III SA/Łd 501/05

Dnia 8 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska (spr.), WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę. W dniu 22 stycznia 2002 r. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu samochód ciężarowy używany marki Volkswagen T4. Do zgłoszenia celnego strona załączyła m.in. fakturę z dnia [...], w której określono cenę transakcyjną pojazdu w wysokości 5.600,- EUR oraz deklarację wartości celnej. Na podstawie powołanych wyżej dokumentów importer zadeklarował, iż wartość celna samochodu wynosi 5.738,96 EUR. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i określił kwotę długu celnego na 0,- zł — z uwagi na zapłatę cła w wysokości określonej w decyzji. Organ celny zakwestionował umowę kupna pojazdu, ze względu na jego niską cenę, odbiegającą od rzeczywistej wartości. Do określenia wartości celnej towaru organ posłużył się metodą "ostatniej szansy" przewidzianą w art. 29 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 75 poz. 802) i przyjął cenę bazową w wysokości 57.100,- zł, wynikającą z katalogu "EUROTAX" z 2001 r., którą następnie pomniejszył o podatek VAT ustalając ostateczną cenę sprowadzanego samochodu na kwotę 46.803,30 zł (9.635,10 EUR) i wysokość cła na kwotę 34.669,10 zł. W odwołaniu od ww. decyzji strona podniosła, iż organ celny ustalając wartość celną zgłoszonego samochodu zawyżył jego wartość oraz pominął ocenę techniczną pojazdu z dnia 28 stycznia 2002 r. sporządzoną przez J.R. — rzeczoznawcę Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego A SA. Strona podkreśliła, że cenę pojazdu ustalono na podstawie katalogu "EUROTAX 2002" NFZS/PL 1/2002, gdzie określono wartość pojazdu o maksymalnym przebiegu 83.200 km, podczas gdy sprowadzony samochód miał przebieg 228.996 km. Zdaniem strony zastosowano nieadekwatną tabelę przez nie uwzględnienie przebiegu i stanu technicznego pojazdu. Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że wartość transakcyjna może być uznana za wartość celną, jeśli odzwierciedla rzeczywistą wartość towaru. Jego zdaniem organ I instancji zasadnie nie uwzględnił uszkodzeń importowanego przez stronę samochodu. Zgodnie bowiem z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie klasyfikacji odpadów (Dz.U. nr 17, poz. 204) oraz rozporządzeniami Ministra Finansów z 12 i 15 marca 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, w których dokonywane są czynności przewidziane przepisami prawa celnego w zależności od rodzajów towarów lub procedur celnych, którymi mogą obejmować towary w poszczególnych urzędach celnych (Dz.U. nr 17, poz. 197-198 i 204), przy ustalaniu wartości celnej metodą "ostatniej szansy" brak jest podstawy do odliczania od "uśrednionej" wartości rynkowej określonego procentowo stopnia uszkodzenia pojazdu, gdyż pojazdy uszkodzone nie mogą być dopuszczone do obrotu. Po rozpoznaniu skargi na ww. decyzję Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 13 listopada 2003 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1630/02 uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu sąd wskazał m.in., że przepisy powołanych przez Dyrektora Izby Celnej rozporządzeń Ministra Środowiska i Ministra Finansów nie mogą stanowić uzasadnienia dla — przyjętej przez organ celny — tezy, iż przy ustalaniu wartości celnej metodą "ostatniej szansy" nie ma podstaw do uwzględniania określonego procentowo stopnia uszkodzenia sprowadzonego pojazdu. W ocenie sądu "w świetle powyższych regulacji uszkodzone pojazdy nie mogą bowiem być objęte procedurą dopuszczenia do obrotu. Importowany pojazd był natomiast w momencie zgłoszenia celnego sprawny technicznie i został dopuszczony do ruchu. Zaprezentowane stanowisko organów celnych pozostaje w ocenie sądu w sprzeczności ze stanem faktycznym rozstrzyganej sprawy oraz zasadami zawartymi w Wyjaśnieniach dotyczących wartości celnej. Z ustalonego w toku postępowania stanu faktycznego wynika, iż zgłoszony do odprawy celnej samochód nie mógł zostać na podstawie przytoczonych przez organy celne przepisów zakwalifikowany jako odpad. Ustalenie to nie przesądza jednak o niemożliwości uwzględnienia uszkodzeń przedmiotowego samochodu. Zgodnie zaleceniami zawartymi w Studium 1.1 "Postępowanie w sprawie używanych pojazdów samochodowych" stanowiącym załącznik do Wyjaśnień Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) dotyczących wartości celnej, w przypadku wyceny samochodów używanych, organy celne posługując się katalogami lub wyspecjalizowanymi czasopismami podającymi bieżące ceny na rynku kraju importu zobowiązane są do uwzględnienia stanu pojazdu i wszystkich elementów wpływających na jego wartość. Wskazane wyjaśnienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. zostały opublikowane w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. — Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz.U. nr 80, poz. 908). W rozstrzyganej sprawie organy celne (...) pominęły wskazane okoliczności dokonując ustalenia wartości celnej sprowadzonego przez skarżącego samochodu. Ustalenie tej wartości tylko za pomocą zapisów katalogowych, bez uwzględnienia stanu pojazdu i wszystkich elementów wpływających na jego wartość sprawia, iż wycena dokonana przez organy nosi cechy dowolności. Tym samym organy naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów — art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Odrzucenie wartości transakcyjnej uzasadnia ustalenie wartości celnej towaru według jednej z metod wyszczególnionych w przepisach art. 25-29 Kodeksu celnego. Wybór metody ustalenia wartości celnej nie jest dowolny, ale powinien uwzględniać kolejność wskazaną w Kodeksie celnym (art. 24 Kodeksu celnego). W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniono powody, dla których nie możliwe było skorzystanie z zastępczych metod ustalenia wartości celnej przewidzianych przepisami art. 25-28 Kodeksu celnego. Sąd podzielił stanowisko organów administracji celnej, iż w tej sytuacji uzasadnionym było określenie wartości celnej przedmiotowego samochodu na podstawie art. 29 Kodeksu celnego. Przewidziana w tym przepisie metoda tzw. "ostatniej szansy" nie polega na dowolnym ustalaniu wartości celnej, ale ustalenia powinny być w możliwie największym stopniu oparte na pozostałych metodach stosowanych z "rozsądną elastycznością". W wypadku, gdy wartość celna nie może być określona nawet przy zastosowaniu "rozsądnej elastyczności" za pomocą metod wskazanych w Kodeksie celnym w ostateczności do jej ustalenia wykorzystane mogą zostać inne metody pod warunkiem, że nie zostały wykluczone przez art. 29 § 2 Kodeksu celnego. W powołanych Wyjaśnieniach dotyczących wartości celnej zwrócono uwagę, iż zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., stosowane w celu ustalenia wartości celnej specjalistyczne katalogi służą jedynie za punkt odniesienia. Wobec czego należy uwzględniać stan techniczny pojazdu i wszystkie elementy wpływające na jego wartość. Okoliczności te w toku mniejszego postępowania zostały przez organy celne całkowicie pominięte. Organy nie tylko nie rozważyły wpływu uszkodzeń technicznych pojazdu i przebiegu pojazdu na jego wartość celną, ale w ogóle nie ustaliły czy istotnie powoływane przez stronę skarżącą usterki występowały. Okoliczności powyższe powinny być przedmiotem analizy organów celnych przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Kolejnym uchybieniem, jakiego dopuściły się organy celne było nieustosunkowanie się do złożonej przez skarżącego ekspertyzy sporządzonej przez rzeczoznawcę. Stanowi ona dowód w myśl art. 180 § l Ordynacji podatkowej. Powyższe sprawia, iż na organach spoczywał obowiązek rozważenia i ustosunkowania się do przedmiotowej opinii. Fakt, iż zdaniem rzeczoznawcy wartość sprowadzonego pojazdu znacznie odbiega od wartości przyjętej przez organy powinien skłonić je do przeprowadzenia bardziej szczegółowego postępowania dowodowego celem ustalenia spornej okoliczności." Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powołując się na przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dyrektor Izby Celnej zaznaczył, że organ celny I instancji winien rozważyć wpływ uszkodzeń przedmiotowego samochodu oraz jego przebieg na wartość celną pojazdu, a także odnieść się do kwestii podnoszonych przez stronę w odwołaniu. Organ odwoławczy podkreślił, że dowód w postaci opinii biegłego załączony przez stronę do akt sprawy podlega, jak każdy inny dowód w sprawie, ocenie w szczególności co do jego wiarygodności i tym samym jego mocy dowodowej. Organ celny I instancji winien również ustalić, czy stan techniczny pojazdu uprawnia do uzyskania pozytywnego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 207 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. — Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 623), art. 13 § 1 i § 3 pkt 4, art. 23 § 7, art. 29 § 1, art. 65 § 4 pkt 2 lit. e, art. 83, art. 85 § 1 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. nr 146, poz. 1693 ze zm.), § 12 ust. l i § 233 ust. l pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. nr 117, poz. 1250 ze zm.), art. 16, art. 17 i art. 23 Protokołu nr 4 dotyczącego definicji "produktu pochodzącego" i metod współpracy administracyjnej w ramach Układu Europejskiego ustanawiający stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i Ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. nr 104, poz. 662 z 1997 r. ze zm.) — uznał zgłoszenie celne nr [...] z [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru. Porównując deklarowaną przez stronę wartość pojazdu (5.600,00 EUR) z wartościami transakcyjnymi, dotyczącymi pojazdów tej samej marki i tych samych parametrów technicznych, wskazanymi w katalogu notowań cen pojazdów samochodowych na rynku zagranicznym — "Eurotax Schwacke" 2001 SPS-D 12/2001 organ celny doszedł do przekonania, iż zaistniały przesłanki do zakwestionowania wiarygodności materialnej złożonego przez stronę rachunku nr [...] z dnia [...] z uwagi na prawie dwukrotnie niższą deklarowaną wartość sprowadzonego pojazdu w stosunku do rzeczywistej wartości. Postępowanie w kwestii ustalania wartości używanych pojazdów samochodowych zostało opracowane w formie studium 1.1 przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) oraz Wyjaśnień tego Komitetu do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. W przypadku zakwestionowania wiarygodności dokumentów na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego organ celny ustala wartość celną w sposób określony w art. 25-29 Kodeksu celnego. Organy celne mają zatem możliwość ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym okresie czasu co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 25 i art. 26 Kodeksu celnego). Zastosowanie tych metod w przypadku importu używanych pojazdów samochodowych Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej (WCO) uznał za problematyczne. Niemożliwym jest bowiem znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia, nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych dla ustalenia wartości celnej pojazdów używanych. Kolejna metoda ustalania wartości celnej towaru — metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 Kodeksu celnego) — może znaleźć, zgodnie z opinią Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem sprzedaży towarów masowych, sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna. Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej (art. 28 Kodeksu celnego) W związku z powyższym wartość celną samochodu importowanego przez stronę ustalano według metody "ostatniej szansy" (art. 29 Kodeksu celnego). Przepis ten przewiduje, iż wartość celna towaru jest ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. i przepisów działu III Kodeksu celnego. Zdaniem Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej można się przy stosowaniu tej metody oprzeć na katalogach, wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny na rynku kraju importu dla używanych pojazdów samochodowych. Ponadto istotnym jest przy ustalaniu wartości celnej powyższą metodą uwzględnienie indywidualnego charakteru pojazdu samochodowego, uwzględniając przy tym jego stan techniczny (korekty wartości ujemne lub dodatnie), w odniesieniu do pojazdów modelowych, których ceny zawarte są w katalogach. Mając powyższe na względzie, organ celny ustalił, iż średnia cena rynkowa przedmiotowego pojazdu, zgodnie ze wskazaniami katalogu EUROTAX 2002 NFZS/PL 1/2002 wynosi 57.100,- zł. Po uwzględnieniu jednak indywidualnych cech towaru (tj. nadprzebiegu) organ ustalił wartość bazową dla spornego pojazdu na kwotę 44.115,50 zł. Organ miał na względzie, że standardowy przebieg dla modelu katalogowego dopuszczonego do ruchu po raz pierwszy w maju 1999 r. wynosi 83.200 km (średni miesięczny przebieg dla tej kategorii pojazdów wynosi 2.600 km). Sprowadzony pojazd był eksploatowany o miesiąc krócej niż modelowy, zatem jego przebieg winien wynosić 80.600 km. Udokumentowany zgodnie z treścią złożonej w toku postępowania książki serwisowej przebieg spornego pojazdu wyniósł na dzień 2 listopada 2001 r. 188.563 km, a przy założeniu podobnej eksploatacji pojazdu przez okres następnych 3 miesięcy, tj. do dnia dokonania zgłoszenia celnego, samochód ten winien mieć przebieg około 208.000 km. Zatem przebieg zgłoszonego samochodu jest większy od normatywnego o 127.400 km. Korekta z tytułu przebiegu większego o 100.000 km od normatywnego dla tej kategorii pojazdów wynosi 20%. W związku z faktem, iż sporny pojazd ma przebieg większy od normatywnego o 127.400 km, właściwą korektą in minus będzie wielkość 22,74% (20% + 2,74% = 22,74%). Wartość współczynnika 2,74% ustalono dla przebiegu 27.400 km (przebieg powyżej l00 tys. km) w następujący sposób: przyjęto połowę z 20% za każde l00 tys. km tj. 0,5 x 20% x 0,274 = 2,74%. korekta z tytułu ponadnormatywnego przebiegu dla spornego pojazdu wynosi zatem 12.984,50 zł (57.100,00 x 22,74% = 12.984,50 zł), a w konsekwencji wartość bazowa — 44.115,50 zł. Od wartości tej organ odliczył zwyczajową marżę importera (10%) oraz należny podatek od towarów i usług (22%). W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego ustalił nową wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 32.544,- zł tj. 9.044,52 EUR. Odnosząc się do oceny technicznej z dnia 28 stycznia 2002 r., sporządzonej przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego A SA, organ celny stwierdził, że ocena ta nie może w przedmiotowej sprawie stanowić dowodu potwierdzającego stan towaru (uszkodzenia, przebieg itp.) ponieważ została sporządzona już po zwolnieniu towaru. Wykorzystanie tej oceny skutkowałoby naruszeniem art. 85 §1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym "należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących". Wskazane w tej ocenie usterki dotyczące podwozia tj. "nadmierne luzy w przegubie zewnętrznym półosi napędowej prawej, powycierane tuleje wahaczy przednich", jak też osprzętu i wyposażenia nadwozia "szyba przednia popękana w części środkowej i prawej" winny skutkować tym, iż pojazd ten nie mógłby uzyskać bezwarunkowego dopuszczenia do ruchu, natomiast w przedmiotowej sprawie zostało wydane zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, w którym sporny pojazd został dopuszczony do ruchu. Przedłożona ocena techniczna nie mogła zatem — zdaniem organu I instancji — stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik spółki wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w części powyżej kwoty przekraczającej równowartość 5.600 EUR, podnosząc, że organ celny nie wskazał dowodu, na którego podstawie przyjął, że istnieje rozbieżność między kwotą zakupu przedmiotowego pojazdu, a kwotą, która wynika z załączonego do zgłoszenia celnego rachunku importera. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, art. 23 § 7, art. 29 § 1, art. 85 § 1, art. 262 Kodeksu celnego, art. 26 ustawy — Przepisy wprowadzające ustawę prawo celne, uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w części dotyczącej wartości celnej i w pozostałej części utrzymuję zaskarżoną decyzję w mocy. W toku prowadzonego postępowania organ II instancji zwrócił się do Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów z siedzibą w Opocznie (która dokonywała badania technicznego sprowadzonego pojazdu), z prośbą o udzielenie informacji czy pojazd ze stwierdzonymi nadmiernie powiększonymi luzami w przegubie zewnętrznym półosi napędowej prawej, powycieranymi tulejami wahaczy przednich oraz popękaną szybą przednią w części środkowej i prawej uzyskałby dopuszczenie do ruchu na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, a także czy sprowadzony pojazd w dniu przeprowadzania badania technicznego tj. w dniu 21 stycznia 2002 r. posiadał ww. niesprawności i uszkodzenia. W odpowiedzi Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów stwierdziła, że w dniu badania przedmiotowy pojazd był sprawny technicznie i nie posiadał uszkodzeń. Organ II instancji powołał również biegłego — rzeczoznawcę Stowarzyszenia Rzeczoznawców Samochodowych B z firmy Eksperci Techniczno-Motoryzacyjni A SA — celem wydania opinii dotyczącej ustalenia wartości importowanego pojazdu. Zgodnie z opinią biegłego z dnia 30 marca 2005 r. wartość przedmiotowego samochodu na rynku szwajcarskim w dniu [...] wynosiła 8.110,- EUR. Biegły przyjął, że korekta dla przedmiotowego pojazdu, przy ustalaniu jego wartości na rynku polskim, wynosi 24%. Przy ustalaniu wartości celnej organ II instancji nie uwzględnił natomiast opinii rzeczoznawcy J.R. z dnia 28 stycznia 2002 r. Wydając tę opinię biegły oparł się na badaniu i oględzinach pojazdu dokonanych 7 dni po zwolnieniu samochodu spod dozoru celnego. Ponadto zgodnie z protokołem przeprowadzonej rewizji celnej z dnia [...] funkcjonariusz dokonujący rewizji nie stwierdził niesprawności i uszkodzeń sprowadzonego pojazdu, które opisuje biegły. Na protokole podpisał się zgłaszający — nie wniósł do protokołu żadnych uwag. Również, zgodnie z informacją udzieloną przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów, w dniu badania pojazd był sprawny technicznie i nie posiadał uszkodzeń. Do wyliczenia wartości celnej pojazdu przyjęto cenę bazową w wysokości 55.750,- zł, wynikającą z katalogu Info Ekspert "Pojazdy samochodowe — Wartości rynkowe" Część B I-2002 Wydawnictwo "INFO-EKSPERT". Do wyliczenia wartości celnej pojazdu nie przyjęto ceny bazowej w wysokości 57.100,- zł wynikającej z katalogu "Eurotax" 2002 NFZS/PL 1/2002, którą posłużył się organ celny I instancji. Na rynku polskim oprócz ogólnopolskiego katalogu "Eurotax" występuje ogólnopolski katalog "Info Ekspert" i dla sprowadzonego pojazdu kwota bazowa w katalogu "Info Expert" była niższa niż w katalogu "Eurotax". W niniejszej decyzji Dyrektor Izby Celnej przyjął do kalkulacji wartości celnej sprowadzonego pojazdu kwotę bazową niższą z katalogu "Info Expert", która jest korzystniejsza dla strony. Organ celny opierał się na treści art. 29 § 2 pkt 2 Kodeksu celnego, zgodnie z którym wartość celna ustalana z zastosowaniem § 1 tego przepisu nie może być określana na podstawie systemu polegającego na przyjmowaniu do ustalania wartości celnej wyższej z dwóch alternatywnych wartości. Powyższą kwotę bazową pomniejszono o następujące korekty: 24% z tytułu ponadnormatywnego przebiegu; 10% marży i 22% podatek od towarów i usług. Wartość celna przedmiotowego pojazdu została ustalona na kwotę 8.686,72 EUR — tj. 31.256,55 zł. Korekta z tytułu przebiegu większego o 100.000 km od normatywnego dla tej kategorii pojazdu jest stała i wynosi 24%. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej ustalił nową wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 31.257,- zł tj. 8.686,72 EUR. W skardze z dnia 29 lipca 2005 r. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej pełnomocnik A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. zarzucił organom celnym dowolność i arbitralność w sposobie ustalenia wartości celnej sprowadzonego przez spółkę pojazdu, bez należytego uwzględnienia indywidualnych okoliczności transakcji oraz rzeczywistych cech pojazdu. Zdaniem skarżącego niewłaściwe było oparcie, dokonanych przez organy celne wyliczeń, m.in. na art. 29 kodeksu celnego, który ze swej istoty — zdaniem skarżącego — jest normą ogólną i ma zastosowanie, gdy brak jest rzeczywistych danych o sprowadzonym towarze. W niniejszej sprawie importowany pojazd posiada ściśle określone parametry przebiegu, jego eksploatacji i zużycia. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w części powyżej kwoty 5.738,96 EUR, ewentualnie — o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) — dalej p.p.s.a. — sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd zatem, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. (...) wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie, może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub też możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2004 r., II SA 1221/03, publ. w: System Informacji Prawnej Lex nr 146754). Wyrokiem z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1630/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę jest zatem związany wyżej wymienionym orzeczeniem. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów administracji celnej, iż zachodzi podstawa do zakwestionowania podanej przez skarżącą spółkę wartości celnej sprowadzanego pojazdu. Ponadto przesądził także, że określenie tej wartości powinno nastąpić na podstawie art. 29 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 75 poz. 802) metodą tzw. "ostatniej szansy". Okoliczności te nie mogą być zatem kwestionowane ani przez strony postępowania, ani też przez sąd ponownie rozpoznający sprawę. Podstawą uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] była niewłaściwa interpretacja rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie klasyfikacji odpadów (Dz.U. nr 17, poz. 204) oraz rozporządzeń Ministra Finansów z 12 i 15 marca 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, w których dokonywane są czynności przewidziane przepisami prawa celnego w zależności od rodzajów towarów lub procedur celnych, którymi mogą obejmować towary w poszczególnych urzędach celnych (Dz.U. nr 17, poz. 197-198 i 204) oraz błędy w zakresie postępowania dowodowego skutkujące naruszeniem art. 122, 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy celne powinny w ponownym postępowaniu ustalić czy powoływane przez stronę skarżącą usterki sprowadzonego pojazdu rzeczywiście występowały, a także rozważyć czy uszkodzenia te oraz przebieg pojazdu miały wpływ na jego wartość celną. Organy celne miały również ustosunkować się do złożonej przez skarżącego ekspertyzy sporządzonej przez rzeczoznawcę J.R. ze Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego A SA. Organy celne właściwie wypełniły wskazania co do dalszego postępowania zawarte w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie budzi wątpliwości sposób ustalenia stanu sprowadzonego pojazdu — organ II instancji zwrócił się do Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów z siedzibą w Opocznie, która dokonała w dniu 21 stycznia 2002 r. badania technicznego i dopuściła pojazd do ruchu. Prawidłowo również organ celny dokonał wyliczenia wartości celnej importowanego samochodu, tj. zgodnie z zaleceniami zawartymi w Studium 1.1 "Postępowanie w sprawie używanych pojazdów samochodowych" stanowiącym załącznik do Wyjaśnień Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO), Wyjaśnieniami w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (opublikowane w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. — Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej; Dz.U. nr 80, poz. 908) oraz art. 29 kodeksu celnego. Do wyliczenia tej wartości organ wykorzystał informacje wynikające z dostępnych katalogów: Info Ekspert "Pojazdy samochodowe — Wartości rynkowe" Część B I-2002 Wydawnictwo "Info-Ekspert" oraz "Eurotax" 2002 NFZS/PL 1/2002 i przyjął niższą cenę bazową, wynikającą z pierwszego z ww. katalogów, zgodnie z art. 29 § 2 pkt 2 Kodeksu celnego. Organ II instancji uwzględnił stopień zużycia pojazdu, zgodnie z treścią opinii biegłego rzeczoznawcy Stowarzyszenia Rzeczoznawców Samochodowych B z firmy Eksperci Techniczno-Motoryzacyjni A SA, marżę oraz podatek VAT. Odniósł się również do opinii rzeczoznawcy J.R. z dnia 28 stycznia 2002 r. w sposób przekonujący uzasadniając dlaczego dał jej wiarę. Ponieważ rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę spółki A.