III SA/Łd 504/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Ł.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji o odmowie przyznania zasiłku aktywizacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...]., nr [...], Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Ł. K. od decyzji Starosty [...]z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do pobierania dodatku aktywizacyjnego, działając w oparciu o treść art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 43, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 48 ust. 1 pkt 2, ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 645 ze zm.), uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...]. Starosta [...]przyznał Ł. K. z dniem 3 marca 2015r. status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku na okres 180 dni od dnia 3 marca 2015r. do dnia 29 sierpnia 2015r. w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku określonej w art. 72 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co stanowi: -831,10 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku do dnia 1 czerwca 2015r. -652,60 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Kolejną decyzją z dnia [...]. Starosta [...] pozbawił Ł. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 kwietnia 2015r. oraz prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej z dniem 1 kwietnia 2015r. z uwagi na podjęcie zatrudnienia. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 23 lutego 2017r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. W. wpłynął wniosek Ł. K. o przyznanie dodatku aktywizacyjnego w związku z podjęciem od dnia 1 kwietnia 2015r. z własnej inicjatywy zatrudnienia w A. Sp. z.o.o. z siedzibą w W. Do wniosku strona załączyła zaświadczenia za miesiąc kwiecień, maj i czerwiec 2015r. potwierdzające zatrudnienie w spółce A. oraz umowę zlecenia zawartą ze spółką na okres od dnia 1 kwietnia 2015r. do dnia 15 kwietnia 2015r. Decyzją z dnia [...]. Starosta [...] odmówił przyznania Ł. K. prawa do dodatku aktywizacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z uwagi na to, że termin do złożenia wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego obowiązywał do dnia 29 sierpnia 2015r., tj. do dnia przysługiwania prawa do zasiłku strona nie spełniła warunków do nabycia prawa do dodatku aktywizacyjnego. Decyzja ta została skutecznie doręczona stronie w dniu 15 marca 2017r. Od powyższej decyzji Ł. K. złożył odwołanie, w którym podnosząc zarzut naruszenia art. 11, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 13, art. 48, art. 76 ust. 3, art. 108 ust. 1 pkt 15 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z § 4 i 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1189), wniósł o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji. Wskazał, że organ w swoim rozstrzygnięciu pominął fakt, że pobierał zasiłek za okres niecałego miesiąca i nie dokonał należycie ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego organ w uzasadnieniu błędnie przyjął, że skarżący przekroczył termin na złożenie wniosku, ponieważ zarówno w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz w rozporządzeniu o szczegółowym trybie przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego brak jest sformułowań wprost określających terminy na złożenie przedmiotowego wniosku. Skarżący podał, że spełnił warunki do uzyskania dodatku aktywizacyjnego, a w jego przypadku bieg terminu przedawnienia roszczenia biegnie od 1 kwietnia 2015r. a upływa z dniem 1 kwietnia 2018r. Decyzją z dnia [...]. Wojewoda [...]uchylając w całości zaskarżoną decyzję wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 i art. 48 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli: -w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, - z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 43 wyżej powołanej ustawy, pod pojęciem "zatrudnienia" należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Stosownie natomiast do treści art. 2 ust. 1 pkt 25 ustawy, pod pojęciem pracodawcy należy rozumieć jednostkę organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.08.2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego, starosta przyznaje dodatek aktywizacyjny po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do: 1) ostatniego dnia przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia, w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy; 2) ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. O powyższym stanowi art. 48 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem uzyskania prawa do dodatku aktywizacyjnego jest podjęcie przez osobę bezrobotną, posiadającą prawo do zasiłku, samodzielnie lub w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Uprawnienia do dodatku aktywizacyjnego uzależnione są od spełnienia warunków określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz aktu wykonawczego do ustawy. Powołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie ma możliwości odstąpienia od zasad w nich zawartych. Dodatek aktywizacyjny przyznawany jest w drodze decyzji administracyjnej na okres, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek, jeżeli podejmie pracę w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy lub na połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek, jeżeli podejmie zatrudnienie z własnej inicjatywy. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Starosta [...]decyzją z dnia [...]odmówił przyznania skarżącemu prawa do dodatku aktywizacyjnego wskazując, że termin do złożenia wniosku obowiązywał do dnia 29 sierpnia 2015r., tj. do dnia przysługiwania prawa do zasiłku, a po upływie tego terminu prawo do dodatku aktywizacyjnego nie przysługuje. Z powyższych przepisów wprost wynika, że dodatek aktywizacyjny może zostać przyznany wyłącznie na okres przypadający od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych. Tymczasem z akt sprawy wynika, że Ł. K. wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego w związku z podjęciem zatrudnienia w A. Sp. z.o.o. złożył w dniu 23 lutego 2017r. Odnosząc się do argumentów skarżącego zawartych w odwołaniu Wojewoda [...] przyznał, że brak jest w przepisach dotyczących dodatku aktywizacyjnego sformułowań wprost określających termin na złożenie stosownego wniosku. Niemniej w wyżej wymienionych przepisach jest wyraźne wskazanie do kiedy ten dodatek przysługuje, tj. do ostatniego dnia przysługiwania prawa do zasiłku. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że decyzją z dnia [...]. Starosta [...] przyznał stronie prawo do zasiłku od dnia 3 marca 2015r. do dnia 29 sierpnia 2015r. Analiza zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego nie potwierdza jednak, by organ pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające na okoliczność podniesioną przez skarżącego w odwołaniu, tj. ustalenia, czy skarżący został właściwie pouczony o przysługującym prawie do dodatku aktywizacyjnego, czym w istocie naruszył przepisy prawa proceduralnego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Ponadto istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę i przede wszystkim odpowiadać stanowi faktycznemu sprawy. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. W ocenie organu drugiej instancji, przed wydaniem nowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji winien w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości ustalić przede wszystkim, jakich informacji udzielono w 2015r. skarżącemu co do możliwości uzyskania prawa do dodatku aktywizacyjnego oraz czy pouczono zainteresowanego o konieczności złożenia wniosku przed upływem ostatniego dnia przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych. Organ pierwszej instancji powinien także ustalić, czy do dnia 23 lutego 2017r., tj. do dnia wpływu wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego skarżący pozostawał w nieprzerwanym zatrudnieniu od dnia 1 kwietnia 2015r., czy nie nastąpiły jakieś przerwy w zatrudnieniu. Na prawo do dodatku aktywizacyjnego nie tylko nie wpływają rodzaje zawieranych z pracodawcą umów, lecz także bez znaczenia pozostaje ich liczba. W świetle przepisu art. 48 cyt. ustawy, zatrudnienie lub inna praca zarobkowa muszą być bowiem rozumiane szeroko, ponieważ w pojęciach tych mieści się każda praca podjęta przez bezrobotnego w okresie posiadania prawa do zasiłku, znaleziona z jego inicjatywy. Wobec powyższego mogą to być zarówno umowy o pracę (terminowe albo bezterminowe), jak i umowy - zlecenia, ważne jest jednak, by nie występowała przerwa w świadczeniu pracy. Wymagane jest bowiem zachowanie ciągłości zatrudnienia (chodzi o dni robocze). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. art. 48 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego oraz naruszenie prawa procesowego, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8, art. 11, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie jej uzasadnienia. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że spełnił kryteria określone w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy, albowiem będąc osobą bezrobotną z przyznanym prawem do zasiłku podjął z własnej inicjatywy pracę zarobkową początkowo na podstawie umowy zlecenie, a w późniejszym okresie na podstawie umowy o pracę. Wobec tego zachodzą przesłanki przyznania dodatku aktywizacyjnego na podstawie § 4 pkt. 2 rozporządzenia tzn. od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych (w tym przypadku na okres 3 miesięcy). W niniejszej sprawie brak jest przesłanek uniemożliwiających przyznanie dodatku aktywizacyjnego określonych expressis verbis art. 48 pkt 3, ponieważ skarżący nie podjął pracy u byłego pracodawcy, nie był zatrudniony u pracodawcy poza granicami kraju ani też nie przebywał na urlopie bezpłatnym. Wskazał ponadto, że Wojewoda [...] nie odniósł się do części zarzutów zgłoszonych w odwołaniu mających kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. Odwołując się do treści art. 76 ust. 3 ustawy podniósł, że roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. Z przedstawionego unormowania jasno wynika, że okres przedawnienia roszczeń jeszcze nie upłynął, zatem dopuszczalne jest w tym okresie złożenie wniosku o dodatek aktywizacyjny. Termin przedawnienia roszczenia biegnie od dnia 1 kwietnia 2015r., bowiem wtedy zostały spełnione warunki przyznania dodatku aktywizacyjnego określone w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ natomiast całkowicie pominął wskazany zarzut co wpłynęło na uchybienie przepisom prawa procesowego, a w szczególności zasadę przekonywania oraz wyjaśnienia stronom przesłanek oraz motywów rozstrzygnięcia. Skarżący nadmienił również, że brak jest logiki odnośnie wytycznych co do przeprowadzenia postępowania, czy skarżący pozostawał w nieprzerwanym zatrudnieniu od dnia 1 kwietnia 2015r. do dnia 23 lutego 2017r., skoro zdaniem organów dodatek aktywizacyjny nie może zostać przyznany z uwagi na przekroczenie terminów na jego wniesienie. Na marginesie skarżący odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że krótkotrwała przerwa w zatrudnieniu nie stanowi przesłanki do odmowy przyznania dodatku aktywizacyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270) – dalej p.p.s.a.,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ww. ustawy). Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu administracji II instancji stanowił art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016, poz. 23 ze zm.) - zwanej dalej K.p.a. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wskazać należy, że przewidziane w ww. przepisie uprawnienie do wydania decyzji kasacyjnej wymaga wykazania przez organ odwoławczy, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Stosując normę prawną zawartą w art. 138 § 2 K.p.a. organ winien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonywująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, a także wskazać z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 K.p.a. stanowiącego, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiału dowodowego w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego dowodu, organowi, który wydał decyzję. Organ ten musi przede wszystkim w sposób niewątpliwy stwierdzić, że działanie organu pierwszej instancji było wadliwe, bo naruszające przepisy procesowe. Nadto, organ ten winien ustalić, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem sądu taka sytuacja nie zachodziła. Nie można podzielić stanowisko organu odwoławczego, że wskazane w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej, dostrzeżone przez organ odwoławczy, uchybienia organu I instancji uzasadniały zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy stwierdził że organ I instancji w zaskarżonej decyzji naruszył art. 7, 77 i art. 80 K.p.a., bowiem nie ustalił, czy skarżący został właściwie pouczony o przysługującym prawie do dodatku aktywizacyjnego. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się informacja zatytułowana "Dodatek aktywizacyjny dla podejmujących pracę:, z której wynika, że jeden egzemplarz otrzymał skarżący, co potwierdził składając podpis i datę otrzymania tej informacji. Wobec powyższego nie zachodziła konieczność wyjaśnienia tej okoliczności, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na dokonanie jego oceny przez organ II instancji, również w zakresie tego, czy powyższe pouczenie było prawidłowe. Organ II instancji stwierdził ponadto, że organ I instancji nie ustalił, czy do dnia złożenia wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego, tj. do dnia 23 lutego 2017 r. skarżący pozostawał w nieprzerwanym zatrudnieniu od dnia 1 kwietnia 2015 r., czy nie nastąpiły jakieś przerwy w zatrudnieniu. W ocenie sądu, powyższe organ odwoławczy mógł ustalić na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, a także po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, bez konieczności przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie sądu, organ odwoławczy mógł więc rozstrzygnąć powyższe kwestie we własnym zakresie, nie naruszając zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 K.p.a. Jednocześnie stwierdzić należy, że organ II instancji uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał, że faktycznie brak jest w przepisach dotyczących dodatku aktywizacyjnego sformułowań wprost określających termin na złożenie stosownego wniosku, niemniej w przepisach jest wyraźnie wskazanie do kiedy ten dodatek przysługuje, tj. do ostatniego dnia przysługiwania prawa do zasiłku. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę treść § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1189) skoro skarżący złożył wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego w dniu 23 lutego 2017 r., to organ I instancji zasadnie orzekł o odmowie przyznania prawa do pobierania tego dodatku. Na marginesie zaznaczyć w tym miejscu należy, że dodatek przysługuje od chwili złożenia wniosku, po udokumentowaniu podjęcia pracy, do ostatniego dnia pracy w należnym okresie zasiłkowym (patrz: Komentarz do art. 48 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Tatiana Wrocławska, Opublikowano WK, 2016). W tej sprawie zasiłek przysługiwał skarżącemu w okresie od dnia 3 marca 2015 r. do dnia 29 sierpnia 2015 r. (decyzja z dnia 3 marca 2015 r. akta administracyjne). Wobec powyższego rację ma skarżący, podnosząc w skardze, że brak jest logiki odnośnie wytycznych co do przeprowadzenia postępowania, czy skarżący pozostawał w nieprzerwanym zatrudnieniu od dnia 1 kwietnia 2015r. do dnia 23 lutego 2017r., skoro zdaniem organu odwoławczego dodatek aktywizacyjny nie może zostać przyznany z uwagi na przekroczenie terminów do jego wniesienia. Wprawdzie przyczyny, dla których organ odwoławczy przyjął za konieczne skorzystanie z możliwości art. 138 § 2 K.p.a., znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji , ale nie jest trafne, że dostrzeżone błędy proceduralne nakazywały przeprowadzenie wyjaśniającego postępowania uzupełniającego, którego zakres ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać więc należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a zatem organ II instancji naruszył art. 138 § 2 K.p.a., zapominając, że rozpoznanie sprawy przez organ II Instancji nie polega na kontroli decyzji organu I Instancji. Organ odwoławczy jest organem obowiązanym do merytorycznego rozpoznania sprawy po raz drugi w ramach administracyjnego toku instancji, a uprawnienia kasacyjne przysługują mu na zasadzie wyjątku, a nie reguły, po myśli przytoczonego na wstępie art. 138 § 2 K.p.a. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd stwierdził zatem naruszenie przez organ administracji przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 138 § 2 K.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny rozważyć wydanie decyzji w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego uwzględniając treść powyższego uzasadnienia wyroku sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, sąd orzekł jak w sentencji wyroku. e.o.