zasiłku, którego wypłata została zawieszona straci swoją moc. Z uwagi na fakt, iż nie był zarejestrowany jako osoba bezrobotna przez okres od 4 listopada 2008 r. do 2 września 2010 r. wnosi o przyznanie prawa do nowego zasiłku dla bezrobotnych bądź też przyznanie prawa do wypłaty zasiłku zawieszonego. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ odwoławczy wskazał, że M. D. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. spełnił warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia (...). Ponadto organ wskazał, że osobie zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy, spełniającej kryteria przyznania statusu bezrobotnego przysługuje zasiłek dla bezrobotnego, po udokumentowaniu okresu uprawniającego do jego nabycia. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a - jednym z warunków uzyskania powyższego uprawnienia jest pozostawanie, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, w stosunku zatrudnienia i osiąganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Natomiast przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c stanowi, że prawo do zasiłku dla bezrobotnego przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy do okresów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Organ odwoławczy stwierdził, iż M. D.nie spełnia warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że w 18 miesięcznym okresie poprzedzającym dzień rejestracji, to jest od dnia 1 marca 2009 r. do 1 września 2010 r. M.D.był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w: Szpitalu Rejonowym w P.([...] r. – 92 dni) oraz w A (od [...] – 44 dni). Ponadto w okresach od 1 marca 2009 r. do 18 maja 2009 r. (79 dni) oraz od 21 sierpnia 2009 r. do 5 października 2009 r. (46 dni) strona pobierała zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia, a podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota wyższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Z akt sprawy wynika również, że w okresie od 2 października 2009 r. do 31 sierpnia 2010 r. strona świadczyła usługi na podstawie umowy zlecenia dla B przy czym we wskazanym okresie w każdym miesiącu pracy podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa niż minimalne wynagrodzenia za pracę oraz podstawę wymiaru zasiłku chorobowego pobieranego w okresie świadczenia umowy zlecenia stanowiła kwota niższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę. W okresie od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1317 zł. Łącznie do wymaganych "365 dni" zaliczeniu podlegało więc 261 dni z tytułu zatrudnienia w Szpitalu Rejonowym w P., spółce A oraz okres pobierania przez skarżącego zasiłku chorobowego. Nie podlegał natomiast zaliczeniu okres świadczenia przez stronę usług w ramach umowy zlecenia, z uwagi na niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Odnosząc się do kwestii przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający, Wojewoda wskazał, iż warunkiem jego uzyskania jest utrata, z powodu podjęcia zatrudnienia, statusu osoby bezrobotnej na okres nie dłuższy niż 365 dni. Natomiast strona dokonała ponownej rejestracji po upływie ww. okresu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.D.powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto podał, iż jego staż pracy w okresie od momentu wyrejestrowania go z rejestru osób bezrobotnych, tj. od dnia 3 listopada 2008 r. do momentu ponownej rejestracji w dniu 2 września 2010 r., wynosi 1 rok 9 miesięcy i 27 dni, co daje łącznie 662 dni kalendarzowe. W ocenie skarżącego, gdyby nawet nie wliczać do stażu pracy okresu świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, to i tak jego czas pracy w ww. okresie wynosił 376 dni. Niezasadne jest zatem twierdzenie organu, że nie posiada wystarczającego stażu pracy uprawniającego do nabycia zasiłku dla bezrobotnego. Wniósł o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych od momentu rejestracji oraz o wypłatę zaległego zasiłku wraz z odsetkami i zasądzenie na jego rzecz od Powiatowego Urzędu Pracy w P. odszkodowania za pozbawienie go zawieszonego zasiłku i nieprzyznanie zasiłku dla bezrobotnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) , sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm.). W myśl art. 71 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia prac interwencyjnych lub robót publicznych, a ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w punkcie 2 ustępu 1 powołanego artykułu ustawy. Do okresu 365 dni, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, w tym okresy służby wojskowej, pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wymienione w art. 71 ust. 1 ustawy przesłanki przyznania bezrobotnym zasiłku mają charakter kumulatywny. Tylko ich łączne spełnienie powoduje bowiem uzyskanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku. Tym samym, ustalenie w trakcie postępowania administracyjnego, iż którakolwiek z przesłanek nie została spełniona, skutkuje odmową przyznania bezrobotnemu prawa do tego świadczenia. Wskazać bowiem należy, że ustawa o promocji zatrudnienia nie zezwala organom administracji na przyznawanie statusu osoby bezrobotnej oraz uprawnień do zasiłków w drodze uznania. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji możliwości brania pod uwagę argumentów o charakterze słusznościowym bądź celowościowym. Organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest jedynie do ustalenia, czy bezrobotny spełnia określone w przepisach prawa obiektywne przesłanki uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu skarżący, rejestrując się w dniu 2 września 2010 r. nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Jak wynika z akt sprawy w okresie 18 miesięcy przed datą zarejestrowania był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Szpitalu Rejonowym w P.([...].) oraz w A( [...] ). Ponadto w okresach od 1 marca 2009 r. do 18 maja 2009 r. oraz od 21 sierpnia 2009 r. do 5 października 2009 r. skarżący pobierał zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia, a podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota wyższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Z akt sprawy wynika również, że w okresie od 2 października 2009 r. do 31 sierpnia 2010 r. świadczył usługi na podstawie umowy zlecenia dla B, przy czym w wskazanym okresie podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa niż minimalne wynagrodzenia za pracę. Sąd stwierdził, że organy administracji prawidłowo przyjęły, iż do wymaganych "365 dni" zaliczeniu podlega 261 dni z tytułu zatrudnienia w Szpitalu Rejonowym w P., spółce A oraz okres pobierania przez skarżącego zasiłku chorobowego w okresie od 1 marca 2009 r. do 18 maja 2009 r. oraz od 21 sierpnia 2009 r. do 5 października 2009 r. Powyższe okresy odpowiadają bowiem przesłankom, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy. Nie podlega natomiast zaliczeniu okres świadczenia przez stronę usług w ramach umowy zlecenia, z uwagi na niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Za błędne należało uznać stanowisko skarżącego, zgodnie z którym nawet nieuwzględnienie okresu świadczenia przez niego usług na podstawie umowy zlecenia, nie pozbawia go prawa do otrzymania zasiłku dla osoby bezrobotnej, gdyż jego staż pracy oraz czas przebywania na zasiłku chorobowym w okresie od dnia 3 listopada 2008 r. do dnia 2 września 2010 r. wynosi 376 dni. Dokonując powyższych obliczeń skarżący przyjął okres 24 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Tymczasem, jak wyżej zostało wyjaśnione, w myśl przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, ocena wystąpienia przesłanek do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, następuje w oparciu o okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. W niniejszej sprawie jest to okres od dnia 1 marca 2009 r. do dnia 1 września 2010 r. Stąd do okresu uprawniającego do nabycia świadczenia nie można zaliczyć okresów sprzed 1 marca 2009 r., tj. zatrudnienia w C w okresie od 4 listopada 2008 r. do 31 stycznia 2009 r. oraz okresu pobierania zasiłku chorobowego od dnia 3 lutego 2009 r. do 1 marca 2009 r. Za bezzasadne należało również uznać żądanie skarżącego co do wypłacenia mu zasiłku dla bezrobotnych, przyznanego na podstawie decyzji Starosty P. z dnia [...] r., na okres uzupełniający. Zgodnie z treścią art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Z treści powyższego przepisu wynika, iż jednym z warunków uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający jest utrata statusu osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni. Z akt sprawy wynika natomiast, iż M.D. utracił powyższy status na okres dłuższy niż wskazany w wyżej cytowanym przepisie. Reasumując Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń oraz prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro skarżący spełnił określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymagania organy administracji prawidłowo uznały go za osobę bezrobotną od dnia 2 września 2010 r. Jednocześnie organy prawidłowo odmówiły przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych, stwierdzając niespełnienie przez niego warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.