III SA/Łd 501/09

Dnia 18 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009 roku sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. FSygn. akt III SA/Łd 501/09 UZASADNIENIE W piśmie z dnia [...] roku Zarząd Dróg i Transportu w Ł. poinformował M. G. o wszczęciu na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 61 k.p.a. postępowania administracyjnego dotyczącego samowolnego zajęcia pasa drogowego A/B pod obiekt handlowy o powierzchni 11 m². Korespondencję wysłano na adres: [...] Ł., ul. D [...]. Po dwukrotnym awizowaniu, przesyłkę zwrócono nadawcy. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku nr[...] orzekł o nałożeniu na M. G. kary pieniężnej w wysokości 2.750 złotych za samowolne zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2009 roku do 19 lutego 2009 roku pod całoroczny obiekt handlowy o powierzchni 11 m². W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż z dniem 31 grudnia 2008 roku wygasało zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, wydane w dniu [...]r.. Decyzję wysłano skarżącej w dniu [...] roku na adres: [...] Ł. ul. E [...]. Przesyłka była dwukrotnie awizowana i nie podjęta w terminie. W dniu [...] roku nastąpił jej zwrot do organu. Pismem z dnia 22 czerwca 2009 roku pełnomocnik skarżącej, na podstawie art. 58 k.p.a., wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] roku skarżąca wystąpiła do zarządcy drogi z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego A/B pod obiekt handlowy. Decyzją z dnia [...] roku udzielono skarżącej zezwolenia na okres od 1 lipca 2008 roku do 31 grudnia 2008 roku. Pełnomocnik podkreślił, że w dacie składania wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego skarżąca miała zamiar zamieszkać pod adresem: [...] Ł., ul. D [...]. Jednak, z przyczyn od niej niezależnych, do zamieszkania pod tym adresem nie doszło i zamieszkała tam dopiero w kwietniu 2009 roku. Z uwagi na powyższe skarżąca nie miała możliwości odbioru korespondencji pod adresem D [...]. Pismo z dnia [...] roku i decyzję z dnia [...] roku skarżąca odebrała osobiście w dniu 15 czerwca 2009 roku w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu w Ł. Wówczas poinformowano ją , że decyzja została doręczona przez awizo na adres: [...] Ł., ul. E [...], gdzie skarżąca nie przebywa, bowiem tam mieszka jej matka. W ocenie strony skarżącej, w sprawie nie ma zastosowania art. 41 k.p.a. nakazujący stronie zawiadamianie organu administracji publicznej o każdej zmianie adresu, bowiem adres: [...] Ł. ul. D [...] wskazała w innym postępowaniu tj. o zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowego w okresie od 01.07.2008r. do 31.12.2008r. Tymczasem decyzja z dnia [...]r. dotyczyła kary za samowolne zajęcie pasa drogowego od dnia 01.01.2009r. do dnia 19.02.2009r. Adres, pod który wysłano decyzję z dnia [...] roku, tj.: [...], ul. E [...], został samodzielnie ustalony przez organ i okazał się niewłaściwy, bowiem jest to miejsce zamieszkania matki skarżącej. Strona wskazała, że przytoczone okoliczności dowodzą, iż bez swojej winy uchybiła terminowi do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] roku. Podniosła, że zachowała termin określony w art. 58 § 2 k.p.a., bowiem dopiero w dniu 15 czerwca 2009 roku, będąc w urzędzie, osobiście odebrała decyzję z dnia [...] roku. W załączonym do wniosku odwołaniu poproszono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślono, iż w okresie wymienionym w decyzji, skarżąca nie zajmowała pasa drogowego przy ulicy A/B w Ł., a zatem nie powinna być stroną tego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 59 w związku z art. 58, art. 134, art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. odmówiło M. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku oraz stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji. W uzasadnieniu, powołując się na treść art. 58 k.p.a., podniesiono, że wysłana do skarżącej decyzja z dnia [...] roku, została złożona w urzędzie pocztowym i doręczyciel pozostawił o tym fakcie informację w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zachowano zatem tryb, przewidziany w art. 44 k.p.a. W ocenie Kolegium, zarządca drogi zasadnie wysłał przedmiotową decyzję na adres skarżącej, podany do Wydziału księgowości ZDiT przez komornika egzekwującego zaległe opłaty. Organ zaznaczył, że adres do doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym nie jest związany z miejscem zamieszkania strony i wobec tego zarządca drogi w sposób uprawniony wysłał decyzję z dnia [...] roku na adres: [...]Ł., ul. E [...]. W ocenie organu administracji, wobec tego, że pismo uważa się za doręczone z upływem 14 dni od dnia jego złożenia w urzędzie pocztowym, przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu 18 marca 2009 roku. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 2 kwietnia 2009 roku. Uznano, że przedmiotową decyzję skutecznie doręczono skarżącej w sposób zastępczy, z zachowaniem trybu art. 44 § 4 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w okolicznościach sprawy spełnione zostały warunki wskazane w art. 44 k.p.a. Przewidziane w tym przepisie domniemanie nie zostało skutecznie przez skarżącą obalone, bowiem nie udowodniła, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie dotarło do niej z przyczyn obiektywnie niezależnych. Zdaniem Kolegium strona nie wskazała uzasadnionej przyczyny opóźnienia i nie uprawdopodobniła braku swojej winy, a także nie wykazała, że nawet przy dołożeniu należytej staranności oraz przy użyciu środków i sił normalnie dostępnych, nie mogła wnieść odwołania w ustawowym terminie. W skardze z dnia 10 września 2009 roku M. G. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia, wskazując na naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieusunięcie sprzeczności wynikających z akt sprawy. Zarzuciła brak ustalenia przez organ jej właściwego adresu zamieszkania, co w rezultacie doprowadziło do błędnego przyjęcia fikcji prawnej doręczenia i spowodowało naruszenie interesu strony. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ administracji nie uwzględnił podniesionych przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, dotyczących jej faktycznego miejsca zamieszkania. Doręczenie decyzji z dnia [...] roku na adres matki skarżącej jest nieskuteczne, bowiem organ nie wykazał jakie przesłanki zostały spełnione celem uznania, że adres ten jest adresem, pod którym skarżąca mieszka i odbiera korespondencję. Dodatkowo zaznaczono, że w sytuacji wszczęcia postępowania z urzędu, obowiązek ustalenia adresu osoby spoczywa na organie administracji. W przedmiotowym postępowaniu, zdaniem strony, naruszono także art. 10 k.p.a., czyli zasadę czynnego udziału strony, bowiem nie otrzymała ona informacji o wszczęciu postępowania. W odpowiedzi na skargę z dnia 5 października 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009 roku skarżąca oświadczyła, że w lutym 2009 roku nie mieszkała przy ul. D [...] ani przy ul. E. [....] w Ł., lecz zamieszkiwała przy ul. F. Zaznaczyła, że cały czas aktualny był adres prowadzonej działalności gospodarczej, wskazany we wniosku z dnia [....] roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należy uznać za uzasadnioną. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje jego uchyleniem. Na wstępie rozważań należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z przyjętą doktryną, jak również z istniejącym orzecznictwem sądów administracyjnych, powyżej powołany przepis nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Oznacza to, iż pierwszą czynnością jaką winien podjąć po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny oraz czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji, wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. Pamiętać jednak należy, iż stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi bez uprzedniego wyjaśnienia stanu faktycznego stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1998 r. , sygn. akt l SA/Łu 602/97, LexPolonica 341860; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 1998 r. , sygn. akt l SA/Gd 1417/96, LexPolonica 340224; wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. , sygn. akt SA/Gd 2813/93, LexPolonica 355735; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1997 r., sygn. akt l SA/Ka 183/96, LexPolonica 341004 ). Wskazać należy również, że w świetle postanowień zawartych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a., uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu i uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy (§ 1), wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin. Jednakże, aby organ mógł w toku postępowania oceniać spełnienie przez stronę przesłanek, wynikających z powołanego wyżej przepisu, przede wszystkim z akt administracyjnych musi wynikać, iż faktycznie nastąpiło uchybienie terminu dla dokonania określonej czynności procesowej. W sytuacji zatem, gdy organy rozpatrywały wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, w aktach administracyjnych winien znajdować się dokument, potwierdzający w sposób niebudzący wątpliwości, iż decyzja została stronie doręczona oraz że upłynął już ustawowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji, wynikający z art. 129 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło M. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nr [...], jednocześnie stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji. Organ odwoławczy uznał, że podnoszone przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu argumenty nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Kolegium, Zarząd Dróg i Transportu w Ł. zasadnie wysłał decyzję z dnia [...] roku o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego na adres wskazany przez komornika egzekwującego od skarżącej zaległe opłaty, czyli na adres zamieszkania matki skarżącej: Ł., ul. E [...]. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącej, w ramach tzw. doręczenia zastępczego określonego w art. 44 k.p.a. Trzeba jednak zazanczyć, iż warunkiem zastosowania tego przepisu jest, aby adresat pisma istotnie mieszkał pod wskazanym adresem i aby nie było możliwe doręczenie mu pisma w sposób przewidziany w art. 42 i 43 k.p.a. (por. postanowienie SN z dnia 22 marca 1995 r., II CRN 4/95, LEX nr 50590), bądź też w trakcie trwającego postępowania administracyjnego dokonał zmiany adresu nie informując o tym fakcie organu. Natomiast w myśl art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Zastępcza forma doręczania przesyłki (art. 43 i 44 k.p.a.) rodzi wprawdzie domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi, niemniej jednak możliwe jest skuteczne obalenie tego domniemania poprzez wskazanie, iż pismo do adresata nie dotarło. W razie więc wątpliwości, czy okoliczności zawarte w dowodzie doręczenia odpowiadają rzeczywistości, konieczne jest podjęcie z urzędu właściwych czynności sprawdzających i przeprowadzenie wszelkich możliwych dowodów potwierdzających skuteczność dokonanego doręczenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że wnioskiem z dnia [...] roku skarżąca wystąpiła do organu administracji o zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowego o powierzchni 11 m² przy ulicy A/B od dnia 1 lipca 2008 roku do 31 grudnia 2008 roku. W podaniu o zajęcie pasa drogowego z dnia [....]r. skarżąca wskazała adres: B., ul. G. [...], a w nagłówku załączonego do niego wniosku podała swój adres zamieszkania: Ł., ul D [...] oraz adres prowadzonej działalności gospodarczej: B, ul. G [...] (k. 13, 14 akt administracyjnych). Niespornym jest, iż w toku trwającego postępowania administracyjnego strona nie informowała organu o zmianie adresu w trybie art. 41 k.p.a. Na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nr [...] zezwolono skarżącej na zajęcie pasa drogowego w miejscu wskazanym we wniosku z dnia [...]r. na okres od 1 lipca 2008 roku do 31 grudnia 2008 roku. Odbiór decyzji, doręczonej skarżącej na adres zamieszkania wskazany we wniosku tj. Ł., ul. D [...]., potwierdziła własnoręcznym podpisem M. .G. na druku "potwierdzenie odbioru" (k.19 akt administracyjnych). Organ dysponował zatem dwoma adresami skarżącej tj. adresem zamieszkania: Ł., ul D [...] oraz adresem prowadzonej działalności gospodarczej: B., ul. G [...]. Na załączonej do Sądu kopii wniosku z dnia [...]r. (k. 13 akt administracyjnych) przy adresie: Ł., ul. D [...], nadpisana została co prawda długopisem informacja "do korespond.", jednak zgodnie z oświadczeniem złożonym przez M. G. na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009r., dopisek ten nie pochodzi od skarżącej. Wysyłając skarżącej pismo z dnia [...]r. z powiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego przy ulicy A/B w okresie od 01.01.2009r., Zarząd Dróg i Transportu skierował korespondencje na adres: Ł. D [...]. Przesyłka wróciła do organu z adnotacją: "Zwrot do nadawcy. Nie podjęto w terminie". Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż pismo uznano za doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Natomiast, w postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...]r., organ administracji wysłał do skarżącej korespondencję - odpis decyzji z dnia [...] roku, na adres zamieszkania jej matki, tj.: Ł., ul. E [...]. Wskazano przy tym (Notatka służbowa z dnia [...]r. – k. 22 akt administracyjnych), że aktualny adres skarżącej ustalono na podstawie informacji uzyskanej od komornika egzekwującego od skarżącej zaległe opłaty. Także w przypadku decyzji z dnia [...]r., Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało ją za doręczoną w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Podkreślono, iż w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zawarta w art. 44 tzn. adresatowi, będącemu osobą fizyczną nie doręczono pisma w sposób określony w art. 42, ani też nie doręczono pisma pełnoletniemu domownikowi strony, jego sąsiadowi, dozorcy domu. Organ zaznaczył przy tym, iż w postępowaniu administracyjnym adres do doręczeń nie jest związany z miejscem zamieszkania i wobec tego zarządca drogi w sposób uprawniony wysłał decyzję na adres; Ł., E [...]. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie zgadza się z interpretacją art., 42 i 44 k.p.a., zaprezentowaną przez organ. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie daje podstaw do przyjęcia, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nr [...] o nałożeniu na M. G. kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2009 roku do 19 lutego 2009r., została skarżącej skutecznie doręczona w trybie zastępczym, wynikającym z art. 44 k.p.a. Brak jest również podstaw, w ocenie Sądu, do przyjęcia, iż w tym trybie doręczono skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego z dnia [...]r. Jak podniesiono wyżej, zastosowanie zastępczego trybu doręczenia, dopuszczalne jest jedynie wtedy, gdy nie było możliwości doręczenia stronie pisma w sposób przewidziany w art. 42 i 43. Z art. 42 § 1 k.p.a., wynika wprost, iż osobie fizycznej pisma doręcza się w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie organu, iż w postępowaniu administracyjnym adres do doręczeń nie jest związany z miejscem zamieszkania. Może on nie być związany z miejscem zamieszkania, jeżeli strona wskaże inny adres do doręczeń, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Adres, na który doręczono skarżącej decyzję z dnia [...]r., organ I instancji ustalił sam, na podstawie wiadomości uzyskanych od komornika. Z notatki służbowej z dnia [...]r. nie wynika, aby organ podjął jakiekolwiek czynności zmierzające do ustalenia, czy adres: Ł. E [...] jest miejscem zamieszkania skarżącej. Zatem, wobec oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009r., iż w lutym 2009r. nie mieszkała pod adresem: Ł., E [...], należy uznać, że organ nie miał podstaw do przyjęcia, że wyczerpał możliwości przewidziane w art. 42 k.p.a. dla zastosowania zastępczego trybu doręczenia. Brak jest bowiem potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, iż adres, na który skierowano decyzję z dnia [...]r. był miejscem zamieszkania skarżącej. Z brzmienia art. 42 § 1 wynika ponadto, iż miejsce zamieszkania nie jest jedynym wynikającym z przepisów adresem, pod który można skutecznie wysłać korespondencję kierowaną do strony, będącej osobą fizyczną. Pisma można bowiem doręczać takiej stronie również w miejscu pracy. Nie ulega wątpliwości, iż siedziba przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną jest również miejscem pracy tej osoby. Skoro zatem organ administracji dysponował adresem prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej, to - mając wątpliwości co do miejsca zamieszkania skarżącej, tam winien był przesłać decyzję z dnia [...]roku, jak również każdą inną korespondencję. Dodatkowo zauważyć należy, że skarżąca na rozprawie oświadczyła, że adres prowadzonej działalności gospodarczej był cały czas aktualny. W ocenie Sądu, nie można także przyjąć, aby w sposób zgodny z art. 44 k.p.a. doręczono skarżącej zawiadomienie z dnia [...]r., o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego. O ile, za zasadne należałoby przyjąć wysłanie przez Zarządcę drogi korespondencji na podany wcześniej przez skarżącą adres: Ł., ul D [...], to z potwierdzenia odbioru, załączonego do akt sprawy jako dowód doręczenia, nie wynika czy zachowane zostały wymogi wynikające z art. 44 § 2 k.p.a. dla przyjęcia formy doręczenia przewidzianego w tym przepisie. Dla uznania, bowiem iż doszło do doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 k.p.a., nie jest wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Słowo "awizo", chociaż oznacza zawiadomienie odbiorcy, to nie można z niego wywieść sposobu zawiadomienia adresata, w celu ustalenia, czy tryb ten mieścił się w wymogach art. 44 k.p.a. Koniecznym jest zatem zaznaczenie przez doręczyciela, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki, gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Na dołączonym do pisma z dnia [...]r. pocztowym potwierdzeniu odbioru korespondencji, takie informacje nie zostały umieszczone. Z powyższych względów, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie miał podstaw do rozpatrywania wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nr [...]. Nie wykazał bowiem, iż w toku postępowania administracyjnego nastąpiło skuteczne doręczenie M. G. decyzji dnia [...]r. Brak dowodu prawidłowego doręczenia decyzji stronie przez organ I instancji, powoduje, że prowadzenie postępowania w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając na względzie opisane wyżej okoliczności i rozważania prawne oraz działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ winien przede wszystkim zbadać, czy i w jaki sposób oraz w jakiej dacie, została skarżącej doręczona decyzja organu I instancji. Z akt sprawy winno bezspornie wynikać czy wniesione przez skarżącą odwołanie jest dopuszczalne, oraz czy zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. D.T. ----------------------- 9 8