III SA/Łd 507/09

Dnia 27 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 roku sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. III SA/Łd 507/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a/, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. Nr 69 poz. 415 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.)- zwanej dalej Kpa., Starosta Powiatu w B. pozbawił S. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 czerwca 2009 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podniósł, iż S. P.nie dopełnił wymogu stawiennictwa w PUP w B. w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w terminie siedmiu dni o przyczynie tego niestawiennictwa. W odwołaniu od powyższej decyzji S. P.podniósł , iż stawił się w PUP w dniu 17 czerwca 2009 r. Wskazując na przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, to jest w dniu 16 czerwca 2009 r. , skarżący oświadczył, iż od dłuższego czasu leczy się na depresje. W związku z chorobą ma problemy z pamięcią i koncentracją. Podniósł, że swoje usprawiedliwienie wraz z zaświadczeniem lekarskim złożył w PUP w B. w dniu 18 czerwca 2009 r., a więc w ustawowym siedmiodniowym dniowym terminie. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa; art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, art. 75 ust. 3 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki , o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy, czego następstwem było pozbawienie S. P.statusu osoby bezrobotnej. Wojewoda Ł. wskazał, że do obowiązków osoby bezrobotnej należy zgłaszanie się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji pracy lub innej formy pomocy oferowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Ich nieprzestrzeganie, w określonych sytuacjach, powoduje utratę statusu osoby bezrobotnej. W ocenie Wojewody Ł. w niniejszej sprawie należało uznać, że S. P.nie stawił się w wyznaczonym terminie, to jest w dniu 16 czerwca 2009 r. w PUP w B. w celu potwierdzenia gotowości do pracy oraz nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w terminie siedmiu dni. Natomiast co do powołanego przez skarżącego usprawiedliwienia niestawiennictwa z dnia 18 czerwca 2009 r. , w którym strona wskazuje na swoje problemy zdrowotne Wojewoda Ł. uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie bowiem nie zostało ono udokumentowane stosowanym zaświadczeniem lekarskim na druku ZUS ZLA. Skarżący przedstawił co prawda zaświadczenie lekarskie z dnia 23 lutego 2009 r. wystawione przez A Poradnia Zdrowia Psychicznego i Terapii Uzależnień, jednakże z zaświadczenia tego nie wynika aby skarżący był niezdolny do pracy w dniu 16 czerwca 2009 r. Uznać zatem należało, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki , o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W skardze na powyższą decyzje S. P.wniósł o wnikliwe rozpoznanie sprawy i przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Uzasadniając wskazał, że ma problemy z sercem i leczy się z powodu silnej depresji. Przyznał, że rzeczywiście nie stawił się w wyznaczonym terminie w dniu 16 czerwca 2009 r. w PUP w B., jednakże stawił się w dniu następnym, to jest 17 czerwca 2009 r. i nie otrzymał żadnej oferty pracy. Oświadczył również, iż w dniu 18 czerwca 2009 r., a więc z zachowaniem siedmiodniowego terminu, złożył w urzędzie usprawiedliwienie swojej nieobecności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. Nr 69 poz. 415 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a/ powołanej ustawy do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania osoby za bezrobotną oraz utracie statusu osoby bezrobotnej. Powołana powyżej ustawa warunkuje uzyskanie i utrzymanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. O obowiązku tym stanowi przepis art. 33 ust. 3 ustawy. Natomiast przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy stanowi, iż starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Pozbawienie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić w przypadku spełnienia łącznie dwóch przesłanek określonych w powołanym przepisie. Aby zaistniały obie podstawy pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, osoba taka musi nie stawić się w właściwym powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w okresie siedmiu dni liczonym od daty ustalonego terminu wizyty. Właściwe udokumentowanie faktu niemożności stawiennictwa w wyznaczonym terminie, jak również wykazanie "uzasadnionej" przyczyny niestawiennictwa ciąży na bezrobotnym. Natomiast organ administracji w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty dokonuje oceny przyczyn niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż S. P.nie stawił się w wyznaczonym terminie , to jest w dniu 16 czerwca 2009 r. w PUP w B. Jako przyczynę swojego niestawiennictwa skarżący wskazał problemy zdrowotne, silną depresję oraz problemy z pamięcią i koncentracją. Poza sporem pozostaje również fakt, że w dniu 18 czerwca 2009 r., a więc w przewidzianym siedmiodniowym terminie, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, skarżący przedłożył w właściwym organie usprawiedliwienie nieobecności oraz kserokopię zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez A Poradnia Zdrowia Psychicznego i Terapii Uzależnień w B., datowane na dzień 23 lutego 2009 r. Zagadnieniem spornym pozostaje zatem kwestia czy powołane przez skarżącego okoliczności i przedłożone dokumenty stanowią uzasadnioną przyczynę jego niestawiennictwa w PUP w B. w dniu 16 czerwca 2009 r. W ocenie Sądu skarżący przedstawiając zaświadczenie lekarskie z dnia 23 lutego 2009 r. nie udokumentował w sposób prawidłowy uzasadnionych przyczyn niestawiennictwa. Zgodnie bowiem z treścią art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zamkniętych ośrodkach odwykowych, są obowiązani do przedstawiania zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach. Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Wzór powyższego zaświadczenia określa załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 1999 r. Nr 65 poz. 741 ze zm.). Przedstawione przez skarżącego zaświadczenie lekarskie nie odpowiada zaświadczeniu o którym mowa w powołanym przepisie art. 80 ust. 2 ustawy. Nie można było zatem uznać, iż skarżący wykazał uzasadnioną przyczynę swojej absencji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę. Tp.