III SA/Łd 51/15

Dnia 4 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 roku sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu D. D. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł., [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61a § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej: K.p.a.; art. 18 ust. 1-3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.); art. 11, art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. WE z 2 grudnia 2009 r., nr L 316, str. 65-12, ze zm.) – dalej Rozporządzenie nr 1122/2009, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Ł. utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...], nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku W.K. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 10 czerwca 2014 r. W.K. wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Wniosek został złożony z przekroczeniem terminów określonych w art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 23 ust. 1 Rozporządzenia nr 1122/2009. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] wydanym na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku W.K. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. W zażaleniu na powyższe postanowienie W.K. podniósł, że jest ono bardzo krzywdzące i pozbawia go środków finansowych na dalsze prowadzenie gospodarstwa rolnego. Wskazał, że jest w podeszłym wieku, skończył 82 lata. Jest schorowany. Nie mógł złożyć przedmiotowego wniosku w terminie, bowiem w okresie od 10 maja 2014 r. do 9 czerwca 2014 r. był chory, na dowód czego załączył zaświadczenie lekarskie z dnia 20 października 2014 r. W okresie choroby musiał nająć i opłacić pracowników, którzy zajmowali się jego gospodarstwem. Dopiero w dniu 10 czerwca 2014 r. był w stanie złożyć przedmiotowy wniosek. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Powyższy termin nie podlega przywróceniu (art. 18 ust. 3 ustawy). Natomiast przepis art. 23 ust. 1 Rozporządzenia nr 1122/2009 stanowi, iż z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków szczególnych podejmowanych przez państwa członkowskie odnośnie do potrzeby składania jakichkolwiek dokumentów uzupełniających w wyznaczonym czasie w celu umożliwienia ustalenia terminów oraz przeprowadzenia skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie odnosiła się do kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy. Jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. W oparciu o powyższe organ odwoławczy wskazał, że wniosek o przyznanie płatności w ramach sytemu wsparcia bezpośredniego na rok 2014 należało złożyć w terminie od 15 marca 2014 r. do 15 maja 2014 r. lub do 9 czerwca 2014 r. - z uwzględnieniem 25 dniowego opóźnienia, skutkującego ewentualnymi pomniejszeniami z tego tytułu. W niniejszej sprawie wniosek W.K. został nadany za pośrednictwem poczty, w dniu 10 czerwca 2014 r., a więc z upływem w/w terminów, co skutkowało niemożliwością wszczęcia postępowania w sprawie. Z uwagi na fakt, iż powyżej powołany termin jest terminem prawa materialnego, bez znaczenia na wynik rozstrzygnięcia pozostają podniesione przez stronę okoliczności, co do jej stanu zdrowia oraz choroby w okresie od 10 maja 2014 r. do 9 czerwca 2014 r. W skardze do Sądu W.K. zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez błędne uznanie, że termin przewidziany na złożenie wniosku o przyznanie płatności nie podlega przywróceniu w wypadku choroby wnioskodawcy; - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmowie mocy dowodowej i wiarygodności zaświadczeniu lekarskiemu z dnia 20 października 2014 r. i wyprowadzenie z jego treści wniosku, że skarżący mógł dochować termin przewidziany do złożenia wniosku o wsparcie; ewentualnie polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym niewyjaśnienie przyczyny uniemożliwiającej skarżącemu złożenie wniosku o płatności w terminie do 15 maja lub do 9 czerwca 2014 r. Skarżący wniósł uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Uzasadniając ponowił argumentację przedstawioną w zażaleniu z dnia 21 października 2014 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 51/15, wydanym wskutek rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 lutego 2015 r., Referendarz sądowy przyznał W.K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienia radcy prawnego. Obecny na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w całości, które to koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Pełnomocnik organu administracji publicznej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., mogłoby stanowić przesłankę do jego uchylenia. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku W.K. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61a § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej: K.p.a.; art. 18 ust. 1-3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.); art. 11, art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. WE z 2 grudnia 2009 r., nr L 316, str. 65-12, ze zm.) – dalej Rozporządzenie nr 1122/2009. Zgodnie z treścią art. 61a §1 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędąca stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powyżej powołany przepis zawiera dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w wymienionym przepisie skonkretyzowane jednakże nie ulega wątpliwości, że dotyczy to sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia np. gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie, wydano w sprawie rozstrzygnięcie, albo doszło do przedawnienia materialnoprawnego, tj. upływu terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 293-298). Jak już wcześniej wskazano przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku W.K. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, o które ubiegał się skarżący, stanowią formę wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, która jest jednym z celów Unii Europejskiej. Płatności te przyznawane są na wniosek rolnika, złożony w określonym prawem terminie. W myśl art. 11 ust. 2 zdanie pierwsze Rozporządzenia nr 1122/2009 pojedyncze wnioski składa się w terminie ustalonym przez państwo członkowskie, lecz nie później niż do dnia 15 maja. Powołany przepis nakłada na państwa członkowskie obowiązek określenia terminu złożenia wniosku, wskazując równocześnie datę graniczną na dzień 15 maja. Wykonanie powyższego obowiązku przez ustawodawcę krajowego potwierdza treść art. 18 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z którym wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Jednocześnie, z brzmienia art. 18 ust. 3 tej ustawy wynika wprost, że termin ten nie podlega przywróceniu. Natomiast przepis art. 23 ust. 1 Rozporządzenia nr 1122/2009 stanowi, iż "Z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków szczególnych podejmowanych przez państwa członkowskie odnośnie do potrzeby składania jakichkolwiek dokumentów uzupełniających w wyznaczonym czasie w celu umożliwienia ustalenia terminów oraz przeprowadzenia skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie odnosiła się do kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy. Jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny". Na tle powyższych regulacji prawnych w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, zgodnie z którym, termin określony w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ma charakter materialny, co oznacza, że wyznacza okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków podmiotu w formie konkretyzacji norm prawa materialnego poprzez wydanie decyzji lub bezpośrednio z mocy prawa. Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, co w niniejszej sprawie będzie oznaczało brak możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie płatności. Ponadto z uwagi na wyraźne unormowanie zawarte w art. 18 ust. 3 ustawy, termin do złożenia wniosku o przyznanie płatności nie podlega przywróceniu, a wyłącznie przedłużeniu na podstawie powołanego przepisu art. 23 ust. 1 Rozporządzenia nr 1122/2009, o maksymalnie 25 dni kalendarzowych. Opóźnienie w złożeniu wniosku przekraczające 25 dni, wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia uprawnienia do żądania przyznania dopłat na dany rok, gdyż wniosek uznaje się za niedopuszczalny (cytowany art. 23 ust. 1 Rozporządzenia nr 1122/2009). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że wniosek W.K. o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2014 został wniesiony w dniu 10 czerwca 2014 r. Powyższe wynika z daty nadania przesyłki pocztowej zawierającej przedmiotowy wniosek (koperta - akta administracyjne). Okoliczność ta nie jest także kwestionowana przez skarżącego. Tym samym, w ocenie Sądu, wniosek został złożony z przekroczeniem terminów określonych w art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (15 maja) oraz art. 23 ust. 1 Rozporządzenia nr 1122/2009 (9 czerwca), co z uwagi na ich materialnoprawny charakter skutkowało wygaśnięciem uprawnienia skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Skoro zatem nie było możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 10 czerwca 2014 r., to organy administracji zasadnie uznały, że wystąpiła określona w art. 61a § 1 K.p.a. przesłanka "zaistnienia innych uzasadnionych przyczyn", skutkująca wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku W.K. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Za bezzasadny natomiast uznać należało zarzut skargi, co do naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 18 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez błędne uznanie, że termin przewidziany na złożenie wniosku o przyznanie płatności nie podlega przywróceniu w wypadku choroby wnioskodawcy. Jak już bowiem wcześniej wskazano określony w powołanym przepisie termin jest terminem prawa materialnego i w odróżnieniu od terminu prawa procesowego nie podlega przywróceniu. Jednoznacznym potwierdzeniem materialnego charakteru terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu jest treść cytowanego wyżej art. 18 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Termin ten ma również charakter zawity, co oznacza że jego upływ skutkuje pozbawieniem strony prawa do złożenia wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a jakiekolwiek oświadczenie złożone po tym terminie nie wywołuje skutków prawnych. Tym samym, skoro jest to termin nieprzywracalny, nie można w ogóle zastosować instytucji przywrócenia tego terminu, a co za tym idzie, podnoszona przez skarżącego okoliczność choroby trwającej od 10 maja 2014 r. do 9 czerwca 2014 r., potwierdzona zaświadczeniem lekarskim wystawionym w dniu 20 października 2014 r., przez specjalistę medycyny rodzinnej, przyjmującego w prywatnym gabinecie lekarskim, pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. Jak zresztą wynika z daty wystawienia tego zaświadczenia, zostało ono wydane skarżącemu dopiero na potrzeby postępowania odwoławczego, a zatem organ pierwszej instancji nie miał nawet możliwości dokonania oceny tego dokumentu pod kątem istnienia przesłanek z art. 75 rozporządzenia Rady (WE) 1122/2009, tj. siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, na co zresztą strona nie powoływała się także w toku postępowania przed Dyrektorem Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. Nie sposób bowiem uznać, że wynikająca z zaświadczenia lekarskiego z dnia 20 października 2014 r. choroba w okresie od 10 maja do 9 czerwca 2014 r., skutkująca niezdolnością do podróży, mogła być uznana za okoliczność nadzwyczajną w rozumieniu art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. Ponadto, jak wynika z art. 75 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 1122/2009, przypadki siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 wraz z odpowiednią dokumentacją wymaganą przez właściwy organ zgłaszane są temu organowi na piśmie w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia, w którym rolnik uzyskuje taką możliwość. Skoro W.K. odzyskał możliwość podróżowania w dniu 10 czerwca 2014 r., to w terminie 10 dni roboczych liczonych od tej daty winien był zgłosić właściwemu organowi zaistnienie okoliczności nadzwyczajnych, czego nie uczynił. Za niezasadne uznać należało również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści (art. 11 K.p.a.), ale także załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz.U z 2013 r. poz. 490). D.Cz.