III SA/Łd 502/05

Dnia 5 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2005 roku przy udziale - - - - - - sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] Nr [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania A. A. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji tj. od dnia 9 listopada 2004 roku i braku prawa do zasiłku. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł. A. A. złożyła odwołanie do Wojewody [...]. W odwołaniu skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż od dnia rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. była osobą współpracującą w Zakładach Mięsnych "A" Spółce jawnej z siedzibą w Ł., która z powodu trudnej sytuacji finansowej nie odprowadzała części składek ZUS. Ponadto A. A. w odwołaniu wyjaśniła, iż wcześniejsze składki do ZUS Spółka odprowadzała regularnie, a w chwili obecnej majątkiem Spółki zarządza syndyk masy upadłości, który ureguluje należności ZUS w terminie późniejszym. W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 71 ust. l lit d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we – właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: l) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz /.../ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Do okresu "365 dni" warunkującego nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, należy zaliczać okresy, wymienione w art. 71 ust. l pkt 2 oraz ust. 2 przypadające tylko i wyłącznie na przestrzeni 18 miesięcy przed dniem rejestracji. Z akt sprawy przedłożonych Wojewodzie [...] wynikało, że A. A. uzyskała na mocy decyzji z dnia [...] nr [...] status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 9 listopada 2004 r. bez prawa do zasiłku. Jak ustalił organ II instancji, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, a więc od dnia 8 maja 2003 r. do dnia 8 listopada 2004 r. skarżąca udokumentowała jedynie 359 dni mogących stanowić podstawę przyznania zasiłku. Do okresu "365 dni" podlega zaliczeniu okres współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej w Zakładach Mięsnych "A" Spółka jawna w okresie tylko i wyłącznie od dnia 8 maja 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2004 r. Do ustawowych "365 dni", organy zatrudnienia rozpatrując sprawę zarówno w I instancji jak i w trybie odwoławczym, nie zaliczyły skarżącej okresu zatrudnienia ww. spółce od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 października 2004 r., gdyż w ww. okresie wskazana spółka nie odprowadziła należnych składek na ubezpieczenie społeczne. Wobec powyższego Wojewoda [...] podniósł, iż A. A. posiada łącznie tylko 359 dni, zaliczanych do okresu stanowiącego podstawę przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jest to okres krótszy, niż wymagane 365 dni, a więc A. A. nie spełniała warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wobec powyższego, organ I instancji zasadnie orzekł o odmownie przyznania skarżącej prawa do zasiłku. Kwestia trudnej sytuacji materialnej skarżącej i jej rodziny nie może zostać wzięta pod uwagę przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, gdyż przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują żadnych wyjątków od ich stosowania. W przedstawionym stanie faktycznym i obowiązującym stanie prawnym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję Wojewody [...] w dniu 26 lipca 2005 roku A. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. W skardze A. A. powtórzyła argumentacje podnoszoną w toku postępowania administracyjnego w tym w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz przedstawiła trudną sytuację rodzinną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 22 listopada 2005 roku A. A. wyjaśniła, iż majątek upadłej Spółki pokryje wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu ubezpieczenia społecznego. Syndyk masy upadłości jest bowiem zobowiązany do pokrycia istniejących zaległości z majątku, który został w tym celu zabezpieczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm./ - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala /art. 151 p.p.s.a./. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego. Zgodnie z art. 71 ust 1 pkt 2 lit d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku – o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm./ - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 jeżeli - nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W przedmiotowej sprawie - jak wynika z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. Nr FU-403/1562/04 (k. 50 akt administracyjnych) - w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżącej tj. od dnia 8 maja 2003 roku do dnia 8 listopada 2004 roku, za skarżącą jako osobę współpracującą opłacono składki od 1 czerwca 2001r. do 30 kwietnia 2004 r. , a zatem skarżąca udokumentowała 359 dni stanowiących podstawę przyznania zasiłku. Powyższą okoliczność skarżąca potwierdziła w skardze /k. 3 akt sprawy/. Zatem zgodnie z brzmieniem cytowanego przepisu art. 71 ust 1 pkt 2 lit d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku – o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skarżąca nie udokumentowała, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni opłacane były za skarżącą składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu współpracy. Należy przy tym podkreślić, iż użyte przez ustawodawcę sformułowanie "opłacał" świadczy jednoznacznie, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który faktycznie wymagane składki na ubezpieczenie społecznego z tytułu współpracy opłacił lub za którego zostały one faktycznie opłacone. Wynika to nie tylko z brzmienia literalnego przepisu, ale także z konsekwencji ustawodawcy w tym zakresie. O prawidłowości interpretacji tego przepisu świadczy przede wszystkim treść uchylonej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku – o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.), która w art. 23 ust 1 pkt 2 lit d stanowiła, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie. A zatem w poprzednim stanie prawnym wystarczyło jedynie podleganie ubezpieczeniu społecznemu osoby współpracującej po to, aby okres podlegania temu ubezpieczeniu był zaliczony do wymaganych 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację bez względu na to, czy składki były faktycznie opłacane. Skoro ustawodawca zamiast słów "podlegał ubezpieczeniu" użył sformułowania "opłacał składki" to oznacza, iż ustawodawcy chodziło w tym przypadku o zaliczenie jedynie tego okresu przez który składki na ubezpieczenie społeczne za osobę współpracującą były faktycznie opłacane. Odnosząc się do zarzutu skarżącej wyrażonym w skardze i podniesionym ponownie w dniu 22 listopada 2005 roku na rozprawie, co do obowiązku pokrycia przez syndyka masy upadłości Zakładów Mięsnych "A" Spółki jawnej w Ł. Sąd stwierdził, iż fakt pokrycia zobowiązań z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne w przyszłości przez syndyka może być podstawą dla skarżącej do złożenia wniosku o zmianę decyzji ostatecznej. Pozostałe zarzuty skarżącej nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę oddalił.