III SA/Łd 512/11

Dnia 3 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2011 roku sprawy ze skargi T.P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. bg Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi T. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] ([...]) w przedmiocie zwolnienia ze służby wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że organy administracji nie wyjaśniły dokładnie, czy w dniu 27 listopada 2009 r. T. P. ze względu na chorobę i zażyte leki – był w stanie zapoznać się z opinią służbową. Zdaniem Sadu zapoznanie się oznacza dowiedzenie się o czymś, zaznajomienie z czymś, a fakt zapoznania się z opinią jest w sprawie istotny. Gdyby skarżący zapoznał się z opinią 27 listopada 2009 r., to oznaczałoby, że stała się ona ostateczna 12 grudnia 2009 r. i była podstawą do wydania w dniu 18 grudnia 2009 r. decyzji o zwolnieniu. W przeciwnym natomiast wypadku zaskarżona decyzja byłaby wydana przed ustatecznieniem się opinii. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. od tego wyroku, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Sąd II instancji stwierdził, że zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 138, poz.643) obowiązującego w dniu wydania decyzji zapoznanie się z opinią służbową dotyczącą funkcjonariusza należy do jego przełożonego, który ją sporządził. Fakt zapoznania się z opinią i termin zapoznania funkcjonariusz potwierdza podpisem. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z interpretacją pojęcia "zapoznanie się z opinią" dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zapoznanie się z opinią służbową to powzięcie wiadomości o niej przez przełożonego. Innymi słowy chodzi o powiadomienie funkcjonariusza przez przełożonego o tym, że sporządzona została opinia służbowa o funkcjonariuszu. Reasumując z regulacji dotyczącej opinii służbowych wynika, że przełożony, który opinię o funkcjonariuszu sporządził ma obowiązek zapoznania z nią funkcjonariusza w terminie 14 dni od jej sporządzenia, z zasady bezpośrednio przez siebie (§ 6 ust.1,2 i 4 rozporządzenia) zaś wyjątkowo tylko przez doręczenie w trybie k.p.a. (§ 3 ust.3). Przy takiej regulacji bez znaczenia jest, czy w dacie zapoznania z opinią funkcjonariusz otrzymujący opinię, jest w stanie w momencie otrzymania zrozumieć opinię, czy też nie. Na zrozumienie jej ma 14 dni. Przepisy prawo odwołania od opinii wiążą nie z jej zrozumieniem, ale z faktem powzięcia wiadomości o jej sporządzeniu. Dlatego Sąd I instancji błędnie uznał, że istotny w sprawie był stan T. P. w dniu 27 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd Administracyjny zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną, z punktu widzenia legalności tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm.) dalej p.p.s.a uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przystępując do ceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy mieć wzgląd na to, że sprawa była już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r. Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art.190 p.p.s.a należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawn4ej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny i prawny sprawy, analizowany w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uległ zmianie. W ramach związania, o którym mowa, Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznający sprawę otrzymał szczegółowe dyrektywy zawarte w cytowanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należało zatem ocenić zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy stan zdrowia T. P. w dniu 27 listopada 2009 r. nie był istotny. Oznacza to, że kwestionowana opinia stała się, jak to stwierdził poprzednio Sąd, ostateczna w dniu 12 grudnia 2009 r. Zgodnie z art.39 ust.2 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. obowiązującej w dniu wydania kwestionowanej decyzji (Dz.U z 2002 r. Nr 207, poz.1761) funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Skoro zatem negatywna opinia stała się ostateczna, to organ, w świetle brzmienia powyższego przepisu, musiał, a nie tylko mógł zwolnić funkcjonariusza ze służby. Z tego też względu Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a oddalił skargę. a.ł.